About life, the universe and everything

Rorschach my arse.

2009-07-16T00:13:00.006+03:00

Αποφάσισα να διαθέσω κι εγώ στο public domain (λέμε τώρα, more line not-so-creative commons αλλά οκ), τις αντιδράσεις μου στις διάσημες αυτές μουτζούρες προς τέρψη ή/και απόγνωση απανταχού τρελλογιατρών. (μεταγενέστερες παρατηρήσεις σε κόκκινο)

Είναι καταφανές ότι πρόκειται για ένα πολύ θυμωμένο ρακούν ή possum. (εμμένω)

Δεν μπορώ με τίποτα να καταλάβω τι είναι αυτό. Μετά από πολλή σκέψη μου μοιάζει σαν αυτά τα χαλιά από δέρμα κατσίκας. Για τους κώνους της τροχαίας δεν έχω ιδέα τι δουλειά έχουν εκεί. (εξακολουθεί να μην βγάζει νόημα)

Nah, δεν μπορώ να το αποφύγω. Δεν φταίω εγώ που μοιάζει με το (ανώτερο/εσωτερικό) γυναικείο αναπαραγωγικό σύστημα! (Μία μαύρη κυρία κοιτάζεται στον καθρέπτη καθώς πλένεται σε έναν χαμηλό νιπτίρα σε ένα μπάνιο με κόκκινες λεπτομέρειες;)

Ένας κύριος ντυμένος στα μαύρα πάνω στην μηχανή του; (επιμένω)

Ένα κατσιασμένο νυκτερίδι - σαν αυτό που χτύπαγαν μία ολόκληρη νύχτα να ψοφήσει η φίλη μου η Γιωργία. (κακόμοιρο νυκτερίδι)

Nah.. και πάλι δεν μπορώ να πω ψέμματα. Βλέπουμε το (σφαλιστό) κάτω αναπαραγωγικό σύστημα μίας κυρίας.
(Ο Ιησούς πάνω από την πόλη του Ρίο εκτελεί χρέη κλειτορίδας/micropenis)

Ένα μούσι.
Ναι είναι ένα μούσι, ώχου, αυτό μου ήρθε. (μα είναι τόσο αδιάφορο)

Ένα (πολύ χαριτωμένο) πολύχρωμο καράβι!! Από αυτά τα ξύλινα, τα old school. (και τι ωραία χρωματάκια!)

Για άλλη μία φορά η ανθρώπινη ανατομία κερδίζει. Είναι μία τμηματοποιημένη περίεργη έκδοση των οστών από το στέρνο μέχρι την λεκάνη κλπ. (whatever)

Αυτή είναι η αγαπημένη μου! Τόσο χαρούμενη εικόνα!

Είναι -εμφανώς και πάλι- ένα πανηγύρι, που γίνεται κάμποσο μπροστά στον πύργο του Άιφελ, όπου ο κύριος αρνίς που φοράει ένα μπλε γυλεκάκι και πράσινο κολλάν στέκεται ανάμεσα σε γαλάζια πυροτεχνήματα και άλλα χρωματιστά πράγματα στο background. (ω λαλα!)

Γιατρέ μου, θα ζήσω; (ή τι κάνει ο άνθρωπος όταν έχει αποπνικτικά deadlines)

ΥΓ. Όλες οι εικόνες και τα λοιπά από την wikipedia

Relaxing Tunes

2009-07-15T15:59:00.003+03:00

Και μιας και το καλοκαιράκι έφτασε, θα ήθελα να σας βάλω στο κλίμα με ένα αγαπημένο μου τραγούδι.

Well my father says your nifty
and you've heard of Baudelaire
and we both agree that human rights abuses are unfair

You understand your feelings
and you're not afraid to share
and I think I could do something with your hair.

You smell nice and you're groovy
and we both like foreign movies
my mother says you have that touch of class

Well I can see a shining future
where we'll dialog and nurture
but there's one last thing I feel I need to ask....

Do you take it in the ass?
'Cause you're beautiful and curvy
but, unless you're kind of pervy,
there's no way you and me are gonna last.

Do you take it in the ass?
When it comes to brains you've got 'em
but, unless you'll play the bottom,
I'm afraid I'm gonna have to take a pass.

Well, you're adorable, reliable,
but is your anus pliable?
That's the information that I need

you would do it if you love me
if you're nervous, squat above me
you'll be able to control the depth and speed

Do you take it in the ass?
'Cause I've ordered in a shipment of the relevant equipment
I've got lubricant and poppers and some grass

Do you take it in the ass?
If you need more information on this type of penetration
we could always take a correspondence class

You see, I'm not the kinda fella
who can get off on vanilla
no, I need a little color in my sex

well, honeypie it just so happens
that i brought my dildo strapon
and some mescaline to heighten the effect

ready?

Do you take it in the ass?
Do you take it in the ass?
oooooOOOooo....
Do you take it in the ass?

Have fun, my pervies!

Acer Aspire One + Μπαταρία που δεν φορτίζει

2009-06-27T17:32:00.004+03:00

Σε περίπτωση, λοιπόν, που χρειαστεί σε κάποιο παιδάκι ας σας πω για την πρόσφατη περιπέτειά μου.

Λίγους μόλις μήνες πριν αγόρασα ένα ροζ acer aspire one - το χρώμα δεν μας ενδιαφέρει στην ιστορία, αλλά παρ'όλα αυτά παρά είναι χαριτωμένο για να το αφήσω έξω. Αυτόν τον καιρό δεν το χρησιμοποιούσα πολύ, και έμεινε κάποιες (αρκετές 15+ ίσως) μέρες εκτός ρεύματος και πιθανώς σε standby, με αποτέλεσμα η μπαταρία να αδειάσει πέρα από κάθε φαντασία.

Το αποτέλεσμα ήταν στο Linux δεν μου έδειχνε μπαταρία (ή δεν κοίταξα αρκετά), στα Windows έδειχνε μία αλλά με Unknown δεδομένα, και σε οποιοδήποτε setup ανοιγμένου, κλειστού, στο BIOS, σε οποιαδήποτε κατάσταση laptop, η μπαταρία δεν φόρτιζε με τίποτα.

Αυτό είναι ένα αρκετά συνηθισμένο στο internets, από ό,τι φάνηκε, φαινόμενο, και υπάρχουν μία σωρεία tips. Όσα θυμάμαι είναι αυτά:

Κάνετε upgrade το BIOS (από ό,τι κατάλαβα ήταν πολύ αργά για εμένα)
Ξεκινήστε το laptop χωρίς μπαταρία και βάλτε την όταν είστε στα Windows ήδη μερικά λεπτά. (δεν ένοιωσε και πάλι)
Βγάλτε μπαταρία και καλώδιο τροφοδοσίας και κρατήστε πατημένο ένα ή δύο (ανάλογα ποιον οδηγό ακολουθείτε) ολόκληρα λεπτά το κουμπί on/off ώστε να "αποφορτιστεί" (αυτό κατάλαβα) η μητρική από ότιδήποτε της δημιούργησε κοκομπλόκο.

Σημειώστε ότι από ό,τι φαίνεται η Acer γνωρίζει αυτό το πρόβλημα, αν και αλλαγή μόνο της μπαταρίας εδώ Ελλάδα δεν μου καθότανε, έπρεπε να στείλω όλο το laptop.

Το BIOS μου είχε την μαμίσια του έκδοση, η οποία νομίζω ήταν 3305 ή κάτι ανάλογο.

Τα έκανα όλα ξανά και ξανά, με όλους τους πιθανούς συνδυασμούς, και επέμενε να μην φορτίζει. Συγκεκριμένα μετά από λίγο το λαμπάκι που δείχνει ότι είναι στο ρεύμα/φορτίζει/φόρτισε κοκ αναβόσβηνε πορτοκαλί (παρότι έμενε και σταθερό κάποιες φορές).

Καθώς όπως είπαμε η ACER εδώ δεν μπορούσε να βοηθήσει χωρίς υπεραδριατικά ταξίδια, σας συνινιστώ εάν σας τύχει να κάνετε το ίδιο με εμένα:

Βρείτε έναν φίλο με νεώτερο σύστημα ή/και BIOS (στην περίπτωσή μου φίλο με το 10ιντσο καινούριο) και ανταλλάξτε μπαταρίες. Εάν όλα πάνε καλά, το δικό σας θα δουλεύει με την δική του, και ο φορτιστής σας θα την φορτίζει, και το δικό του θα φορτίζει την δική σας. Χρειάζεται μόνο να την φτάσει στο 2-3%, μετά μπορεί και το δικό σας laptop! Εάν όχι, μάλλον το πρόβλημά σας είναι πιο σημαντικό!

Καλή τύχη, και ελπίζω να μην σας χρειαστεί η Acer!

And now for something completely different.. "Οι ταινίες που έχουν παίξει στο star και έχουν δείξει βυζιά"

2009-06-15T22:35:00.003+03:00

Μετά την μουνόπλακα του καννίβαλου βλογ που σχολιάστηκε, είπα να αμολήσω κι εγώ τα σκυλιά στα βλογς μου να δω τα χαΐρια μας.
Και μιας και έχω λίγο ανάγκη για άλλα λόγια να αγαπιόμαστε --αγαπητές φιλενάδες δυστυχώς είχαμε κι άλλα αυτήν την βδομάδα δυσάρεστα, αλλά μερικές φορές το βλογ δεν είναι το μέρος.

Οπότε από τα ψάρια που πιάσαμε στο σινεβλόγ (death by popcorn εάν δεν το ξέρετε, να το δείτε). Εκτός λοιπόν από τα on-topic...

συστατικα χλωρινης	22ο στην κατάταξη, πολύ πάνω από πολλά σινεkeys
gay σειρα στο star channel	we all know what he means, don't we.
sexo-ιστοριες
teen pipinia nude	επιτέλους, δικαίωση.
ασθενειες κουνελιων ταινια
γιατι βλεπουμε κωμωδιες στην τηλεοραση	γιατί όχι;
αστείεσ ιστορίεσ με γιαπιά	wtf?
γκει σειρα star channel
οι ταινιεσ που εχουν παιξει στο star και έχουν δείξει βυζια	oh yeah, mofo. we're the fucking experts.
λεσβιων ιστοριες
σεξι μανες
συνεπαίρνομαι	άμεσα συσχετιζόμενο ρήμα με οποιοδήποτε βλογ με φιλοξενεί, άλλωστε
ταινίες παιδαγωγικές	(με σεχ, λεσβίες, και μάνες) (σαν ισπανικός σινεμάς ακούστηκε, ε;)
ταινια με θεμα 2 ζευγαρια που εχουν μια σχεση απο αποσταση	δύο κιόλας, ένα δεν κάνει;

Και στο παρόν ταπεινό πλην λατρεμένο σας κοκοβλογ, έχουμε ειδίκευση (εκτός από τα γνωστά koki, linux, dubai, (πολύ) irssi, το όνομά μου, κόψιμο καπνίσματος, πτυχιακές, eigenvalues, στρατιωτικά χαρτιά κλπ) σε:

ζαμπόν	και δεν το πολυτρώω κιόλας
amartia	είμαι η πόρνη, είμαι.
εξουσία	ε μετά την αμαρτία, είχαμε την έτερη FUD έννοια
μητρομανία	busted.
σεχ
τσάι κάνναβης
amsterdam life	Την έζησα, αλήθεια λέω...
καλτσουλες δαχτυλα	βγάζοντάς τις...
οταν εγω θα λεω οχι σαν εχω ακουσει το ναι	όταν έχω πιει κάμποσο τσάι κάνναβης, δηλαδή...
πληρωνω οσο κ οσο	στο...
πορνειο ανδρων	για όλες τις ...
στασεις στο σεχ	σαν τις ...
30 αρες μπαρ	μην βιάζεστε, έχω ακόμα 3 χρόνια.
ampelofilosofhmata
drugs
hip hop κοριτσιστικα ρουχα
malakias
mamades kai paidia kanoyn mazi mpanio	αυτό το ποστ για τις μάνες δεν έπρεπε να το κάνω.
neon fwtakia
otan kaneis thn mana soy	δεν είμαι σίγουρη ότι θέλω να ξέρω τηνσυνέχεια.
pws na kanw dialogismo	με τέτοιο σεξ και drugs, αγάπη, που έχουμε σε αυτό το βλογ, δεν χρειαζόμαστε διαλογισμό
pws tha einai to paidi soy
yparksiaka
άγχος
έξτρα πόντοι πέους	τους μοιράζω απλόχερα, keep that in mind. I'm like an instant penis elnargment kit.
αγχος για ταξιδια
αγχος φοβαμαι μην κανω κακο
αγχος φωτο	πολύ άγχος λέμε...
αζορ τσόντα	:(
αλαζονεία είναι	ε πες ντε!
αμαρτία	στο θέμα μας.

Σταματάω εδώ, στα μισά των keywords. Γιατί δεν θέλω να ξέρω τι έχει μετά...

Τελικά εκτός από κάτι παπαριές με τις οποίες ασχολούμαι, κάτι linux και πίπες, φαίνομαι και γαμώ τα άτομα. 

PS. Λατρείες, συγγνώμη για το χαζό φορμά, αλλά είπαμε να πούμε καμιά μαλαΐα να περάσει η ώρα.. όχι να γράψουμε πτυχιακή :)

Μία ιστορία με τέλος.

2009-06-10T20:52:00.003+03:00

Στα μικρά μικρά μου χρόνια υπήρχε ένα πρόσωπο με το οποίο ήμουν ερωτευμένη κυριολεκτικά. Ο Αντώνης, ο μικρός γιος της νονάς μου, ήταν μονάχα 6-7 χρόνια μεγαλύτερος μου (ίσως και λιγότερα -μα τι σημασία έχει) και λάτρευε να παίζει μαζί μου. Ήμουν ομολογουμένως πολύ χαριτωμένο μωρό, και μετέπειτα παιδάκι, και ο Αντώνης με είχε σαν ένα από τα πιο αγαπημένα του παιχνίδια.

Θυμάμαι με δυσκολία (μα και νοσταλγία) -και ίσως από φωτογραφίες και εξιστορήσεις- να μένω απογεύματα ή και μέρες στην νονά μου, τότε ο παππούς μπαινόβγαινε στα νοσοκομεία και ήταν δύσκολα για μία one woman show μαμά. Ήταν η καλύτερή μας και των δύο! Ακόμα γελάω με τις φωτογραφίες με εκείνον τον πελώριο ψεύτικο σκύλο ή την γνωριμία μου με το action figure του batman. Ήταν τόσο όμορφο και γλυκό παιδί! Ήταν σίγουρο πως θα μεγαλώσει για να γίνει καρδιοκατακτητής :)

Το ποιηαμάτι κου μου έλεγε η μητέρα μου όταν πονούσα πήγαινε κάπως έτσι: "το χεράκι (πχ) μου πονεί και ποιος θα μου το γιάνει, ένας ψηλός μελαχροινός που τονε λένε γιάννη" και εκνευριζόμουν απίστευτα. Βλέπετε, Γιάννη λέγανε τον μεγάλο γιο της νονάς που, εντάξει, ήταν καλός και άγιος αλλά δεν ήταν Αντώνης!! Ο Αντώνης ήταν ο "ένας"! Έλεγα κι εγώ το ποιηματάκι με Αντώνη μέσα, και να πάνε κι οι ρίμες από εκεί που ήρθαν.. :)

Αλλά δεν ήμουν εγώ η μόνη που είχε ..ποιητικές διαθέσεις. Τα αγαπημένα μου παιχνίδια κατά την διάρκεια όλης της παιδικής μου ηλικίας ήταν τα Πόνυ. Μου έλεγε λοιπόν το αθεόφοβο.. "Μικρό μου πόνυ μικρό πεπόνι" και δώστου τσατιζόμουν εγώ! Πολύ με στεναχωρούσε που μου έλεγε τα λατρεμένα μου πόνυ πεπόνια :( Τι χαζά θεέ μου! Αχ γλυκιά παιδική ηλικία..

Καθώς μεγάλωσα το pattern με τον συνυφασμό της έννοιας και του ονόματος του Αντώνη με το καλό, το ωραίο και το επιθυμητό δεν σταμάτησε να με επηρεάζει. Θυμάμαι στην Κύθνο είχα δύο πολύ καλούς φίλους από τις αρχές δημοτικού, τον Γιάννη και τον Αντώνη. Τον Γιάννη τον συμπαθούσα και όλα καλά, αλλά η μεγάλη μου αδυναμία ήταν ο Αντώνης. Ήταν κι αυτός διαόλι και πρασινομάτης σαν τον αιώνιο έρωτα.. Ήταν αναπόφευκτη η συμπάθεια! Κάποτε που τσακώθηκαν, και όσα δίκια και εάν είχε ο Γιάννης είχε γραφτεί πλέον στο DNA μου (ποιος είπε ότι δεν αλλάζει το DNA και μαλακίες) ότι οποιοσδήποτε Αντώνης νικάει οποιονδήποτε Γιάννη. Πάει και τελείωσε.. (σ.σ. πού να ήξερε ο τότε εαυτός μου ότι θα χρηματίσουν 3 ολόκληροι γιάννηδες (ενός κοκκόρου γνώση) κοκογκόμενοι στο μέλλον..).

Ε μετά μεγάλωνε ο Αντώνης, τα κολλητηλίκια φυσικά εκόπησαν. Το παιδί πήγαινε γυμνάσιο, λύκειο, γκομένιζε.. έκανε τις επαναστάσεις του (και δεν ήταν καθόλου ευκαταφρόνητες!) εγώ ήμουν νιάνιαρο, αλλά πάντα τον θαύμαζα από απόσταση. Μου εξιστορούσε η νονά και ο νονός τα ανδραγαθήματά του, πως πήρε την μεγάλη μηχανή -"γκαμήλα" την έλεγε, πώς τους έφερε το τερατώδες τρελλό λυκόσκυλο που το λυπήθηκε γιατί ήταν failed ανιχνευτής ναρκωτικών με αμφίβολλο μέλλον (ή ήταν ο Γιάννης αυτός;). Πως εξαφανίστηκε για κοντά έναν μήνα στα νησιά της Ελλάδας, και αυτά πριν από τα κινητά και τις πολυτέλειες.. (αυτός σίγουρα ήταν ο Αντώνης..) Και μετά, πώς έκανε τον laser artist σε κάτι djs (ή αυτό καταλάβαινα από τα λεγόμενα των νονών), πώς έκανε τον μαλάκα και τον deliverά στην αρχή στην δουλειά στο περιοδικό.. Και πώς με το να είναι τόσο καλό παιδί και καλός γραφίστας σιγά σιγά τον προσέξανε.. και ανέβηκε κι άλλο και άλλο και άλλο..! Ήμουν τόσο απίστευτα χαρούμενη και περήφανη όταν άκουγα το πόσο καλά πήγε. Θυμάμαι κάτι οικογενειακά Πάσχατα στο δικό μου γυμνάσιο να χαμογελάω αμήχανα συνυπάρχοντας στο ίδιο τραπέζι μαζί του, βρίσκοντας χαριτωμένο (χε χε) το πώς ήθελα μικρή να παντρευτώ τον Αντώνη!

Ο Αντώνης και η γυναίκα του προτίμησαν έναν δικό τους προσωπικό γάμο, χωρίς σόγια και βλακείες. Και παρ'ότι θα ήθελα να τους δω, πολύ εκτίμησα την τακτική τους. Αυτά είναι! Μπράβο παιδιά! Το ίδιο και για τα βαφτίσια του παιδιού. Οι γονείς μου φυσικά ε όσο και να το παίζουν ανώτεροι νοιώσαν λίγο περίεργα που δεν τηρήθηκαν τα κοινωνικά στερεότυπα, αλλά εγώ ένοιωθα περήφανη -αν και ζήλευα λίγο με τον γλυκό τρόπο, με έναν τρόπο που απλά σου έχει μείνει κατάλοιπο από παιδί (DNA είπαμε είναι αυτό!). Οι νονοί, κομιστές των νέων, είναι ξετρελλαμένοι με τον εγγονό. Νομίζω πρέπει να είναι κάπου στα 5 τώρα, ολόκληρος άντρας.. Θα ήθελα να ξέρω ποια θα είναι η τυχερή μπέμπα που θα τον ερωτευτεί τώρα.. ;)

Σήμερα το πρωί ξύπνησα λίγο νωχελικά. Οι γονείς μου λείπουν διακοπές και έπρεπε να πάω να ποτίσω τις 120+ γλάστρες στην ταράτσα πριν φύγω.. αλλά τεμπέλιασα λίγο στο κρεββάτι. Δεν γαμιέται, σκέφτηκα, ήρθε η εξεταστική από εδώ και πέρα στο lab τα πράγματα είναι φλου.. Τελικά με τα πολλά σηκώθηκα και πήγα προς τα επάνω. Δεν πρόλαβα να κλείσω την πόρτα του σκύλου στην ταράτσα, και άκουσα το τηλέφωνο στο δωματιάκι να χτυπάει. Συνήθως δεν το σηκώνω, μου την σπάει που δεν έχει αναγνώριση -άτιμη σύγχρονη εποχή!- αλλά κάτι που σκέφτηκα ότι ίσως είναι οι γονείς.. το σήκωσα.

Δεν το εύχομαι ούτε στον εχθρό μου. Δεν υπάρχει τίποτα στην ζωή μου πιο φριχτό που να έχω ζήσει ή σκεφτεί από το να ακούω τον άνθρωπο που έχω σαν δεύτερο πατέρα να μου λέει πως έχασε το παιδί του. "Πέθανε ο Αντώνης μου, Διαλεκτή".

Αντίο. Ελπίζω όλα να πάνε καλά. Ελπίζω οι δικοί σου να έχουν την αυταπάτη της μετέπειτα ζωής, ίσως τους κάνει να ελπίζουν σε κάτι.

Κανείς δεν το αξίζει αυτό, και ειδικά εσύ.

Κοκοδιάγραμμα

2009-05-31T15:16:00.002+03:00

Σας έχω ξεχάσει αγαπητοί φαν(ατικοί θαυμαστές). Αλλά τα καλά κρατούνε λίγο (2 μήνες και κάτι εν προκειμένω)

Θα ήθελα να σας ενημερώσω πως είμαι καλά, πολύ καλά, όλα πάνε δεξά (ουχί πολιτικώς) και είμαι σε διαρκή λανθάνουσα ή μη υπερένταση η οποία έχει μία (ψευδοτυχαία) περιοδικότητα της μορφής:

- Άρνηση
- Πανικός
- Παραγωγικότητα

Τώρα είμαι στην μίνι υπο-λούπα του πανικού, όπου εισάγω λίγη άρνηση (γράφω στο βλογ αντί να κάνω δουλειά, duh) με το πρόσχημα της παραγωγικότητας (κοίτα κοίτα, ανακαλύπτω τον εαυτό μου- αυτό είναι πάντα καλό, ε; ε; ε;).

Σας αφήνω και πάω να μην καταλαβαίνω και πάλι τι διαβάζω/γράφω (το 2ο το λέω για να μην ομολογήσω δίχως μάχη ότι δεν έχω κάνει τίποτα).

ματς μουτς

Η ώρα της μαλακίας

2009-03-28T19:02:00.003+02:00

Άκουσα και διάβασα διάφορα για την "Ώρα της Γης" ή την "'Ωρα της Υποκρισίας" ή άλλες παραλλαγές, και σκέφτηκα ότι εγώ δεν είπα την γνώμη μου, και είναι μεγάλη απώλεια.

Ελάτε όλοι μαζί να δοξάσουμε πόσο γαμάτοι είμαστε, κάνοντας μία τρύπα στο νερό!
Πιάστε όλοι το κουπί στην οικολαγνεία πασπαρτού για απανταχού πολιτικούς και πολιτικές, ώστε με λίγο FUD από εδώ, με λίγη "πράσινη δράση" από εκεί, με αδιαφορία για την επιστήμη και την πραγματικότητα, να παίξουμε τα ενοχικά συναισθήματα της ανθρωπότητας ζάρια.

Αφού πλέον δεν φοριέται τόσο πολύ το Save με τον στανιό Mama Africa -και αφού της γαμήσαμε την παναχαϊκή με βοήθεια και βγήκαν πόσοι και πόσοι αξιόλογοι άνθρωποι και είπαν "Stop it, you are killing me".. βρήκαμε άλλο φτηνό κόλπο.

Έτσι, έτσι, βελάξτε όλοι μαζί στα σκοτεινά!

Γιατί δεν υπάρχει μεγαλύτερη αρρωστημένη απόλαυση, από την ενοχή! Αυτοτροφοδοτούμενη και φαύλα, σαν τον κύκλο που δημιουργεί.

Πάντως εάν είναι να ακολουθήσετε (sic), σας συμβουλεύω να αγοράσετε όλο το πακέτο προσφοράς, όπως το περιέγραψε ο Τζουμ ντε λα Τζουμ, και να το ρίξετε και σε ένα free sex :P Μην πάει τζάμπα 1 ώρα σκοτάδι!

``Όλοι από τα χεράκια μου θα περάσετε...''

2009-03-18T23:31:00.002+02:00

Άκουσα σήμερα στο ραδιόφωνο πως έγινε, λέει, μία έρευνα για το ποια επαγγέλματα έχουν ζήτηση τώρα με τηνε κρίση. Και τι είπαν οι ερευνητές;
Οι πωλητές, οι λογιστές, οι σύμβουλοι οικονομικής κρίσης, και οι .. πληροφορικοί!

Έτσι, έτσι.. Πληροφορικοί, τα κοράκια του αιώνα! Κανείς σας δεν θα γλυτώσει! Και στις κρίσεις εμείς θα σας τρώμε τα λεφτά (λέμε τώρα).

Και το snippet της (όπως την θυμάμαι) ιστορίας του τίτλου..
Ήταν μία φίλη (φίλης), που σπούδαζε αισθητικός. Και είχε την επαγγελματική βλέψη, να γίνει μακιγιέρ για τα πτώματα. Όλοι όταν το έλεγε αηδίαζαν ή χειρότερα, και τους απαντούσε αφοπλιστικά (σε ελεύθερη απόδοση): ``Γελάτε, γελάτε, αλλά όλοι από τα χέρια μου θα περάσετε..''.

Μου ήρθε το χαρτί..

2009-03-16T11:01:00.006+02:00

Σάββατο απόγευμα με πήρε ένας ανήλικος υποψήφιος μπάτσος και με ενημέρωσε ότι πρέπει Δευτέρα πρωί να πάω στο τμήμα. Μετά από μία αμήχανη σιωπή με ενημέρωσε ότι είναι ``κάτι για την Πολιτική Άμυνα''.
Το extreme googling δεν απέδωσε, τελικώς. Μετά από έρευνες επί ερευνών εξετάσθηκαν πολλά σενάρια, αλλά τελικά το χαρτί ήταν απλά ενημερωτικό. Αναμείνατε να λάβετε κι εσείς κάποια στιγμή. Τι λέει; (το παραφράζω γιατί α) δεν έχω σκάννερ και β) είναι ``εμπιστευτικό'' και δεν κάνει να το δείξω σε τρίτον. Υποσχεθείτε πως θα είστε δεύτεροι!)

'Σας ενημερώνουμε πως όταν γίνει επιστράτευση πρέπει να παρουσιαστείτε δίχως προσωπική πρόσκληση στο τάδε γραφείο στην τάδε περιοχή. Δεν πρέπει να το χάσετε, δεν θα σας το ξαναπούμε, φυλάξτε το και άμα φύγετε εκτός Ελλάδας ή αλλάξετε διεύθυνση πηγαίντε στο τμήμα με αυτό.'

Αυτά.

Ευτυχώς από την μία γιατί είχα σκιαχτεί. Δέκα χρόνια το ξύνω άνευ συστολής και στην μόνη φάση που χρειάζομαι όλο τον χρόνο που έχω έπρεπε να μου τύχει; -σκεφτόμουν σε περίπτωση που έπρεπε να πάω και για τίποτα σχετικά σεμινάρια.
Από την άλλη, τόσο σασπένς για ένα χαρτί; :)

Ε λοιπόν σε περίπτωση που ακούσετε για αυτήν την Πολιτική Άμυνα, now you know.

ΥΓ. Μπάι δε γουέι, το χαρτί αυτό ονομάζεται 'Φύλλο Ατομικής Πρόσκλησης Πολιτικής Επιστράτευσης΄( ΦΑΠΠΕ ). ΦΑΠΠΕ ΦΑΠΠΕ, λοιπόν. Και ο νόμος είναι 17/1974 (ταταμ..). "Περί Πολιτικής Σχεδιάσεως Εκτάκτου Ανάγκης". Η ευθύνη είναι στις νομαρχίες να φέρουν εις πέρας την ενημέρωση. πχ και πχ

Η αξία των σκατών

2009-02-22T01:36:00.002+02:00

Παρά το γεγονός ότι οι σύντροφοι ενοχικοί δυσκολεύονται να το αποδεχθούν, είναι μερικές φορές που το να κάνεις μαλακίες είναι όχι μόνο μες στο πρόγραμμα, αλλά και παραγωγικό. (Σημ. αναφέρομαι στις μαλακίες αζ ιν λάθη, όχι αζ ιν το ξύνω).

Πολλές φορές πρόσφατα, μες στους υπαρξιακούς μου (και φίλων) λαβυρίνθους, βρέθηκα απέναντι στο ερώτημα του εάν θα άλλαζα το παρελθόν μου, εάν νοιώθω πραγματικά ότι υπήρξε κάποιο σημείο στο οποίο εάν έκανα διαφορετικά θα ήταν όλα καλύτερα, εάν με άλλα λόγια πιστεύω πως κάπου απέτυχα. Η απάντησή μου είναι πως όχι.

Έχω περάσει το μεγαλύτερο μέρος της ζωής μου κάτω από τον πήχη που έχω θέσει εγώ ή άλλοι για εμένα· κάθε βράδυ τύψεις, πάντα στην σκιά ενός ιδανικού εαυτού μου. Μου πήρε αδικαιολόγητα πολύ καιρό να καταλάβω πόσο αντιπαραγωγικό είναι αυτό, και ακόμα περισσότερο να καταφέρω να κάνω κάποια δειλά βήματα προς την υπερπήδησή του. Θυμάμαι από το δημοτικό στο ενδιάμεσο του ύπνου και του ξύπνιου να φαντάζομαι φριχτούς θανάτους μου που με εξάγνιζαν, από όσο μπορώ να καταλάβω κοιτάζοντας την άβυσσο της ψυχολογίας.

Κοιτάζω πίσω, βλέπω από μία ηλικία και μετά (άτιμη εφηβεία) ένα κάρο μαλακίες· και δεν μιλάω μόνο για αυτά που κρίνω ή έκρινα σαν μαλακίες επειδή τρέφομαι από ενοχές, μιλάω για ξεκάθαρες κουταμάρες και λάθη. Το να πεις ντε και καλά ότι δεν ήταν λάθη, δεν νομίζω πως τελικά βοηθάει. Κάνουμε λάθη, έκανα λάθη. Κάνω λάθη. Έπεσα, χτύπησα ε, και τι μ'αυτό;

Πρώτη φάση στην απεξάρτησή μου από την τυψολαγνεία ήταν το να αποδεχθώ ότι δεν υπάρχει συνήθως σωστό και λάθος, ότι δεν υπάρχει απολύτως κανένας λόγος να ανταγωνίζομαι εξιδανικευμένα πρότυπα που δημιούργησαν άλλοι αποτυχημένοι σαν και του λόγου μου για να τρέφουν παιδιά, μαθητές, εργαζόμενους, καταναλωτές τους. Επίσης δεν υπάρχει κάποιο καλούπι ανθρώπου, και δεν γνωρίζω καμία θεία διαθήκη ή επιστημονική έρευνα που να λέει πως τα κοινωνικά στερεότυπα του πώς πρέπει να ντύνεσαι, πότε να ξυπνάς, σε ποια σχολή να μπαίνεις, πότε να την τελειώνεις, πότε να δουλεύεις και με ποιους να κάνεις παρέα -για αρχή, είναι άγια και σωστά. Εγώ ήμουν τζιμάνι όλα τα χρόνια μέχρι τα 20, ο ξάδερφός μου πήρε μπρος μετά τα 17, η φίλη μου η Ιωάννα δεν σταμάτησε ποτέ, και πόσες άλλες διαφορετικές εκδοχές της ιστορίας της νεότητας και των ονείρων. Ποιος μπορεί να κρίνει ποια συνταγή είναι σωστή; Ποιος μπορεί καν να πει ποιο αποτέλεσμα είναι το καλύτερο;

Δεύτερο βήμα, και αυτό το οποίο συνειδητοποιώ τώρα, είναι αφού καταφέραμε να απενοχοποιήσουμε το παρελθόν μας εν γένει, να αποδεχθούμε ότι ναι κάναμε και μαλακίες. Εντάξει δεν είμαστε όλοι ίδιοι, δεν υπάρχει χρυσός κανόνας και εάν υπάρχει μπορείς να τον χέσεις γιατί ζωή σου είναι και σε σένα δίνεις λογαριασμό, αλλά τα λάθη είναι στο πρόγραμμα. Και μάλιστα όπως λένε και οι παλιοί και οι έμπειροι, πολλές φορές είναι αυτά που σε κάνουν καλύτερο. Ναι, ναι, αγαπητοί τυψοτραφείς το ξέρω πως το έχουμε ακούσει όλοι πολλές φορές αλλά το βάζουμε στο κουτάκι με τις σοφίες που έχουν θεωρητική αξία για να τις γράφουμε στις εκθέσεις στο λύκειο. Αλλά έρχεται η στιγμή που καταλαβαίνεις πως κι αν τα έκανες σκατά, πως κι αν πέρασες σκατά, αυτό σε έκανε σαφώς καλύτερο άνθρωπο.

Ας εξηγηθώ, με κάποια -γενικόλογα- παραδείγματα. Μεγάλωσα σε ένα περιβάλλον που εάν θέλουμε να είμαστε ειλικρινείς ήταν πολύ καλό. Γονείς που με αγαπούν όσο τίποτε άλλο, που έχουν επενδύσει τα κέρατά τους από τότε που ήμουν νιάνιαρο στο να μάθω και να σπουδάσω ό,τι υπάρχει και θελήσω, περιέργως βγήκα και καλό παιδί και ποτέ δεν 'ζήταγα', είχα ελευθερία λόγου και επιλογών πρωτόγνωρη (και κατακριτέα από πολλούς στο συγγενικό περιβάλλον) πήγα σε καλά σχολεία, ήμουν πάντα καλή μαθήτρια, γαλλικά πιάνο μπαλέτο καλόγριες, το ξέρετε το ποίημα. Πέρασα σε καλή σχολή, το μέλλον προδιαγραφόταν στολισμένο με άνθη. Ε και κάπου εκεί τα έκανα σκατά, για λόγους στους οποίους δεν θέλω να αναφερθώ και που δεν παίζουν και ρόλο στην μικρή μας ιστορία. Αλλά μιλάμε για σκατά· ε τι να λέω τώρα, ένατο έτος φέτος, χρειάζονται κι άλλα; :) :)

Δεν θέλω να μου φρικάρετε κι εσείς τώρα με το ένατο, γιατί όπως λέω και συνήθως απολογούμενη στον εαυτό μου κυρίως, έχω και 4 χρόνια εμπειρία εργασιακή, ε! 'Αμα πάρω και το πτυχίο, ποιος νοιάστηκε για την χρονολογική σειρά ;)

Αλλά ας έλθουμε στα σκατάκια, και πάλι, αφού είναι τόσο ευχάριστο θέμα. Με κοιτάω, ετών 19 και περνάω τα μαθηματάκια στην σχολή. Και τι βλέπω; Έναν μπουμπούνα, που ζει στον κόσμο του πάλμολιβ, που δεν έχει μάθει τι θα πει αποτυχία στην ζωή του και που είναι έτοιμος να φάει τα μούτρα του γερά. Όχι απλά ήταν αναμενόμενο, στον εξωτερικό παρατηρητή, όχι απλά μου άξιζε αλλά και μου χρειαζόταν. Εάν δεν έσπαγε ο διάολος το ποδάρι του και δεν μου τη βάραγε τότε να αυτομολήσω, και τελείωνα το πανεπιστήμιο και τα έκανα όλα καλά και καμωμένα, τι θα είχαμε στο κρεβάτι της αυτοψίας; Έναν μπουμπούνα και πάλι, έναν μπουμπούνα που δεν ξέρει την ζωή, που φοβάται να μιλήσει μήπως και δεν τα πει σωστά, που δεν ξέρει να αντιμετωπίσει ούτε τα κακά, ούτε τα στραβά, ούτε τίποτα: μόνο τα καλά. Γιατί είναι μερικοί άνθρωποι που από μικροί έχουν μάθει ότι υπάρχει το καλά υπάρχει και το κακά, αλλά υπάρχουν και μερικά καλομαθημένα (και δεν μιλάω για κακομαθημένα) που δεν ξέρουν πώς να διαχειριστούν το παραμικρό παραπάτημα.

Αυτό είμαι και σήμερα. Ήθελα να πάω στο γραφείο του καθηγητή μου που ήξερα ότι θα τα ακούσω, και φοβόμουν τόσο πολύ ότι θα βάλω τα κλάματα από το πρώτο δευτερόλεπτο. Αλλά το βλέπω, το αναλύω, κάθε φορά που τα κάνω σκατά και πρέπει να τα διορθώσω μαθαίνω πώς είναι να αντιμετωπίζεις μία δύσκολη κατάσταση. Κάθε λάθος μου είναι και ένα μάθημα. Σε κάποιον άλλον ίσως δεν ήταν μάθημα σε αυτό το κεφάλαιο, αλλά σε κάτι άλλο. Είμαστε εμπειρικές υπάρξεις. Είναι γνωστό πως εάν δεν δοκιμάσεις δεν θα μάθεις. Εάν δεν μπεις στην ζωή, δεν ζυμωθείς, θα μείνεις μπουμπούνας, ανίκανος να διαχειριστείς την ίδια σου την ζωή, και θα μείνεις για πάντα θεατής και παραχαράκτης της.

Μερικά μαθήματα δυστυχώς παίρνουν πολύ καιρό για να τα μάθει κάποιος, όπως για εμένα το ότι το να φεύγω, ή να τα κρύβω κάτω από το χαλάκι δεν είναι λύση. Το ξέρεις, το καταλαβαίνεις όταν το κάνεις αλλά συνήθως αυτό σε οδηγεί σε κάτι φαύλους κύκλους ηττοπάθειας και τύψεων. Αρκετά με την κότα μέσα μου, και αρκετά με το να μην μπορώ να αποδεχθώ ότι το να είσαι κότα, το να κάνεις λάθη, το να μαλακίζεσαι δεν είναι έγκλημα, είναι ανθρώπινο· πρέπει να το δεις στις σωστές του διαστάσεις και να συνεχίσεις. Και να ξανασυνεχίσεις και να ξανασυνεχίσεις.

Θέλω να ζητήσω συγγνώμη σε αυτό το σημείο από όλους τους ενοχλητικούς τυπάκους σαν και του λόγου μου που ξερνάνε κόρακες με τα ηθικοδιδακτικά κείμενα. Μα τον τουτάτις και τον γιαραμπί, δεν είχα κανέναν τέτοιον σκοπό και συγγνώμη εάν κούρασα. Είναι πιο πολύ κάτι σαν προσωπικό log, κάτι σαν σημειώσεις: αυτές είναι οι σκέψεις μου, αυτά τα βήματα της κατανόησης του πώς δουλεύει αυτό το μαραφέτι μέσα στο οποίο κατοικώ που κατέκτησα σήμερα. Και με το μπαρδόν για τον sensational τίτλο.

Ένας γοργόσκιρτος και ευμεγέθης Jack-in-the-box

2009-02-13T23:19:00.010+02:00

Εορταστικόν:

Η Παολίνα Κρινέλλι, φλεγόμενη ως ζωντανή λαμπάς από την καύλαν της, εμεθύσκετο από το σπέρμα που έπινε και εκαύλωνε ακόμα περισσότερον, έμενε όμως, παρά την ανάγκην της και την ανυπομονησίαν της να χύση και αυτή, έμενε ακόμη με το στόμα κολλημένο, σφικτά, "φανατικά" κολλημένο εις την εκσπερματίζουσαν ψωλάραν, ώστε να καταπιή και να απολαύση ολόκληρον την χύσιν της, χωρίς να χάση ούτε μίαν σταγόνα του πολυτίμου οπού, με τον οποίον την εβράβευε πλουσιοπαρόχως δια τους γλκείς της κόπους, ο πανευδαίμων φίλος της. Μόνο όταν ολοκληρώη πλήρως η εκσπερμάτωσις, απέσπασε η Ιταλίς το στόμα της από την ογκώδη πούτσαν, και έχουσα τα χείλη της κάθυγρα και εις ωρισμένα σημεία λευκά από την παχείαν ερωτικήν κρέμαν του Άλτζερνον Μπράντον Κλίφφορντ, ανεστυλώθη επί του καθίσματός της και, στηρίζουσα την ράχιν της εις το ερεισίνωτον, εκάρφωσε το βλέμμα της επί του παλλόμενου εισέτι πούτσου και είπε ασθμαίνουσα:
"Τώρα, κάνε με και μένα να χαρώ, Άλτζερνον .. Τρίψε με, πριν τρελλαθώ ... Τρίψε μού το καλά... Δεν θ'αργήσω καθόλου .. Έλα, τρίψε με... τρίψε με πριν επιστρέψουν στο μπαρ οι επιβάται.. Γρήγορα!.. Θα .. θα κάνω αμέσως

Ακόμα δεν μπορώ να καταλήξω εάν he did it for the lulz, η οποία όπως καλά γνωρίζουμε και κηρύττει και ένας φίλος μου είναι η ιερότερη των αιτιών.

Αντιγράφω από την ελληνική wikipedia:

Ο Μέγας Ανατολικός είναι μυθιστόρημα του Ανδρέα Εμπειρίκου που εκδόθηκε μετά το θάνατό του, την περίοδο 1990-92, σε οκτώ τόμους. Η συγγραφή του διήρκεσε από το 1945 μέχρι το 1951, ενώ η τελική του μορφή οριστικοποιήθηκε περίπου το 1970. Χαρακτηρίζεται ως το «έργο ζωής» τού Εμπειρίκου και ένα από τα τολμηρότερα βιβλία στην ιστορία της ελληνικής λογοτεχνίας. Αποτελεί το ογκωδέστερο ελληνικό μυθιστόρημα, το οποίο περιλαμβάνει, στην τελική μορφή του, πέντε μέρη που εκτείνονται σε 100 αριθμημένα κεφάλαια και περίπου 2.100 σελίδες.

Ο Ελύτης, δε, το υποστήριξε και μάλιστα σχολίασε περί της παναγιότητος του συγγραφέος που εξαγνίζει και εξυψώνει την αφήγηση, or something.

Καλά πέρα από την πλάκα, εγώ δεν βρίσκω απολύτως κανέναν λόγο να μην γράψει κανείς ένα τέτοιο κείμενο, ούτε να μπλοκάρει καμία ηθική πυξίδα και να αρχίσουμε τα 'ουγκ' · αλλά είναι τόσο πιο απολαυστικό διαβάζοντας τις αναφορές και τα πραγματολογικά, να σκέφτεται κανείς ότι ήταν for the lulz :B

Σε κάθε περίπτωση πάντως, hats off στον Εμπειρίκο. Είστε όλοι μανούλες του ίντερνετς, αλλά διαβάστε τυχαίες 10 περίπου σελιδίτσες, και θα δείτε ήδη ότι κάνει top το σύνολο της τσόντας που έχετε δει τα τελευταία 5 χρόνια online (ναι και αυτή με τον αζόρ) + ένα ικανό ποσοστό του Rule #34. ΠΟΛΛΑ χρόνια μπροστά το αφεντικό. Αγαπημένη σκηνή, θα την βρείτε στις αρχές ήδη του Α' τόμου, με τις ανήλικες λαπωνίδες, τον πατέρα και την καθυστερημένη -πλην αιθέρια- κόρη με την μητρομανία.

Και 8 τόμοι αυτού... όχι αστεία! Και εντυπωσιάζομαι, πού εβρέθησαν τόσες υπερμεγέθεις ψωλές και χώρεσαν όλες σε ένα μυθιστόρημα. Τα λεφτά μας πίσω (από την πραγματικότητα).

Άλλη η νγκάβλα της καθαρεύουσας, μεταξύ μας. Είναι κάτι σαν το φετίχ της τζέιμυ ως γουάντα, στο πιο μπαρόκ του.

Φάτε μάτια links :
http://www.scribd.com/doc/925426 /- (Α' Μέρος)
http://el.wikipedia.org/wiki/Ο_Μέγας_Ανατολικός
http://book.attack.gr/?p=19

Διαρκείς πειραματισμοί "πες στην τύχη ένα νούμερο" σε φίλους απέδειξαν ότι όπου και να ανοίξεις αυτά τα βιβλία, το σπέρμα ρέει άφθονο.

Σκέφτομαι να ξεκινήσω ένα podcast με αποσπάσματα του Μεγάλου Ανατολικού. Τι λέτε;

OVEREXCITED!!!!1111ONEONEONENOENOEON

2009-02-12T21:17:00.004+02:00

ΓΕΙΑ ΣΑΣ.

ΤΟ ΞΕΡΩ ΟΤΙ ΣΕ ΕΧΩ ΓΡΑΨΕΙ ΣΤΑ ΠΑΠΑΚΙΑ ΜΟΥ ΜΙΚΡΟ ΜΟΥ ΓΑΛΑΖΩΠΟ ΒΛΟΓ ΑΛΛΑ ΔΕΝ ΠΕΙΡΑΖΕΙ ΑΣ ΚΟΨΟΥΜΕ ΤΩΡΑ ΤΙΣ ΤΥΠΙΚΟΥΡΕΣ ΓΙΑΤΙ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΚΑΝΩ ΛΙΓΟ ΑΥΤΟΜΑΤΗ ΓΡΑΦΗ.

ΚΑΤ'ΑΡΧΑΣ ΕΙΝΑΙ ΕΞΕΤΑΣΤΙΚΗ -ΟΧΙ ΔΕΝ ΜΠΟΡΩ ΝΑ ΚΟΨΩ ΤΑ ΚΑΨ, ΕΙΝΑΙ ΤΣΙΤΑ ΚΙ ΑΥΤΑ ΣΑΝ ΤΑ ΝΕΥΡΑ ΜΟΥ- ΑΛΛΑ ΑΥΤΟ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΤΙΠΟΤΑ -ενταξει θα προσπαθήσω, αλλά να ξέρετε ότι μπορεί να κάνω τυπογραφικά και λοιπά λάθη και ΔΕΝ ΜΕ ΝΟΙΑΖΕΙ ΕΝΤΑΞΕΙ;

:D:D:D:D;d;d;d;d;D:DD:D:D:D;

Κατά δεύτερον έχω μπει εδώ και κάνα μήνα διμηνάκι -από τις γιορτές να πούμε, σε φάση postgrad hunting. Το έχω κουράσει όσο δεν πάει. Και κάθε φορά που χαίρομαι για κάτι αρχίζω τα multicast spam. Έχω κάνει πολύ κόσμου ζέπελιν, το ομολογώ.

Και όλα καλά-ας πούμε, με τα όσα έχω ψάξει τόσο καιρό. Έχω 'χάσει' κάποιες χώρες/προθεσμίες, δεν παίζει να με πάρουν σε κάποιες άλλες, μπλαμπλα μπλουμπλου κλπτλκπλπ Έλεγα ας τελειώσω την εξεταστική, να ξαναπιάσω και την πτυχιακή -να γυρίσω με σκυμμένο κεφάλι στο εργαστήριο να εξιλεωθώ για τις αμαρτίες μου και τα λοιπά, να έχω και μούτρα να ζητήσω βρε αδερφέ μια συστατική, και είχα μία σχετική χαλαρότητα.

ΕΛΑ ΟΜΩΣ, που έσπασε ο διάολος το πόδι του -περαστικά bro!- και είδα το λάθος site στην λάθος περίοδο: είδα 10-20 μέρες πριν από κάποιες προθεσμίες, κάτι ενδιαφέρουσες θέσεις. ΈΛΑ που το ξανάσπασε και μου μπήκαν ιδέες -ναι εσύ που με διαβάζεις φταις, και καλά κάνεις :) Και είμαι σε μία κατάσταση υπερυπερυπερέντασης.

Είναι και η γαμωκατάσταση στην δουλειά που μου έχει τα νεύρα κορδέλες, κυρίως λόγω κάτι κακών συνεργασιών της εταιρείας που με "αγγίζουν". Είναι και η εξεταστική -που βέβαια μετά την 'αποκάλυψη' εκείνης της μέρας πριν τους Αλγόριθμους τον Σεπτέμβρη, έχω πάλι τον έλεγχο στα χέρια μου και έχω ξαναγίνει ο παλιός καλός (;) (πάντως σίγουρα αποδοτικός) εαυτός μου. ετών 2003 και βγάλε.

Αλλά είναι και που έχω ενθουσιαστεί. Αλλά όχι σε φάση να απογοητευτώ, απλά σε φάση να χαίρομαι και να ελπίζω, και ταυτόχρονα να θέλω να κάνω κάτι, αλλά να μην μπορώ, και να περιμένω κάποια emails από κάτι καθηγητές μου και να μην απαντάνε, και να κοιτάω το gmail κάθε δύο λεπτά, και μπας και δεν έχει κάνει refresh ο firefox, ας πατήσω και το κουμπάκι refresh, και να θέλω να πάρω τη μαμά τους τηλέφωνο να τους πει να μου απαντήσουν. Τηλεπαθητικά -όπως έλεγα σε κάποιον φίλο πριν λίγο- έχω μπει σε φάση που τους τραβάω το μανίκι με περιοδικότητα 3 δευτερολέπτων, επαναλαμβάνοντας με μονότονη φωνή "Δεν απάντησες". Χεχε, poke poke, "ακόμα δεν απάντησες". ΧΕχεχεχε. ΑΚΟΜΑ. ΧΕχεχεχε. Απάντα. Έλα. Πληζ. Έλα. Απάντα. Ακόμα; Refresh. Απάντα; ΧΕχεχεχε. Refresh. Απάντα; Απαάααντααα. ΧΕχεχε.

Ναι αυτό περίπου εδώ και 2 μέρες. χεχεχε. ΧΕ ΧΕΧ ΧΕ ΧΕ. Έλα απάντα. ΠΛηζ?;;ΧΕχε

Και να κάθομαι να υπολογίζω τους βαθμούς, και πώς θα γίνει να βγάλω Λίαν Καλώς, και το επανεξετάζω, και το ψειρίζω, το ξαναψειρίζω, ψάχνω τις εναλλακτικές. Και άμα δεν γράψω εκεί τι μπορώ να κάνω, και ΑΠΑΝΤΑ?;Ε; Και μετά άμα δεν με πάρουν εκεί, πού αλλού να κάνω αίτηση; Και πότε έχει προθεσμία; ΚΑΙ ΓΙΑΤΙ Δεν απαντάει; ε; χεχεε έεελα, απάντα.

Και μετά πάω για ύπνο, και στην αρχή δεν με παίρνει γιατί είμαι σε φάση κύριος κάστορας on ecstasy, και μετά δεν ξυπνάω με την καμιότερη της καμίας γιατί είμαι σε εκείνη την ντεμί ονειρική φάση που έχει καταφέρει το συνειδητό να πασάρει κάτι ραβασάκια στα όνειρα περί εξωτερικών και τέτοιων και είμαι στον κόσμο του πάλμολιβ και κοιτάω -ωσάν on LSD αυτήν την φορά- πολύχρωμες φουσκίτσες. Και μετά σηκώνομαι και αργώ γιατί πρέπει να δω εάν απάντησε κανείς σε κανένα email ή εάν έγινε κάποιο θαύμα ή τεσπά εάν κανείς μου είπε ΔΕΝ ΚΑΝΕΙΣ ΚΟΠΕΛΑ ΜΟΥ ΠΑΝΕ ΣΠΙΤΙ ΣΟΥ, να ηρεμήσω κι εγώ η πτωχή.

Αλλά εντάξει. Έχω καλλιεργήσει πολυεπίπεδα backup plans. Εάν δεν με πάρουν εκεί, θα με πάρουν εκεί, εάν ούτε εκεί, τότε υπάρχει το άλλο, και εάν όχι εκεί, τότε σίγουρα στο αυτό, ε κι αν δεν με πάρουν ούτε εκεί ΘΑ ΜΕ ΠΑΡΟΥΝ ΣΤΗΝ ΓΑΛΛΙΑ. Έχω καταλήξει στο ζήτημα. Και επίσης έχω καταλήξει στο ότι είναι και γαμώ τις φάσεις να με πάρουν στην Γαλλία. Εκτιμώ βαθύτατα τα πανεπιστήμιά τους και τα ερευνητικά τους, ξέρω ότι έχω πολλές ελπίδες, οι προθεσμίες είναι από Μάρτη καλοκαίρι, έχουν 150 ΚΑΛΑ πανεπιστήμια και 15++ ΕΞΑΙΡΕΤΑ, κλπ κλπ κλπ. Να μην μίλαγαν γαλλικά και να μην ήταν γάλλοι ρε πούστη μου και θα πήγαινα αύριο. ΜΕΜΧΕΜΧΜΕΧΜΕΜΕ

Καλά η αλήθεια είναι ότι θέλω να αναστήσω τα γαλλικά μου, και ότι το θα γουστάρω ιδιαίτερα άμα πάω, και ότι τόσα χρόνια αντέχω έλληνες, αλλά οκ, δεν θα πω και ψέμματα: νοιώθω λίγο πιο ασφαλής αγγλιστί. Αλλά το γεγονός ότι έτσι τα έχω βολέψει στο κεφάλι μου ώστε φαίνεται η γαλλία ως το fallback, με κάνει να νοιώθω εξαιρετικά αισιόδοξη. Οπότε, με αυτό το όλο περίεργο setup -που όποιος δοκιμάσει να μου το χαλάσει θα του μπιπ, το λέω- που έχω κάνει στον κόσμο της φαντασίας μου, απλά είναι θέμα μεταξύ του σούπερ τέλεια και του πολύ τέλεια, ή τελοσπάντων αφού πιάνουν τα ναρκωτικά, γιατί να τα κόψω, κοκ.

Αλλά μετά η άλλη συν-βλαμμένη που απασχολείται με τα αυτά στον ελεύθερο -και μη- της χρόνο, έχει πάθει μία κρίση κοινωνικότητας τελευταία. Και έχω λυσσάξει, γιατί δεν έχω σε ποιον να επαναλαμβάνω τα ίδια και τα ίδια διαρκώς, και να του ανακοινώνω τα σχέδιά μου για τους 68 ακόμα βαθμούς που χρειάζομαι συνολικά ώστε να βγάλω Λίαν Καλώς, και ότι ΔΕΝ ΜΟΥ ΑΠΑΝΤΗΣΕ ΑΚΌΜΑ ο άλλος για την συνάντηση, και ότι βρήκα το βλογ του (πώς λέμε ξέρω που μένεις) και ότι είμαι σίγουρη ότι θα μου έχει κρατήσει κακία που άφησα την πτυχιακή, και θα έχει δίκιο, και όμως είχα λόγους ρε συ, και όμως γαμώτο χάνω την ψυχραιμία μου, αλλά όχι, αυτήν την φορά δεν έχω άγχος, δεν είμαι δειλή, θα πάω και θα το αντιμετωπίσω, ε; ε; ε; και γιατί δεν απαντάει κανείς ΠΙΑ. ΚΑΙ ΟΠΟΙΟΣ ΠΑΛΙΟΚΕΦΤΕΣ ΜΟΥ ΞΑΝΑΣΤΕΙΛΕΙ ΣΠΑΜ Η NEWSLETTERS ΠΑΝΩ ΠΟΥ ΠΕΡΙΜΕΝΩ ΣΟΒΑΡΑ ΕΜΑΙΛΣ ΝΑ ΤΟΥ ΣΒΗΣΤΟΥΝ ΟΛΑ ΤΑ ΓΙΓΑ ΤΣΟΝΤΑΣ ΚΑΙ ΝΑ ΤΟΥ ΚΛΕΙΣΟΥΝ ΤΟΝ ΛΟΓΑΡΙΑΣΜΟ ΣΤΟ FACEBOOK.

Αυτά.

Εντάξει σας αφήνω τώρα.

Πολύ ενδιαφέροντα ε; ε; ε;ε;ε;ε;ε;ε;

ΥΓ. ΝΑΙ ΞΕΡΩ ΠΟΥ ΜΕΝΕΤΕ.
ΥΓ. ΠΛΗΖ?

Yo Dawg

2008-12-22T21:50:00.002+02:00

I heard you like life, so we put a life in your life so you can live while you (don't) live.

σημ.: original meme and an explanation

Τελείωσα Dexter, True Blood, το στοκ από House, Numb3rs, Big Bang Theory, Arrested Development, How I Met Your Mother, το Heroes το βαρέθηκα, ξεκινάω τώρα το Six Feet Under (μεγάλο ατού: 1 ώρα επεισόδια) και έχω στοκάρει και 2-3 ακόμα μεγάλα (πχ The Office).

Δεν έχω αναρωτηθεί μέχρι αυτή την στιγμή εάν είναι καλύτερη αυτή η περίοδος από την περίοδο που απλά επεδίωκα να κοιμάμαι όσο περισσότερο γίνεται, αλλά φαίνεται σίγουρα πιο -φαινομενικά;- παραγωγική.

Όποτε κάνω αυτοαναφορικούς μονολόγους μου έρχεται διαρκώς μία από τις κεντρικές ατάκες ενός αγαπημένου μου 'show', του Cute with Chris: "All your dreams are dead".

Εντάξει, δεν θέλω να γίνω μελοδραματική· δεν έχουν πεθάνει. Απλά δεν βρίσκω κίνητρο για τίποτα, σχεδόν τίποτα δεν μου δίνει παρά πρόσκαιρη χαρά, και οποιοδήποτε μεγαλεπήβολο -ή όχι τόσο- σχέδιο και να coachάρω τον εαυτό μου να κυνηγήσω, μπορώ να κρατήσω την προσοχή μου σε αυτό λιγότερο από μία εβδομάδα.

Άντε, αρκετή κλάψα. Απλά πιο παλιά που έγραφα και καμιά πίπα εδώ ίσως ήμουν λίγο πιο εξωστρεφής (ω ναι, έφτασα το να γράφω πίπες σε ένα ιντερνετικό βλογ που κανείς δεν διαβάζει να το θεωρώ ποθητό επίπεδο εξωστρέφειας).

Αυτιά.

Πάω να δω κανένα επεισοδιάκι να γεμίσω τις φλέβες συνθετικό αίμα (όχι το τελείωσα το true blood, αλλά έμοιαζε να ταιριάζει)

Ροζ καταναλωτική αμαρτία

2008-12-21T12:38:00.007+02:00

Προς μεγάλη σας ικανοποίηση δεν γράφω πλέον και τόσο συχνά σε αυτό το βλογ, παρ'όλα αυτά δεν θα μπορούσατε να αποφύγετε να διαβάσετε και για το νέο μου (geeko) απόκτημα που είναι μικρό και χαριτωμένο και ροζ και είναι δικό μου και μόνο δικό μου. :Β
Ιδού κυρίες και κύριοι το μικροσκοπικό κιτς ροζ acer μου :) :) :)
Και ιδού με την δερμάτινη θηκούλα του αριστερά (η οποία θα φανεί χρήσιμη, γιατί είμαι σίγουρη ότι και έτσι θα το κάνω σκατά), και την τυπική χαοτική ακαταστασία του γραφείου μου.

Και η εικαστική παρέμβαση - σε περίπτωση που δεν ήταν ήδη αρκετά gay, kitsch και απαράδεκτο :)
Γιες έχει ΧΡ. Αλλά πλέον έχει και Bob! HA! Take that Bill Gates!

Τα σπεξ του είναι είναι αυτά (βλ. ZG5)

.. και είμαι πολύ χαρούμενη που εκδήλωσα τα πρωτόγονα αγοραστικά μου ένστικτα μέσω αυτού :)

Τα ΧΡ φυσικά παραγκωνίστηκαν στην αρχή του δίσκου -το γιατί πήρα με ΧΡ είναι long story, αλλά με happy end. Και τώρα ΚΑΙ αυτό έχει το ίδιο setup με όλα τα άλλα :) :) Τι πρωτότυπο! :Β

Ιδού 2 σκρήνσοτς

Παρατήρηση: Νιε, έχει πλάκα το Big Bang Theory, ειδικά άμα τρέφεσαι με σειρές και γελάς με nerd jokes. Είτε αυτό είτε έχω ξεπεράσει την λεπτή γραμμή γιατί κακαρίζω συχνά πυκνά όταν το βλέπω.

Και τέλος, ξέχασα να σας πω.. και το όνομα αυτού...

Hint

2008-12-07T17:41:00.001+02:00

Εάν μέχρι και η μάνα μου είναι με το μέρος των κουκουλοφόρων, κάτι κάνετε λάθος.

Επικήδειος στην Εξουσία

2008-11-17T21:27:00.006+02:00

-Ένα post που δεν έχει καμία σχέση με αντιεξουσιαστικές επετείους

Δεν θέλω άλλες ευθύνες, ούτε άλλη εξουσία.

Πονάει πολύ να έχεις στα χέρια σου την ευθύνη της ψυχολογίας κάποιου άλλου. Δεν ξέρω αν φταίνε η μαμά μου και ο μπαμπάς μου που τόσο με έχουν κουράσει συναισθηματικά, ή οι πολλές αποτυχημένες σχέσεις αλλά έχει γίνει όλο και πιο καλπάζουσα η αλλεργία.

Το έλεγα εγώ, μην βασίζεσαι πάνω μου.. Εννοούσα μην κρεμιέσαι.. Δεν ξέρω. Ίσως είμαι εγώ, ίσως είσαι εσύ, ίσως είμαστε κι οι δυο. Αλλά εγώ ξέρω να κλείνω τους κύκλους μου. Κι ακόμα και εάν είμαι στείρα, επιβιώνω έτσι.

Θα κλάψω λίγο, αλλά θα απολάμβανα περισσότερο την θλίψη μου, τον θρήνο μου, εάν δεν τον παραγκώνιζαν οι τύψεις για την δική σου θλίψη. Ακόμα κι εδώ νοιώθω πίεση... ακόμα και την ύστατη στιγμή.

Κάθε μέρα, κάθε σχέση, κάθε βλέμμα, απορώ και περισσότερο: πώς γίνεται να ερωτευτείς και να διαρκέσει πάνω από δύο σκέψεις; πώς γίνεται ακόμα κι όταν βρεθεί αυτός ο ενθουσιασμός να ισορροπήσεις τον άλλο στην ζωή σου;

Άλλοι είναι smooth operators, κι άλλοι είμαστε smooth killers :/

ΥΓ. Τελικά αυτή η φορά μπορεί να πονάει λίγο περισσότερο. Αλλά δυστυχώς δεν πονάει αρκετά.

Goodbye and Hello

2008-11-05T23:31:00.005+02:00

Post του ποδαριού.

Σήμερα συνειδητοποίησα άλλο ένα κατά του να μεγαλώνεις: οι γκόμενοί σου ροχαλίζουν. Μου είχαν πει ότι είναι μαλακία να γερνάς, αλλά αυτό παραπάει. Μιλάμε για καλά κρυμμένες παγίδες!

Φεύγω αύριο για ταξιδάκι, με budget ντροπής αλλά όρεξη ιδιαίτερα ανοικτή σε όλα τα ενδεχόμενα, οπότε καλά θα περάσω μάλλονε. Άμα θέλετε δωράκι θα πάρετε τα γνωστά, γιατί μεταξύ άλλων ταξιδεύω και μόνο με χειραποσκευή.

Weirdly inspirational song. Σας το αφιερώνω.

Τα λεφτά μας πίσω.

Who needs drugs when you've got exhaustion?

2008-10-21T15:34:00.004+03:00

Δεν ξέρω πόσο συχνό φαινόμενο είναι στο ανθρώπινο είδος, αλλά ξέρω ότι συμβαίνει σε εμένα και την κολλητήμ. Μία δύο μέρες κακός ύπνος και εντατική σωματική κούραση και δεν πείθουμε ούτε γιατρό ότι δεν έχουμε πάρει κάτι περίεργο.

Μπορούμε να κακαρίζουμε νευρικά, για τα πιο ηλίθια πράγματα, για 10, 20..30 λεπτά συναπτά. Είναι αυτό το νευρικό γέλιο που τελικά είναι μία τρίχα μακριά από το νευρικό κλάμα. Αλλά με καλή παρέα μένει γέλιο και γέλιο :)

Ειδικά στα ταξίδια, το παθαίνω πάντα. Το καλύτερο φυσικά είναι να είμαι με την Μαρία, για να γελάμε σαν μαλακισμένα ασταμάτητα. Πρόσφατα στην Θεσσαλονίκη, είμαι σίγουρη 100% πως ο κύριος που περίμενε κάποιον δίπλα μας (όχι με την Μαρία, this time) έκοβε το κεφάλι του ότι είχαμε πιει καλό πράμα.

Δεν έχω ιδέα τι χημική αντίδραση συμβαίνει, τι ακριβώς κλατάρει στα νεύρα και γιατί αντιδρώ έτσι, αλλά όλες οι αντιδράσεις είναι εξαιρετικά οξυμένες. Μπορώ να θυμώσω και να παρεξηγηθώ και να βάλω και τα κλάματα με το παραμικρό, ναι· αλλά αυτό νομίζω είναι πιο συχνό. Το να χαζογελάς για ώωωρες ασταμάτητα, όμως, είναι η απολαυστική μου εξαίρεση. Ανυπομονώ για κανένα εξαθλιωτικό ταξίδι πάλι με την κολλητή, να κλάψουμε στα γέλια. Πιο αλάτι, εδώ μιλάμε για crazy spicy stuff της ζωής.

ΥΓ. Βρήκα το παραπάνω webcomic σήμερα, και μου άρεσε πάρα πολύ :)

Who Killed Amanda Palmer & άλλες μουσικές ιστορίες

2008-10-19T13:57:00.003+03:00

Ας ξεκινήσουμε με ένα βίντεο που μου τράβηξε την προσοχή.

Η Amanda Palmer είναι η μία εκ των δύο μελών του group Dresden Dolls, και σας συνιστώ να ακούσετε τόσο το solo album της "Who Killed Amanda Palmer" όσο και την δουλειά της ως Dresden Doll. Θεατρικότητα, μία αίσθηση σκοτεινού punk και δυνατή μελωδικότητα είναι τα keywords.

Τελευταία κάθομαι πολύ σπίτι, μία η κρίση μισανθρωπιάς, την άλλη μία ακατανίκητη κατατονία με αυτά και με αυτά έχω ανοίξει πολύ τους μουσικούς μου ορίζοντες. Γιατί ομολογώ πως μου αρέσουν πάρα πολύ οι Beirut αλλά νισάφι πια, τόσους μήνες... :)

Θα μοιραστώ μαζί σας το μυστικό της επιτυχίας μου στην ανεύρεση ωραίων μουσικών:
Έχω ανακαλύψει αυτά εδώ τα καταπληκτικά blogs που έχουν προτάσεις, κριτικές και download links για όσους ενδιαφέρονται :) Το πρώτο -και κύριο- είναι το Indieducky. Το Indieducky είναι από τα πιο γνωστά και ενδιαφέροντα blogs της κατηγορίας, και συνιστώ ανεπιφύλακτα να το βάλετε στον RSS reader σας. Πιο πρόσφατη προσθήκη, αλλά πολύ σημαντική και πάλι είναι το SirenSound.
Επίσης πάρα πολύ ενδιαφέρουσες πηγές είναι οι mixtapes του Shankly.

Τέλος, ας κλείσω με κάτι πιο προσωπικό.
Όπως ίσως έχω ξαναπεί, θέλω εδώ και χρόνια να ξεκινήσω κλαρίνο/κλαρινέτο. Φέτος λέω να το ξεκινήσω πράγματι :) Έχει κανείς κάποια πρόταση σχετικά με ωδείο/δάσκαλο/όργανο; Οποιαδήποτε πληροφορία που -δύσκολο μεν, αλλά- έχει κανείς που τύχει να διαβάσει αυτό εδώ το βλογποστ, θα είναι ευπρόσδεκτη :)

Προσέξτε τι θα πείτε, γιατί θα πάω να αγοράσω αυτό, και θα σας δείξω εγώ (θα ανέβω ψηλά στο βουνό, και θα σας βλέπω κλπ, ωσάν τον ροζ χουλκ)

Ζαμπόν

2008-10-17T20:23:00.006+03:00

Κοντεύει μήνας που σας έχω αφήσει στην ησυχία σας.

Οπότε ας πούμε μερικές μαλακίες για να περάσει η ώρα.

(Φλέγον) Θέμα 1.

Εχθές βρήκα στον σκληρό μου δίσκο -πάνω στο μπουρδέλο της επιφάνειας εργασίας που λόγω αλλαγής σε gnome [δουλειά δεν έχει ο διάολος] φαίνεται πιο έντονο- αυτά τα τεκμήρια ελληνικής πολυπραγμοσύνης, και σκέφτηκα πως ήρθε το πλήρωμα του χρόνου τα μοιραστώ με εσάς, αγαπητοί μου ακροατές, την οικογένειά μου.

Το μαγαζί.
F1 Computers. Το κλασσικό επαρχιακό κατάστημα με υπολογιστές.
Στην Ερμούπολη, παρεμπιπτόντως.

Η λεπτομέρεια που κάνει την διαφορά.

Αυτό που με εντυπωσίασε από την αρχή, είναι αυτή η κλιμάκωση. Αυτή η παλλόμενη -εκστατική θα έλεγα- αναρρίχηση (ή γκρεμοτσάκισμα -ανάλογα την οπτική) μέχρι την κορύφωση: την κρεατομηχανή.

Θέμα 2.

Θέλω να το βγάλω από μέσα μου. Να φύγει αυτό το βάρος (λέμε τώρα). Μπορεί να κατρακύλησα στην βλογόσφαιρα, αλλά ρε παιδιά, μα την αλήθεια δλδ δεν αντέχω με την καμία τα ποδκαστ -δεν θίγω καν τα βιδεοκαστ.

Έχω προσπαθήσει, ξανά και ξανά. Σαν το συκώτι ένα πράμα: το βλέπω, το τρώνε όλοι και τους αρέσει, λέω καλό θα είναι ας φάω· και κάθε φορά θέλω να γυρίσω στην κοιλιά της μαμάς μου και να κλάψω βουβά. Δεν μπορώ, δεν ΜΠΟΡΩ με την καμία. Είναι το πιο ανιαρό πράγμα στον κόσμο. Δέστε με σε κατάρτι και βαράτε με με σκουριασμένες αλυσίδες, βάλτε με να δω όλα τα επεισόδια της λάμψης, αλλά όχι αυτό, όχι ποδκαστς.

Δεν έχω κάτι με τους ποδκάστερς, απεναντίας μάλιστα μερικοί μου φαίνονται ιδιαίτερα ενδιαφέροντες, για αυτό και βρέθηκα άλλωστε στην -δυσάρεστη- θέση να δοκιμάσω καμία εκπομπή τους. Δεν ξέρω αν φταίει το ότι θέλει εξαιρετικά πολύ καλό και επί του παρόντος χούμορ ή μία γνώμη που πραγματικά προσφέρει κάτι, ή μία θεματολογία που ξεφεύγει της κλασσικής ελληνοβλογικής, ή εάν φταίει που έχω ακούσει πολύ ραδιόφωνο στην μαύρη μου ζωή, αλλά θέλω να χώσω μολύβια στα αυτιά μου. Στην καλύτερη -εάν συμπαθώ κάποιον ιδιαίτερα- είμαι στην κατάσταση "ακούω τον κολλητό να μου μιλάει για κάτι που με ενδιαφέρει οριακά, σκέφτομαι άμα τώρα την αφήσω εάν θα ακουστεί και εάν θα μυρίσει αλλά κυρίως το πρώτο γιατί αυτό σε δίνει χαλαρά, μου τη δίνει που ο απέναντι σκαλίζει τη μύτη του εδώ και ένα τέταρτο 'διακριτικά', σκέφτομαι εάν τελικά θα πάω για μεταπτυχιακό στην νορβηγία και τι μαλακία έπαιξε με το μάθημα που δεν πέρασα, και είναι κι αυτός ο γάμος το σαββάτο και σκυλοβαριέμαι να πάω, ελπίζω να μην βάλουν νησιώτικα ρε πούστη μου, ό,τι θες εκτός από νησιώτικα- ναι ευτυχώς είνια λίγο κρήτες οπότε μπορεί να την γλυτώσω με καμιά λύρα- και τι σκατά να βάλω, όχι πάλι αυτό που θέλει ο πατέρας μου γαμώτο, αλλά από την άλλη τώρα έχω γκόμενο δεν με νοιάζει να πουλήσω μούρη, σύνελθε μαλάκα σκέψου λίγο σαν κοπέλα σε σχέση...(φωνές στο βάθος)...Ε; Τι; Ναι, ρε συ, έχεις δίκιο. Είναι πολύ μεγάλοι μαλάκες που κόψανε τα greek tv subs. Ε ναι, εννοείται θα κατέβω στην ηλεκτρονική διαμαρτυρία"

Θα μου πεις, και τα βλογς τι καλύτερο έχουν; Ε τώρα αυτά είναι τα βασικά. Είναι σα να μου λες γιατί στέλνεις sms αντί να πάρεις τηλέφωνο; Γιατί προτιμάς το msn από το skype και τα λοιπά. Γιατί εάν είναι να μου πρήξουν τα σκώτια, ρε μαν, καλύτερα να το κάνω με τον δικό μου ρυθμό. Να το κλείσω και το tab στη μούρη, να το παίξω και away, να διαβάσω και την 2η σελίδα του reddit γιατί πάλι τις ίδιες πίπες γράφουν όλα τα βλογς. Είναι απλά τα πράγματα. Το ξέρω πως τα έχουμε, αλλά βαριέμαι να μιλάω ρε φίλος. Και να σου πω και το χειρότερο; Τα sms είναι ακόμα χειρότερα. Μία ώρα τσίκι τσίκι να γράψεις μια μαλακία που κάθε φορά είναι η ίδια. Ε όχι θα αναπτύξω την κρίση άγχους μου τώρα σε 160 χαρακτήρες, ακόμα και με Τ9.

Αλλά τελοσπάντων, ας επιστρέψουμε, παρότι λοιπόν μπορείς να κάνεις πωζ και το ποδκαστ, λίγο το zero attention span, λίγο ότι πίπες έλεγε του μπηγκίν γουίθ, άμα πατήσω πωζ δεν θα ξαναγίνει ξεπωζ. Ζητάει και πολλά resources. Ενώ εκεί βλέπεις το βλογποστ -που σου τρώει και λιγότερο από 5 λεπτά για όνομα του μεγάλου βισνού- τσακ τσακ σκανάρεις, α μαλακίες λέει πάλι, χλατς ctrl+w.

Εντάξει, φτάνει. Αρκετά με την υπερβάλλουσα ειλικρίνια, κι εγώ άλλωστε μαλακίες γράφω και σας καταλαβαίνω που με κλείσατε πριν φτάσετε στην κρίση ταπεινοφροσύνης και μεταμέλειας που θα σας δικαίωνε μέχεχεχε.

Θέμα 3

Δεν ξέρω εάν σας το είπα (τσάνσιζ αρ ότι το ακροατήριο αποτελείται από τους 2-3 κλασσικούς που πρήζω και στα άλλα πιο ρήαλ τάιμ μέσα, but still:) αλλά πρέπει να δέιτε το Hank and Mike.

-----------------

Απαντήστε και στα τρία θέματα. Χρόνος εξέτασης 1 ώρα και 45 λεπτά. Η εξέταση γίνεται με ανοιχτά βιβλία και σημειώσεις.
Όποιο αρχίδι αντιγράψει θα του κόψω τον κώλο. Δεν σας φτάνει ρε λεχρίτες που είναι με ανοιχτά βιβλία; ΟΥΣΤ.

Excelixis : ελληνική διανομή XFCE/Ubuntu για developers

2008-09-23T14:36:00.003+03:00

Τί είναι;

Το Excelixis είναι ένα remix της διανομής Xubuntu (παραλλαγή της Ubuntu βασισμένη στο XFCE desktop αντί για το GNOME), στην οποία έχουν προστεθεί διάφορα εργαλεία που θα βοηθήσουν τον developer/web-developer όπως προγραμματιστικά περιβάλλοντα (π.χ. Eclipse, NetBeans, Lazarus) , servers (π.χ. Apache, MySQL) κ.α.
(από την ιστοσελίδα του project)

Αυτό είναι το project ενός φοιτητή του τμήματός μου και πρότινος ονομαζόταν Workbench. Όπως ίσως ξέρετε μου αρέσει να ενθαρρύνω με όποιον τρόπο είναι πρόχειρος την δουλειά και την καλή πρόθεση των νέων ειδικά στο ελεύθερο λογισμικό. Για αυτό λοιπόν και αυτό το διάλειμμα για διαφημίσεις Linux :P

Περισσότερα:
http://excelixis.wordpress.com/excelixis/ (Αγγλικά)
http://cyberpython.wordpress.com/excelixis/ (Ελληνικά)

Τα λέμε σύντομα με περισσότερα φλύαρα post!

Άγχος, άγχος, άγχος.

2008-09-21T01:44:00.005+03:00

Δεν σας αφορά καθόλου το άγχος μου, αλλά νομίζω πως από τότε που μου τελείωσε το budget όλοι εσείς το διαβάζετε οικειοθελώς αυτό το βλογ, και τα λάθη πληρώνονται.

Και τι κάνουν όταν έχουν άγχος άγχος άγχος; Διαβάζουν -και εξαντλούν- τα bookmarks τους, (βάλε google reader, βάλε reddit, βάλε 1-2 fora, βάλε 1-2 μικροβλόγιν... μέχρι και digg άνοιξα). Μετά πάνε στον Βαγγέλη από κάτω για ένα τσιγάρο μόνο και κάθονται 1 ώρα στρογγυλή. Μετά δε βλέπουν εκείνη την ταινία ρουμανικού κινηματογράφου που κατέβασαν για να γιορτάσουν τον νέο τους 500άρη σκληρό, και μετά γράφουν και ένα ριβιού. Και μετά αφού καθαρίσουν το μπάνιο -κάτι που έπρεπε να είχαν κάνει το απόγευμα, και ξεχάσουν τα φώτα ανοιχτά -κάτι που μόλις πρόσεξα, γράφουν και ένα εντελώς κενό περιεχομένου βλογ ποστ. Έτσι, με την αλμύρα.

Είμαι ένα πελώριο κουβάρι με άγχη ελπιδες όνειρα και πλάνα. Αλλά μας τελείωσαν τα κόμματα, χεχεχε. Αλλά θα βάλω κι εδώ πέντε έξι άνω τελείες, γιατί το ανακάλυψε ο σύντροφος συνβλογιστής το φετίχ μου και τώρα δεν υπάρχει κανένα πρόσχημα να κρατήσω.

Έχω τόσο πολύ καιρό να δω χαζορομαντίκ κομεντί. Κάτι ταινίες σαν το ιμ γιουλι με καταστρέφουν. Είναι σαν το επιχείρημα που είχα ανέκαθεν για τους δονητές: άμα καλομάθεις στα μεγέθη, μετά θα καταστρέψεις τις μισές σου πιθανές σχέσεις. Λυρικότατη η αναλογία, δεν αμφέβαλα ούτε δευτερόλεπτο ότι σας μάγεψε. Μα πώς σκατά μετά να σου φτάνει ένα μοιραίο μάτι και 5-6 σχολιαρόπαιδα με ένα μισό στόρυ; Εδώ, κύριέ μου, ο άλλος (ο ακίν, ναι αυτός) σε πήγε και σε έφερε, και τελικά στα σύννεφα σε άφησε. Και όλα αυτά χωρίς να λες "πωπω τι φτηνή γκόμενα είμαι" σε κάθε αλλαγή σκηνής.

Η μάνα μου έχει ακούσει τόσα πολλά από εμένα, που πραγματικά ώρες ώρες την συμπονώ. Αλλά αυτό που συμβαίνει, νοιώθω, είναι ότι έχει ακούσει τόσα πολλά από εμένα, γιατί είναι άτομο που μπορεί να πάρει βαριά και να θρηνεί για μέρες το ότι εκόπρισε το βόδι (αυτό είναι από άλλο ανέκδοτο, αλλά τελοσπάντων). Πόσο δεν θέλω να γίνω έτσι, παναΐαμ δηλαδή. Έχουμε από την άλλη και τον πατέρα μου τώρα, άλλο μάθημα μεταπτυχιακού ψυχιατρικής. Εντάξει, ευτυχώς τόσο μουσχάρ στο EQ δεν το έχω να γίνομαι, αλλά πού να σταθώ ανάμεσα και πώς να φύγω από αυτό τον ζυγό. Τον ζυγό χαρακτήρων και συνηθειών, και τρόπου που κινείσαι και το πώς αρθρώνεις κάποιες λέξεις, του πώς σχηματίζεις τις γκριμάτσες και με το τι γελάς. Αλλά και του ζυγού αυτού του τριολέ ανάγκης και λαίμαργης αδηφάγου αγάπης εδώ μέσα.

Needy needy needy. Όσο παλεύω να μην γίνω, τόσο φοβάμαι. Δεν την έχω την στόφα, ίσως, να γίνω. Αλλά μετά είσαι κορίτσι, είναι η μάνα σου. Ήταν βράχος και ανώτερη και με τα όλα της, και το βλέπεις τώρα μετά από τόσα χρόνια ότι η ανάγκη, η αγάπη η για όλα και με όλα, την τρώει. Και τόσα μπαλέτα, τόσα πιάνα, τόσα γαλλικά, και είμαι ακόμα εδώ, και ποτέ δεν θα μπορώ να τα γράψω όλα στα οτιδήποτέ μου. Έτσι είμαστε, γαμώτο. Μου το είπε εχθές και η Μαρία. Είναι ένα βήμα μετά από εμένα στην αυτονόμηση, βέβαια, σε πολλά -ειδικά στα μετρήσιμα. Αχ αυτές οι μάνες... Και μετά σου λέει γιατί να σκέφτεσαι τέτοια κοκομπλόκα (βλ. προηγούμενο ποστ για μάνες).

Πώς εκόκισε το βόδι; Αμφιβάλλω εντόνως, καθέτως και πλαγίως ότι θα ξέρετε αυτό το στόρυ/παραβολή που ακούω από μικρή και κάπως ήλθε από την γιαγιά ή της θείες. Δεν σας νοιάζει όμως και πολύ τώρα. Αλλά φοβάμαι διαρκώς πως θα κοκίσω τα λουλούδια μου και τις πεταλουδίτσες. Κι αν δεν είναι; Κι αν ενθουσιάζομαι; Μην τα στραπατσάρω και δεν τους αξίζει;

Δεν θέλω άλλο να είμαι δυνατή και έξυπνη και να καταλαβαίνω και να τα βλέπω όπως είναι. Δεν θέλω δεν θέλω δεν θέλω. Τρις κι αυτό. Κι ο κούκος :) Αλλά εδώ έχουμε αηδόνια και την άνοιξη την έχω πάρει από φόβο.. με τον κούκο θα κολλήσω; Δεν θέλω να μου βάζω τρικλοποδιές, και θέλω να ζήσω τις αυταπάτες μου και να μην φοβάμαι διαρκώς ότι κάτι θα κάνω σκατά και πάλι θα μείνω ατσαλάκωτη και ανέραστη. Δεν θέλω να νοιώθω ότι έχω δύναμη και ότιμπορώ να ελέγξω καταστάσεις. Θέλω να είμαι έρμαιο, μπορώ; Μόνο του εαυτού μου δηλαδή έρμαιο θα είμαι σε αυτήν την ζωή; Ένας χριστιανός (oh the irony) δεν υπάρχει να με παρασύρει και να μην μπορώ να γατζωθώ από την κοκομαλακία; Υπάρχει αυτό που λέω; Ή έγινα επιτέλους τόσο αναίσθητο κτήνος που θα έρθει θα μου χτυπάει πόρτες παράθυρα, βαριοπούλες θα μου κοπανάει στο κεφάλι κι εγώ χαμπάρι; Εκεί στον κοκοκόσμο, με τους εντελώς αναίτιους φόβους. Ζει ο βασιλιάς αλέξανδρος; Γιατί μπαμπά το μωρό μας πίνει νέσλακ;

Ω μικρό μου πόνυ, τι αστείο που είσαι που νομίζεις ότι έχεις και έλεγχο... Ναι, καλά τα λες καλέ μου κακέ εαυτέ. Αλλά έλεγχο θες να το πεις, ό,τι άλλη λέξη σε βολεύει βρες, αλλά το έχω και με καθίζει κάτω και με ξεκάνει. Ας ελπίσουμε ότι τα γεγονότα σύντομα θα ανακτήσουν τους γοργούς ρυθμούς που δεν σε αφήνουν να κάθεσαι να γράφεις τέτοιες ανυπέρβλητες πίπες.

Ευχαριστούμε που μας προτιμήσατε, αν και δεν το ξανακόβω μετά από τέτοιο ποστ.

ΥΓ. Αυτόματη γραφή ροκς. χεχεχε. μήπως να την κάνω ταγκ;

Τα βιβλία και οι ταινίες, τα λουλούδια και το πελαγίσιο αεράκι..

2008-09-17T15:48:00.003+03:00

Πώς θα σας φαινόταν εάν -επιτέλους- η ζωή σας άρχιζε να μοιάζει με ένα βιβλίο; Εάν μετά από τόσα χρόνια εσωτερικής αφήγησης στο α' πρόσωπο, αρχίζατε να αναγνωρίζετε ότι αυτά εδώ κάπου τα έχετε ξαναδεί· σε κάποιο βιβλίο, σε κάποια, σε πολλά, σε όλα. Ότι μπορεί να μην υπάρχουν τόσα βιολιά και άνθη καμέλιας αλλά αυτό που συμβαίνει δεν ταιριάζει σε ό,τι άλλο ξέρετε.

Η ζωή μου για 10 μέρες, πρωταγωνίστρια: Meg Ryan. Είναι που έχω διαβάσει τόσα (λέμε τώρα); Είναι που δεν τελείωσα την εφηβεία; Μην είναι οι ταινίες μας, μην είναι οι κάμποι, μην είναι τα βουνά...

Και τόσα χρόνια κυνισμού; Τι να τα κάνω; Τόσα χρόνια ρεαλισμού, τέτοια προϋπηρεσία προσγειωμένης πραγματικότητας; Πώς τα ταιριάζω, πού χωράνε; Χλαπ χλουπ, δύο βήματα και πάμε πίσω σε χαμογελάκια σχολικής ηλικίας, δύο πεταρίσματα βλεφάρων και γελάς με όλες τις κουταμάρες του κόσμου.

Την τρέφω την παιδίσκη χρόνια, την συντηρώ συντηρητικά. Την έχω σε ένα κλουβί πίσω στο βάθος, και την ταΐζω τα βασικά. Κανένα γράμμα χωρίς παραλήπτη, καμία ταινία -πολλές ταινίες, κανένα βιβλίο, κανένα όνειρο από εκείνα που ξυπνάς και δεν θέλεις. Αλλά ζει ακόμα; Ή την έχω κάνει ένα ζόμπι, και τώρα απλά αρπάζω την στιγμή όσο πιο γερά μπορώ για να αναστήσω κάτι μέσα μου νεκρό; Το ζουλάω αποφασισμένη, και αυτό λιγοψυχά. Make believe που λένε και οι φίλοι μας οι αμερικάνοι.

Ή μήπως λέω μαλακίες τόση ώρα και απλά πρέπει να χαλαρώσω και να το απολαύσω; Μεταξύ μας, αυτό κάνω, δε γαμιέται; Μία ζωή την έχουμε, τόσες φορές το έχω πει λαίμαργα σε τρίτους, γιατί να μην πράξω αυτό που διδάσκω; Μόνο στα ξύδια, τις βλακείες και στις εφήμερες ενασχολήσεις δηλαδή πρέπει να εφαρμόζεται; Εντάξει, εντάξει. Αυτό κάνω, κάθομαι και χαχανίζω σαν την χαζοβιόλα. Σταματήστε να με κοιτάτε λες και είμαι ανέραστη.

Αλλά μέσα μου κρύβω ένα σκοτάδι. Το ξέρω ότι ακούγεται τόσο εκνευριστικά μπλαζέ, αλλά τα τόσα χρόνια που περνάνε, σου γεμίζουν το σκοτάδι. Μία απογοήτευση, που σύντομα γίνεται από preemptive μέχρι default. Αυτό το σκοτάδι που σκοτώνει τις μούσες, που κόβει τα σχέδια, τις ζωγραφιές, τα τραγούδια και την δημιουργικότητα· και τα κάνει σπασμωδικά και αυτόματα, μέχρι που τα παρατάει για κάτι πιο πεζό, πιο οικονομικό, πιο εύκολα μετρήσιμο. Και όταν δεν χαχανίζω, έρχεται το τιμημένο και με επισκέπτεται και μου τρίζει τα δόντια. Πώς να το ξορκίσω;

Το ξορκίζω με ένα χαμόγελο, και ελπίζω στον καιρό να κερδίσει αυτό το χαμόγελο. Εάν όλα πάνε καλά...

Σας αφήνω -μας αφήνω- τώρα, περιμένοντας κάποια σημαντικά νεώτερα που έκαναν κι αυτή την κρίση άγχους να εκδηλωθεί με αυτόματη γραφή, με σαχλαμάρες για εκτόνωση, με λίγη ιδέα από τις σκέψεις μου και φανφάρες...

Ξεδιάντροπη αυτοδιαφήμιση

2008-09-16T14:09:00.003+03:00

Αγαπητές μου τηλεθεάτριες, ένα νέο, πρωτοποριακό και συναρπαστικό προϊόν ήλθε να προστεθεί στην μεγάλη γκάμα λύσεων της εταιρείας μας Κουνάβια Άλφα Έψιλον.

Για όλες τις κινηματογραφικές και σειριακές αναζητήσεις, τώρα υπάρχει το νέο σούπερ κολλαμπορέσιον βλογ Death By Popcorn

Cry no more!

Εκτός από την αφεντομουτσουνάρα μου εκεί θα βρείτε τις ιδιαίτερα πιο αξιόλογες γνώμες των modal_echoes, comzeradd και αυτήν του jijiκιού, η οποία είναι μία κατηγορία από μόνη της.

Εντζόυ!

Χαβ φαν, τέικ πρεκώσιονς

whoami

2008-08-31T20:35:00.003+03:00

Μπορεί σε ένα τυχαίο unix σύστημα να είναι τόσο απλό, στην πραγματικότητα όμως μία τέτοια απάντηση -εάν θεωρήσουμε ότι είναι δυνατόν κατ'αρχήν να δοθεί- απαιτεί πολύ κόπο, εμπειρία, [...] και διάφορες άλλες ωραίες λέξεις.

Αυτές οι σαχλαμάρες λοιπόν μπήκαν στον πρόλογο αυτής της δημοσίευσης, καθώς -και ενώ βρίσκομαι εδώ για να χαζεύω λιγότερο- βρήκα στο παλιό μου γραφείο πολλά κομμάτια του παρελθόντος μου που είχα παντελώς και ολοσχερώς ξεχάσει. Ήρθα στο σπίτι των γονιών για να διαβάζω, και ανακάλυψα νέους τρόπους να χαζεύω, αντί να προσέχω περισσότερο τα βιβλία μου. Αλλά πρέπει να παραδεχθούμε πως γλυκιά ή πικρή, η νοσταλγία είναι πάντα τόσο εθιστική..

Κατ' αρχάς βρήκα γράμματα και στοιχεία επικοινωνίας τεσσάρων ολλανδών φίλων που απέκτησα στην ανταλλαγή που είχε οργανώσει το σχολείο μας στην Α' Λυκείου (ναι αυτό είναι 10 περίπου χρόνια και κάτι ψιλά, για να μην σας αφήσω με την απορία). Φυσικά (!) εγούγλισα και εντόπισα δύο από αυτούς, μόλις πριν λίγο έλαβα και απάντηση από τον αγαπητό συν-geek Thijs που -και θα το πω για να ζηλέψετε ΚΑΙ εσείς- φεύγει για 1 μήνα διακοπές στην Καλιφόρνια. Η Mirjam ως πιο καλλιτεχνικό στοιχείο, πιστεύω θα θέλει παραπάνω από ελάχιστες ώρες για να τσεκάρει τα email της κυριακάτικα :)

Αλλά ο νταμπλάς δεν ήταν εκεί, ήταν στο ότι παρ'ότι αποφεύγω γενικά να διαβάζω τους τόνους δικών μου γραμμάτων, σημειώσεων, ημερολογιακών εγγραφών και λοιπών εγγράφων δεν ήταν δυνατόν να μην αναγνωρίσω από την χαρακτηριστική τους στοίχιση τα ντροπιαστικά αυτά κείμενα που είχα διαγράψει παντελώς από την μνήμη μου προ πολλού. Οι σύντροφοι μανιακοί αυνάνες του στυλού (το στυλό-του στυλού, ναι. διαφωνεί κανείς;) θα έχουν ίσως ήδη ψυλλιαστεί ότι αναφέρομαι σε [κιοτεύω και να το γράψω...] ποιήματα.

[2 παράγραφοι κενό λόγω σοκ]

Τόσα χρόνια χαιρέκακα και κομπλεξικά καυχιόμουν (όλα αυτά φυσικά στον εντελώς φανταστικό και παρανοϊκό μικρόκοσμο μέσα στο κεφάλι μου) ότι δεν ήμουν αρκετά αδερφή (μτφ. -τόσο μτφ που δεν πάει άλλο) για να γράφω ..ποιήματα.. ακούς εκεί, δηλαδή. Αυτά είναι για τους χλεχλέδες και τις ρομαντικές παρθένες. Δεν υπήρχε ούτε η ελάχιστη ανάμνηση συγγραφής τέτοιου είδους κειμένων, καμία σχετική υπόνοια, καμία νύξη από την αποθήκη δεδομένων ότι κάτι δεν πάει καλά στο πώς θέλω να θυμάμαι το παρελθόν.

Ήλθε λοιπόν το σήμερα, και εκεί που σκαλίζω να σου βλέπω στίχους, να σου μέτρα και ρίμες. Έχω την υποψία πως και τότε ντρεπόμουν -αλλά η ανάγκη.. χεχε- γιατί είναι όλα κρυμμένα, κομμένα από το κυρίως τετράδιο και καταχωνιασμένα αλλού. Ύπουλο υποκείμενο, από τις μικρές ηλικίες. Είχα μία φίλη που έγγραφε ποίηση τακτικότατα από το γυμνάσιο -ίσως και πιο πριν, δεν θυμάμαι. Παρ´ότι ήταν αρκετά συμπαθητικά τα κείμενά της, πάντα μου φαινόταν πολύ δήθεν και μπλαζέ και ρομαντίκ φοιτητριέ το να γράφεις ερασιτεχνική ποίηση. Αυτή η ιδέα έχει παραμείνει ατόφια στο μικρό μου μυαλό, και γνωρίζω καλά πως είναι πάνω κάτω ίδια η τοποθέτησή μου στο ζήτημα εδώ και 15 χρονάκια. Για αυτό και τα έκρυβα καλά, για αυτό και τα ξέχασα καλά.

Μα τόσα πολλά; Εντάξει, να έχω γράψει πέντε μπούρδες μου το συγχωρώ. Αλλά εδώ μιλάμε για σχετικά μεγάλο πλήθος. Εντάξει, συγκριτικά με τις εκατοντάδες (ίσως και παραπάνω..) των σελιδών που έχω γεμίσει με μαλακίες από τότε που βρήκα αυτήν την διέξοδο, είναι προφανώς ένα ασήμαντο ποσοστό, αλλά και πάλι ικανό για να με ξαφνιάσει.

Φυσικά δεν διάβασα ούτε τρίτη γραμμή από αυτά, μόλις ψυλλιάστηκα περί τίνος πρόκειται, είπα να μην κατέβω άλλο στα μάτια μου, και έστρεψα ταχύτατα αλλού το βλέμμα. Εδώ δεν διαβάζω τα πεζά μου που είναι και πιο ανθρώπινα.

Τέλος στην περιπέτεια αυτή, ξαναθυμήθηκα ένα άλλο αγαπημένο συνήθειο της λυκειακής -κυρίως- περιόδου. Την συγγραφή "φαντασιώσεων". Μην παρεξηγείτε αγαπητοί τηλεθεατές, δεν ήταν για ιδία κατανάλωση. Τα ρομαντικά διηγήματα ήταν υπερβολικά ρηχά, και οι σοβαρές νουβέλες όχι πάντα αρκούντως ρομαντικές για τα διψασμένα εφηβικά μυαλά μας. Εμείς ήμαστε καλομαθημένες πουλάδες με πιάνα και γαλλικά, φαντασία και ψώνιο, οπότε είχαμε αποφασίσει να κάνουμε custom διηγήματα η μία στην άλλη. Η μόδα σύντομα επεκτάθηκε και σε αρσενικούς συμμαθητές, καθότι η ιστορία τελικά είχε πλάκα, και η αγαμία δεν κοιτάει φύλο.

Στην αρχή, νομίζω, πρέπει να ξεκίνησε πιο αυθόρμητα, αλλά σύντομα ακολουθήθηκε η μέθοδος της παραγγελίας. "Θα μου γράψεις μία φαντασίωση;" "Πώς την θες και με ποιον;" Έδινες λοιπόν τα στοιχεία, και σε λίγες ημέρες είχες το διήγημά σου. Υπήρχαν διάφορες σχολές περιεχομένου. Θυμάμαι χαρακτηριστικά ότι παρότι γενικά έγραφα ενδιαφέρουσες ιστορίες και συνηθίζοντας να χώνω και μπόλικο (βλακ από τότε) χούμορ μέσα τις έκανα σίγουρα ευχάριστες, είχα ένα πρόβλημα με την συγγραφή πολύ explicit σκηνών. Δηλαδή τι πρόβλημα, δεν έμπαινα καν στο ψητό: αφού περιέγραφα ιστορίες για αγρίους και έφτανε επιτέλους η ώρα της δράσης, τους έχωνα κάτω από ένα σεντόνι και έκλεινα τα φώνα- ή έτσι θα ήταν εάν ήμουν κινηματογραφιστής και όχι μαθήτρια λυκείου. Παρ' όλα αυτά, είχα πολλές παραγγελίες! Βρήκα και σε ένα γράμμα (ένα περίπου γράμμα για την ακρίβεια, ένα δισέλιδο αμφίδρομης επικοινωνίας που αφού πήγε κι ήρθε μεταξύ εμού και της φίλης μου της Ισαβέλλας, κατέληξε στο συρτάρι του γραφείου) και την φόρμα καταγραφής απαιτήσεων.. Αχ.. φαινόμουν από τότε τι καταπληκτικός αναλυτής συστημάτων θα γινόμουν...!

Θα κάνω λίγο quote από το γράμμα αυτό, για να χαριεντιστώ μέσα στα κύματα νοσταλγίας, και της εποχής που είχα μία δικαιολογία να γράφω -κάπως- δημιουργικές μαλακίες.

[...] (isa)Διαααααλλ... άρχισε μία fanta! Please!!!
(dial) Πω! Πω! Τώρα που το'πες, βρήκα προχθές εκείνη (την unfinished) με το ski στον Παρνασσό. Τι γέλιο! Δεν ξέρω, δεν μου'ρχονται. Ξέρεις, πως όταν κάτι το κάνουν όλοι πλέον, χάνει το ενδιαφέρον για εμένα.
(isa) Δε βαριέσαι... (<-- μοτίβο). Οι δικές σου είναι από χέρι οι πιο 'απολαυστικές'. Όσο θυμάμαι εκείνη με το πάρτυ της Ελένης και το ταξί και τη βροχή και το σπίτι του [όνομα]. Κοινή constatation: Αχ, γιατί δε γράφεις τις συνέχειες; Εκεί που ο άλλος έχει φτάσει στο αμήν, ρίχνεις ένα "πέφτουν τα ρούχα ένα ένα στο πάτωμα" και άσε τον άλλο να βγάζει καπνούς, από τα αυτιά.
(dial) Το ξέρεις ότι δεν μπορώ να γράψω/να πω/να σκεφτώ καν τέτοιες λεπτομέρειες, έτσι δεν είναι;
(isa) Ουά! Το μεγαλύτερο σπάσιμο.. Μιλάμε, να σε σφάξω μου 'ρχόταν! Ακούς εκεί "Από εκεί κι ύστερα, εσύ ξέρεις καλύτερα..." Οχι, κερά μου, δεν ξέρω! Πες.
Τώρα, please, δώσε μία αρχί, ένα φως, κάτι! Σε εκλιπαρώ!!!!
(dial) Ωραία.. με ποιον;
(isa) Με τον [όνομα] και μένα. Έλα....! (Μια ζωή μονοφαγού εγώ)
(dial) Το "εσένα" το θεωρώ δεδομένο.
Δώσε ξανά τις λεπτομέρειες για τον [όνομα]. (γράφει δίπλα τα χαρακτηριστικά)
για να ξέρω πού βαδίζω. Και συμπλήρωσε το ακόλουθο ερωτηματολόγιο (Ν/Ο):
Απλή πλοκή [Ν] (το παραθέτω συμπληρωμένο εδώ)
Πολύπλοκο θέμα [Ο]χι απαραίτητο
Πολλαπλές επαφές [Ν]
Χιούμορ (με μέτρο!) [Ν]
Ίντριγκες κλπ [Ν]-Ο
Πρωτοτυπία [Ν]-Ο

Και επίσης (σε αυτά υπάρχει και σημείωση ότι "Προσοχή!Θα τα προσθέσω με δική μου πρωτοβουλία")
Βιαιότητες [Ο]
Διαστροφές [Ο]
Βίτσια [Ο]
(και διάφορες λεπτομέρειες για στάσεις και τύπους σεχ που δεν θα παραθέσω για να μην μας εκθέσω άλλο)

Αυτά! Μου αρέσει που ξεκινάει σαν δεν θέλω όχι μη, και καταλήγει σε επαγγελματισμό! Αχ... πάντα τυπικότατη στις υποχρεώσεις μου.. (lol)

Λοιπόν, αρκετά ντρόπιασα και ντροπιάστηκα. Ισαβδελλίτσα άμα τα δεις ποτέ, να θυμάσαι ότι τουλάχιστον έσβησα τα ονόματα!

ΥΓ. Και πριν σπεύσετε να με κατηγορήσετε ότι πώς έγινε αυτή η αθώα ψυχή τέτοια μεγάλη ..φώλα, να σας πω ότι όταν το θέμα δεν είναι η πλάκα και το trolling, εξακολουθώ να κωλύομαι εντόνως να αναφερθώ σε μερικά ζητήματα. ΟΡΙΣΤΕ! Γιατί σας είδα που το είχατε έτοιμο, μερικοί μερικοί!

Irssi with recode and systray notification (sorta) :>

2008-08-25T22:59:00.013+03:00

Now, you may wonder what kind of troubled childhood could ever cause such desires, but don't let your imagination run wild as you obviously have never tried to chat on a greek irc server with fellow greek nerds.

The facts:

last century and premature cybersex efforts gave us greeks "greeklish": greek written using plain ol' latin
most greek irc users still prefer to use greeklish
I don't
mIRC and Windows left us with iso-8859-7
I use unicode
I want to read and write iso greek in tab #1 (=old school geek/some other poor soul denying that resistance to unicode is futile) and in tabs #2,3,4.. I want to stick to my beloved utf8
xchat is known to be able to handle (some) encoding extremeties, but I haven't been able to handle xchat to do what i want. Scripts promising dynamic encoding did not work for me.
irssi can do that out of the box
X-chat has this helpful and addictive feature of blinking the systay icon when somebody writes your nick or privately messages you

I've been torn between irssi and xchat for long. I've been mean to iso users but only end up changing charsets manually on X-chat and .. well, a mess. I needed irssi, and I needed it to pretend it cares about notifications. (that did sound like some cheesy action movie line, didn't?)

So here's what I did, in case anyone, anywhere, ever, finds it useful:

(note: I'm using debian, so I won't mind with installation instructions, if you use something else, may the gods be with you)

1. Install a sweet little application that is called alltray that can put any program you want on your systray.

Here's its help menu, so that you get an idea:

alltray -h

AllTray Version 0.69

Dock any program into the system tray.

usage: alltray [options] ["] [program parameter] ["]

where options include:
--help; -h: print this message
--version; -v: print version
--debug; -d: show debug messages
--show; -s: do not hide window after start
--icon; -i : use this icon
--large_icons; -l: allow large icons (> 24x24)
--sticky; -st: visible on all workspaces
--skip-taskbar; -stask: not visible in taskbar
--no-alltray; -na: no "(Alltray)" in window title
--borderless; -x: remove border, title, frame (if not supported native)
--menu; -m: "menu text:command": add entry to popdown menu
--title; -t : show tooltip with title for seconds after song change
--geometry; -g [x][{+-}{+-}]: initial position (if not supported native)
--key; -k [Modifier:]Key: Keyboard shortcut:
Modifier="Shift", "Control", "Alt", "AltGr"
Key (Examples) = "a", "F1", "End" ...
or "Keycode" (Number) returned by the program "xev"
--notray; -nt: display no tray icon (usefull only with the "--key" option)
--nominimize; -nm: click on window close button: do not minimize back to system tray, close
--configure; -conf: show KDE configuration dialog

2. Make sure you have a way of calling your favourite terminal program and providing the command for it to execute as a parameter.

I used gnome-terminal, which fits quite nicely in my xfce and supports profiles.
-> I created a new profile, which I named "irssi" and then
-> on the "Title and Command" tab of the Profiles configuration menu I set the initial title to "irssi", and
-> checked "Run a custom command...". The custom command is, of course, irssi.
-> in "Colors" I chose the "Linux Console" palette
-> I also choosed a lame profile icon, and maybe you should, too! :P (see screenshot at the end)

3. I added a Launcher icon on my xfce panel (you can choose a desktop launcher or whatever suits you better) that
-> is called "irssi"
-> runs a custom command which is
alltray -na -s -t 5 -g 600x400+150+150 "gnome-terminal --window-with-profile=irssi --hide-menubar"
-> has a silly icon, too

Now let's see what all these options are about:

-na avoids "Alltray" being appended to the window title // seems to not work as expected in most versions, you should try version 0.70, where the default is not to show "AllTray" and the option does not exist anymore
-s does not hide the window after starting the app
-t 5 tells alltray to keep the tooltip visible for 5 seconds after a window title change. This is very important, as we'll see below.
-g 600x400+150+150 defines the newly created window's geometry (size, and position on the screen) this is the standard way of declaring a window geometry, if you need help google will have plenty

(note: alltray v 0.70 has the "key" option, which provides a keyboard shortcut for the display of the window, I haven't thoroughly tested it but it seems to not work with my X/setup)

and then we provide the command to be executed by alltray, in my case

gnome-terminal without a menu (won't be using it as a normal terminal) and a custom profile : irssi, which we defined above

This way we have irssi up and running, handy in our panel/desktop/whatever and easily accessible from the system tray. Also we have a tooltip that gives us the current window title, which is displayed
- when we put our mouse over the respective systray icon
- when this title changes

4. Next, we configure irssi to do the encoding juggling we were talking about in the beginning of this post.
(note: This is an informative post, that is written by a person who probably has a much more coherent writing than me and covers the recode thingy. I'll go ahead and write about it, giving my very own setup.)

If you are using debian, ubuntu or any other sane distro, recode will be available to you in irssi without any hassle. The variables we need to take a look at and/or change are the following:

term_charset: Just type /set term_charset and check to see that the value is UTF-8. If not go ahead and type /set term_charset UTF-8. That's the way to tweak the options in irssi, and I won't be as explicit in the rest of the text. If your terminal's encoding is not UTF-8, then you probably shouldn't be following this howto to begin with.
recode_autodetect_utf8: Make sure it's ON
recode_fallback: set it to iso8859-7 if greek is your thing, or any other encoding you may be using. This is the encoding irssi is going to fall back to, in case the characters received don't make for a valid unicode sequence. Irssi "detects" that this was not unicode your mIRC user friend just sent you, and tries to recode it to something that makes sense, what's that going to be? you name it (here)!
recode: ON, of course
recode_out_default_charset: mine is utf-8, once again. This defines, obviously, the encoding of the stuff you are going to send to other people. Choose this to be the one that is more widely used, or if you are a rude sob like me, choose this to be your favourite encoding and screw those stuck in the past. Remember, you are going to be able to have per-user or per-channel exceptions, so don't worry too much.
recode_transliterate: once again, set this to ON

Go ahead and /save your options, or irssi will do it in a while automatically.

5. Start populating your recode table with obnoxious other-encoding users. Let me show you mine, to give you an idea, and then I'll give an example of adding a new entry.

by hitting /recode we get our recode table:

00:00:59 Target Character set
00:00:59 bodyfluids iso8859-7
00:00:59 zafos iso8859-7

In order to add those bitches to the recode table, I had to issue the following command:

/recode add bodyfluids iso8859-7

Or if you're in a hurry or just like it as simple as it gets, just write
/recode add iso8859-7 on a query window with the target nickname.
You'll get a message confirming what just happened, and you're ready!

The same things apply to channels, too. But I'm not going to give in, just yet. I'm going to bombard them with unicode strings until they rethink about their stand on the issue :P

6. And now, to the dynamic title that's going to give us the notification part:

Install the bundled irssi scripts ("irssi-scripts" on deb*, who knows what elsewhere) and load the title script. Just type /load title.pl or /load /usr/share/irssi/scripts/title.pl and it'll do.

(note: to do it automatically every time irssi starts -from the officialy site-

A: Put them into ~/.irssi/scripts/autorun/ directory. Or better would be if you placed them in ~/.irssi/scripts/ and created symlinks to autorun directory (eg. cd ~/.irssi/scripts/autorun/ ; ln -s ../script.pl .))

From the script's comments, we get some information on the usage:

# The $vars are normal Irssi vars (docs/special_vars.txt).
# $.var does some magic, adds a space at the begining and brackets around
# the item but only if it produces output.
# Here is some examples:
# The default:
# /set title_string Irssi: [$N@$tag]$.C$.winname$.act
# Quite nice with lots of info:
# /set title_string $cumode$winname$C$.M$.act$.topic
# Nickname with usermode
# /set title_string $N(+$usermode)

And, by setting title_string to $cumode$winname$C$.M$.act$.topic for a very informative title, or just $.act for the hilights etc (note: i finally settled with [$N@$tag] $.act ), we do indeed get the desired behaviour:

...(tata!) when we have a hilight or when someone sends us a private message, etc, the title of the window changes, and addtray displays a tooltip for 5 seconds, informing us about the new title, which is the nickname(s) that sent us a private message, and the channel(s) that our nick was mentioned. We can reproduce this any time we want (see: finishing up that thing you were doing and want to check if anyone's been interesting in chatting) by letting our mouse over the irssi systray icon!

Here are some screenshots, that probably won't help you, but will make a fool out of me and a friend or two:

the tooltip

the title indicating that I have some private message that I haven't already checked.

Now that I've written this annoyingly long post, let me inform you that you can get notifications on irssi by using libnotify, without doing all the above but by following this howto.

Cheers! (I mean.. who cares about libnotify, anyway, right??)

Πότε κτυπάει η καμπάνα;

2008-08-16T17:13:00.002+03:00

Διαλύω την σιωπή και αγνοώ την σωρεία των ημιτελών δημοσιεύσεων στο αρχείο μου, για να αναρωτηθώ δημοσίως: αυτό το πράμα με το μητρικό ένστικτο πότε είναι που σου έρχεται;

Δεν ξέρω, όλο και περισσότερες φίλες μου και συνομήλικές μου βλέπω να απομακρύνονται σταθερά και συνειδητά από την ιδέα. Μέσα στην πεισματική και αναβλητική ματαιοδοξία των 25 μπορούμε και βλέπουμε με κυνισμό την ιδέα· είναι μητρικό φίλτρο αυτό που υποτίθεται σε πιάνει στα 30κάτι ή απλά πανικός λόγω έλλειψης επιλογών και ενδιαφερόντων;

Αυτοί οι προβληματισμοί ίσως να είναι κοινότυποι σε εσάς, αλλά λόγω της ηλικίας δεν νομίζω πως πολλές από τις κοπέλες που συναναστρέφομαι και συναναστρεφόμουν τα τελευταία χρόνια (26) να είχαν μέχρι πρότινος ασχοληθεί σοβαρά με την ιδέα. Και καθώς ο κοινωνικός περίγυρος και τα στερεότυπα αρχίζουν αργά αλλά σταθερά να αναρωτιούνται πότε θα γίνουμε μάνες, σιγά σιγά βλέπω μία μία να το εξετάζουμε και να καταλήγουμε σε πάνω κάτω τα ίδια συμπεράσματα, τα οποία θα αναφέρω παρακάτω.

Το ενδιαφέρον για εμένα είναι ότι το δείγμα που είχα, παρ'ότι όλες φίλες και γνωστές μου δεν μπορώ να πω πως είναι άτομα με απαραίτητα το ίδιο background, την ίδια εκπαίδευση, βιώματα ή οικογενειακές αξίες. Είναι αρκετές οι διαφορές, αν και ίσως εάν θέλω να είμαι ειλικρινής μιλάμε για κορίτσια γενικά οικονομικής άνεσης από την μικρομεσαία τάξη και πάνω, χωρίς πολύ δραματικό παρελθόν αλλά με γενικά ποικίλες συνταγές οικογενειακών καταστάσεων, προτύπων, θέσης της θρησκείας κά

Η επικρατούσα γνώμη είναι πως σχεδόν καμία μας δεν ενδιαφέρεται πραγματικά να γίνει μάνα, any time soon, τουλάχιστον. Δεν φαίνεται τόσο καλή ιδέα από κάθε άποψη. Παρατηρώ πως είμαστε -με έναν καλό, για τα δικά μου δεδομένα, τρόπο- μία γενιά πιο εγωιστική. Οι γονείς μας θυσίασαν πάρα μα πάρα πολλά στο βωμό του καλού του (μέλλοντος συχνά) παιδιού τους, και εμείς σαν παιδιά το έχουμε δει από την άλλη μεριά αυτό, και δεν μας άρεσε καθόλου, μα καθόλου σαν εκδοχή του μέλλοντός μας. Μία ζωή αφιερωμένη σε κάποιον άλλον, η θυσία της μάνας, το γονεϊκό φίλτρο και τέτοιες ιστορίες περί διαιωνισμού του είδους δεν βλέπω να μας αγγίζουν, για τώρα τουλάχιστον.

Από την άλλη, βλέπεις τα δεκάδες προβλήματα. Ναι, ΟΚ, το ξέρω ότι όλοι όσοι κάνουν παιδί λένε "δεν θα το άλλαζα με τίποτα", "δεν το μετανοιώνω" και τέτοια. Αλλά εγώ θα γίνω πάρα πολύ κακός άνθρωπος και θα κάνω τον δικηγόρο του διαβόλου λέγοντας: σάμπως τους παίρνει να πουν αλλιώς; Όχι μόνο για τα μάτια των άλλων, αλλά και για τα μάτια τα δικά σου. Και δεν λέω πως απαραίτητα παραμυθιάζεσαι, αλλά σαν ώριμος, ισορροπημένος και σοβαρός άνθρωπος λες τώρα έγινε και καλά θα κάνω να γίνω πατέρας/μάνα και να μην κοιτάξω ποτέ πίσω.

Βέβαια, αυτά τα λες και καπρίτσια, τα παραπάνω, που φεύγουν με την ηλικία. Δεν αντιλέγω, ο καιρός θα δείξει. Υπάρχει όμως κάτι που το βλέπω να μένει, και που φοβίζει πάρα πολύ τις "υποψήφιες" μάνες στις οποίες αναφέρομαι. Η μάνα μου, η μάνα της Χ και της Ψ που συζήτησα, ήταν πολύ καλές μαμάδες, αλλά παρ'όλα αυτά έχουμε η κάθε μία να πούμε 100 μεγάλα λάθη, και λες: εδώ η μάνα μου που αφιέρωσε την ζωή της και το όλο της εγώ στο ν α γίνει καλή μάνα και τα έκανε τόσες φορές άθελά της σκατά (βλέπε: βγήκα εγώ), εγώ γιατί να μπω σε αυτό το λούκι; Γιατί τα προβλήματά μου να επιβαρύνουν ένα παιδάκι; Γιατί όλα τα κόμπλεξ μου και όλα αυτά που ξέρω, που δεν ξέρω, που θα ξεχάσω και που δεν θα μπορέσω να αντιμετωπίσω να σκατώσουν το μυαλό του παιδιού μου; Ναι ξέρω, έτσι είναι, έτσι ήταν και έτσι θα είναι· δεν είναι έγκλημα. Αλλά γιατί να το κάνω αυτό; You get the picture..

Και έρχεται τώρα η παρατήρηση του περιβάλλοντα χώρου και η προσπάθεια να καταλάβεις γιατί το κάνουν αυτό οι άλλοι. Και βλέπεις ότι το happy end παίζει μόνο στις ταινίες, και πόσες φορές είναι μόδα, έλλειψη επιλογών, μπάλωμα ή γενικά κάτι -συχνά πολύ- κατώτερο από την αγνή αγάπη και το μητρικό φίλτρο (έστω ότι υπάρχει, ακόμα και εάν δεν έχουμε συστηθεί). Και κάθεσαι και σκέφτεσαι, ως νεάνις 25 ετών και λίγα: θα ονειροβατώ ελπίζοντας πως εγώ θα έχω την τέλεια σχέση και θα κάνω το παιδί για τους σωστούς λόγους, ή θα αποδεχθώ από τα αποδυτήρια ότι θα είμαι άλλη μία μίζερη μάνα και θα δυστυχήσω εγώ ή κάποιο αθώο παιδάκι εξαιτίας μου; Και πώς μπορείς να είσαι ρομαντικός μετά τα 12 σου, ακριβώς; (εκτός από τα ναρκωτικά)

Αυτά. Σταματάω αυτό το εντελώς υπαρξιακό, χωρίς κανένα νόημα, καμία σύνταξη και δεύτερη σκέψη/ανάγνωση βλογ ποστ που θα μου χαρίσει νέο οίκτο, παρεξηγήσεις και virtual φιλικά χτυπήματα στην πλάτη (πατ πατ).

Πάω να διαβάσω (..!?)

Σύντομη αναφορά από πρωτοετείς bon viveurs για την Πάρο

2008-07-29T22:15:00.005+03:00

Τα λιγοστά DOs & DON'Ts που μου έδωσε την ευκαιρία η πρόσφατη εκδρομή μου στην Πάρο να σας τα προσφέρω ως συμβουλές:

DON'T stay @ Yria Hotel

ξεκινάμε με ένα παράδειγμα προς αποφυγήν: το "5 αστέρων" ξενοδοχείο Yria στον Παρασπόρο. Αρκεί να έχετε δοκιμάσει ένα (πραγματικό) 3άστερο ή 4άστερο ξενοδοχείο, ακόμα και στην Ελλάδα για να παθαίνετε μικρά καθημερινά εγκεφαλικά στο Yria, που παρ'ότι χαριτωμένο και με πλούσιους κήπους χρειάζεται εντατικά μαθήματα πιστοποίησης 4 αστέρων και λίγη επιθεώρηση (δικαιωμάτων) εργασίας... Α.. και 310 € σε αυτό το ξενοδοχείο θα πλήρωνα την προεδρική σουίτα 5 ατόμων και ουχί το δίκλινο...

DO consider Minois Village

που ναι μεν δεν είναι και πάμφθηνο, αλλά ό,τι υπόσχεται δε το παρέχει με μία έξτρα ήρεμη και οικογενειακή ατμόσφαιρα. Οι ιδιοκτήτες του ξενοδοχείου συμπαθέστατοι και εξυπηρετικότατοι, τα δωμάτια ωραία και άνετα και αν και κάποιες μικρές λεπτομέρειες θα έπαιρναν ρετουσάρισμα, του αξίζουν και τα 3 αστέρια κατηγορίας, και σίγουρα οι τιμές είναι πιο value for money στις πιο "λουσάτες" επιλογές της περιοχής! Φοβερή θέα στο πέλαγο (ειδικά η αίθουσα πρωινού, έχει μια 200+ μοιρών θέα στην γραμμή του ορίζοντα άλλο να στο λέω άλλο να την βλέπεις! ειδικά με συνοδεία φρέσκιας βάφλας), κυκλαδίτικη αρχιτεκτονική, μπουκαμβίλιες και πισίνα με θαλασσινό νερό για έξτρα άνωση και αίσθηση :)

DO visit Barbarossa -(με κρυμμένο don't)

στο λιμάνι της Νάουσας, μην "ψαρώσετε" με τα εφφέ του Mario (που δεν είναι κακό, αλλά προσπεράστε το ..) και κατευθυνθείτε με τη μία στο Barbarossa. Πολύ νόστιμη διακόσμηση και πολύ νόστιμα και καλομαγειρευμένα πιάτα! Έξτρα πόντοι για το ευχάριστο, ευγενικό και εξυπηρετικό προσωπικό. Μην ξεχάσετε να κλείσετε το θαλασσινό γεύμα σας με τα γλυκά τους, γιατί ο chef το κατέχει και αυτό το άθλημα με γαργαλιστικές επιδόσεις.. Ένα μασκαρπόνε με φράουλες και ένα προφιτερόλ... δραματικών επιπέδων απόλαυσης. Στο υστερόγραφο έχετε την δυνατότητα να μπανίζετε καθώς μασουλάτε τα ωραία τους φαγητά, τις εκατοντάδες των πιπινιών (και όχι μόνο) που θα περάσουν από μπροστά σας και θα δεν θα σας αφήσουν ούτε δευτερόλεπτο να ξεχάσετε ότι είστε στην Πάρο!

DO visit Δάφνη

στην αγορά της Παροικιάς. Η "Δάφνη" λοιπόν είναι σίγουρα κατά πολύ λιγότερο γνωστή από το Barbarossa και κάπως "κρυμμένη" μέσα στα σοκάκια με τα τουριστικά μαγαζιά, αλλά ακόμα και εάν περνάτε απλά από έξω σίγουρα θα σας τραβήξει η λευκή της πέτρα και η πέργολα, καθώς και οι λογικές τιμές στο μενού. Το προσωπικό και εδώ πολύ ευχάριστο και εξυπηρετικότατο, με highlight (show) τον μετρ/μετρ-του-μπη Χρήστο από το Μεσολόγγι που μιλάει λέει 6 γλώσσες, 3 με νοήματα και 3 με κουνήματα. Βέβαια, δεν φτάνει ο πανέμορφος χώρος και η καλή εξυπηρέτηση για να μείνεις με αναμνήσεις που θα κρατήσουν χρόνια, αλλά η καταπληκτική μου παρέα μαζί με τις α π ο λ α υ σ τ ι κ ό τ α τ ε ς δημιουργίες του μάγειρα το έχουν σίγουρα ήδη εξασφαλίσει αυτό. Αυτό το φιλέτο σολομού με έχει ήδη στιγματίσει. Πώς θα ξαναφάω εγώ σολομό, τώρα; Πήρα την μάνα και την απείλησα ήδη σχετικώς. Μου θυμίζει εκείνα τα απίστευτα ζυμαρικά με σολομό και κολοκύθι (κολοκυθόψυχα μάλλον) που είχα φάει κάπου (πού;) και με έχουν στιγματίσει. Έκτοτε όλο τα ψάχνω και δεν τα βρίσκω.. σαν φάντασμα τα κουβαλάω γαστριμαργικό! Έτσι λοιπόν την έπαθα αγαπημένες μου φιλενάδες και στην Δάφνη. Έφαγα τόσα ωραία που έπαθα ένα μικρό κοκικό σοκ.

DO try local wines

ωραία λευκά ξηρά παριανά κρασιά, ό,τι πρέπει για τα θαλασσινά και τα ψάρια! Το όνομα του οινοποιείου Μωραΐτη θα το δείτε σε πολλά εστιατόρια, και να το τιμήσετε, καθώς επίσης και το μπουκάλι "Εκατονταπυλιανή"!

DO φάει ξυνομυζήθρα -(ε δεν πήγαινε στα αγγλικά!)

καλά δεν το συζητώ, το βάζουν παντού και καλά κάνουν! η μπάντα που παίζει τα πάντα, η ξυνομυζήθρα είναι σούπερ γουάου και στα σαλατικά, και στα ψιψιψόνια, και στα φαϊά, και σε όλα! Βουρ!!

DON'T take "HIGHSPEED smthng"

δεν αξίζει τον κόπο για 1 ώρα από το BLUE STAR τα 20 € που είναι παραπάνω, και το πέος που θα φάτε άμα έχει καιρό. Αλλά εάν επιμένετε, να ξέρετε ότι η μπίζινες η θέση και η βιπ είναι 6 και 10 € παραπάνω από την εκόνομυ (στα 53, 59 63 περίπου αντίστοιχα). Επίσης να ξέρετε ότι σε όλα σχεδόν τα αιγαιόπλοια, το "χύμα στο κύμα" από το "αριθμημένη αεροποροπική" έχει από 1 έως 3-4 € διαφορά από το απλό αλλά στα ταξιδιωτικά δεν το λένε στον κόσμο και στοιβάζεται ωσάν τη σαρδελαγέλη. Πάντως εγώ στο μπλου σταρ πήγα κιερία και -παρότι είχα μπίζινες και πρώτη μούρη στο καβούρι στο χάι σπηντ (είχα την 1η 1η θέση, κι έβλεπα θάλασσα, πολύ ωραίο)- είχα ένα ευρωπαιάκι δίπλα μου που ξέρναγε τρεις γαμημένες ώρες. Και ΜΠΛΕΕΕΕΕ και ΜΠΛΕΕΕΕΕΕΕ και δωσ' του πάλι... κλωστοϋφαντουργείο το νευρικό κοκοσύστημα). Πάλι καλά που ο μεσιές στο βλιβλιοπωλείο παρακάτω μου έδωσε ένα υπέροχο βλιβλίο και το πέρασα κι αυτό (Τζόναθαν Κόου -Τι ωραίο πλιάτσικο!)

Αυτά λοιπόν, σας αφήνω τώρα για να πάω να κάνω δέρμα ώστε να είμαι και πάλι κιερία μεθαύριο στην Σύρο, να μην παραλείψω να γράψω τόσο μα τόσο ενδιαφέροντα βλογ ποστ όταν γυρίσω....

ΥΓ. Θα ήθελα σε αυτό το σημείο να προσθέσω με αυτό εδώ το έδιτ την εξής αδιαμφισβήτητη αλήθεια: ΟΙ ΚΑΠΝΙΣΤΕΣ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΠΙΟ ΕΝΟΧΛΗΤΙΚΟΙ ΑΠΟ ΤΑ ΜΩΡΑ/ΣΚΑΤΟΠΑΙΔΑ. Ζητώ να φτιαχθούν και baby free zones στα αεροπλάνα/βαπόρια/τραίνα/πλανήτη γη. Άμα δεν ξέρετε πώς να το κάνετε να σωπάσει να το γυρίσετε πίσω στην αντιπροσωπεία! Εγώ αυτό έκανα με τον συναγερμό του αυτοκινήτου πάντως, και μια χαρά δούλεψε.

Ή το τσιγάρο ή (το) εγώ

2008-07-08T04:29:00.004+03:00

με αφορμή το βλογ ποστ της δεσποινίδος Σοφίας, ξεκίνησα να της γράφω μια απάντηση, που κάπου ξεχείλωσε και ήρθε και έγινε βλογ ποστ δικό μου. Άλλωστε δεν είναι πρέπον να την σπαμμάρω τόσο πια.

Στην συνέχεια λοιπόν θα διαβάσετε την όχι και τόσο συναρπαστική ιστορία του πώς το να είσαι φαντασμένη και ψωροπερήφανη μπορεί να σε κάνει να κόψεις το τσιγάρο.

Προσωπικά το "έκοψα" γιατί πήγαινε καιρός που μου το έκοβε ο οργανισμός μου. Όσο και να το ήθελα πνευματικώς δεν το σήκωνε η φύση μου πλέον και με φρέναρε. Και να φανταστείς ότι παλιά κάπνιζα σοβαρά (1-2 πακέτα gauloises μπλε ή κόκκινα τη μέρα), και πλέον με ελαφρύ καπνό και 6-7 τη μέρα τεζάριζα.

Έφτασε ένα ΠΣΚ, καθαράς δευτέρας, που ήρθε η λυσσαλέα όρεξη για έξοδο-ποτό-τσιγάρο που συνδυάστηκε καπάκι με μια γερή γρίπη (α λα Γιάννενα). Δεν μπορούσα μετά ούτε να σκεφτώ τσιγάρο, όχι να το καπνίσω. Είχε τύχει παλαιότερα να είμαι σκατά άρρωστη αλλά να το παλεύω, εκεί επιμονή, να καπνίσω. Αυτή τη φορά δεν χώραγε αστεία το πλεμόνι.

Στο μεταξύ, τον τελευταίο καιρό, χρόνια ίσως, με είχε συγχύσει το να βλέπω την εξάρτηση. Την έβλεπα κυρίως στους άλλους -τους "καπνιστές"- και ήθελα να νοιώθω καλύτερη, αλλά έλα που όλο κάπνιζα. Από την άλλη έχω πείσμα, εγωισμό και διάφορα άλλα τέτοια, και ένα αντιδραστικό πράμα που δεν θέλει καμία απαγόρευση. Εξαίρετος συνδυασμός.

Άδραξα λοιπόν την ευκαιρία και το έκοψα τότε με εκείνο το σίχαμα-κρύωμα που κράτησε ημέρες. Έκοψα το κάπνισμα εντελώς σπίτι -πάντα το έβρισκα λίγο ανούσιο να κάθομαι και να χαζεύω στο pc και να καπνίζω. Μα η εξεταστική, μα οι συνθήκες έμεινα και σώκλειστη σπίτι και ήρθε και έδεσε. Απέφυγα επιμελώς παρέες με καπνιστές για κανένα διμηνάκι, ε δεν θέλει και πολύ.

Πάντα ήθελα να λέω ότι μπορώ να το κόψω, ότι είμαι on top of it και τα λοιπά. Το ελάττωνα κατά περιόδους για να τονώνω το εγώ μου, αλλά μετά πάλι κάπνιζα. Δεν ξέφευγα δηλαδή(ς) ποτέ οριστικά από τα δίχτυα του απολαυστικού αυτού συνήθειου. Ήρθε η ώρα όμως, αγαπητές τηλεθεάτριες, να αλλάξει αυτό. Το περίεργο είναι ότι από τα μικράταμ που ξεκίνησα, το ήξερα πως δεν εξαρτώμαι σωματικά, παρά τις διάφορες μελέτες. Ρε παιδιά αλήθεια σας λέω, πάντα με το μυαλό το ζήταγα ποτέ με το αίμα.

Να για να καταλάβεις, από τη μία έμενα σπίτι κάνα μήνα επί εξεταστικών -πάνω στους γονείς, 0 τσιγάρο, και δεν μου έλειπε. Ενώ έβλεπα μια ταινία που ένας μεσιές (ειδικά οι ωραίοι, το ομολογώ) έκανε το τσιγαράκι του και ΛΥΣΣΑΓΑ. Δεν ξέρω, ούτε οι καφέδες με πιάνουν, ούτε λογικές ποσότητες αλκοόλ γενικά, ούτε red bull ούτε παυσίπονα ούτε τίποτα. Ότα λέμε αγύριστο κεφάλι, το εννοούμε!!!

Στο θέμα μας, λοιπόν, με αυτά και με αυτά (όπου αυτά #1 = κρύωσα και κατσικώθηκα και αυτά #2 είμαι ψώνιο και δεν παραδέχομαι εξάρτηση, υπάρχει(;) δεν υπάρχει(;)) πέρασαν 2 μήνες και δεν μου λειψε ούτε λιγουλάκι. Ε στον τρίτο επάνω πήγα στο Dubai με την φίλη μου την καπνίστρια -εντελώς, και ψέμματα δεν μπορώ να σας πω, σας πόσταρα και τις φωτό τρομάρα μου. Αλλά αυτό ήταν. Από τότε και μετά άντε να έκανα σε άλλες 3 περιστάσεις, και αυτά "Απ'όλων".

Οπότε θεωρώ την νίκη μεγαλειώδη, γιατί είναι σε δύο μέτωπα. Και ξεμπουμπούνισε λιγάκι το σωθικό που είχε γίνει γκρι σαν τον ουρανό στο Manchester (πωπω τι λυρική διάθεση...), και απέδειξα περίτρανα στον εαυτό μου ότι άμα θέλω δεν καπνίζω καθόλου, αλλά και κράτησα ψηλά του τουφέκι απέναντι στους δαιμονισμένους αντικαπνιστές, αντι-το ένα και αντι-το άλλο που κουμάντο να κάνουν στο σπιτάκι τους. Δεν δέχομαι εγώ ρε ποταπαγορεύσεις και τελεσίδικα! Είμαι επαναστάτης του καναπέ(ος) και θα καπνίσω και 3 πακέτα για να σας δείξω εγώ (γροθιά στο σύστημα).

Δηλαδή όλοι εσείς που πάτε έξω και πίνετε το αλκοόλ σας πάτε στους ΑΑ; Δύο μέτρα και δύο σταθμά; Δεν παίζετε δίκαια.

Κάτω τα δεσμά του τσιγάρου και της αντικαπνιστικής υστερίας, όλων των υπέρ και όλων των κατά. Και το ξέρω ότι μοιάζω λίγο με γραφική παιδίσκη, αλλά μέσα στο μικρό μου μυαλό έτσι λειτουργεί το παραπάνω σύστημα, και δεν περνάω και τόσο άσχημα τελικά ;)

Κλάψα α λα Ελληνικά, ένα post με αλκοόλ

2008-06-28T03:40:00.008+03:00

Λοιπόν, σας γράφω για να σας κοινοποιήσω την κλαψομπαρόκ πλέυλίστ μου, για να μην ανησυχείτε.

Αλκίνοος Ιωαννίδης - Πέρασα Χθες (μέσα μου έκλαιγε ένα μπλουζ, κι εσύ βαφόσουνα στα ρούζ;)
Λένα Πλάτωνος - Ρόζα Ροζαλία (από την Λιλιπούπολη)
Χ & Π Κατσιμίχας - Εχεμύθεια (ποίημα του Εμπειρίκου, με φοβερή κορύφωση)
Διονύσης Σαββόπουλος - Το Περιβόλι (και πάλι η κορύφωσή του προς το τέλος είναι από συγκινητική έως απελευθερωτική)
Τάνια Τσανακλίδου - Πάτωμα (γιατί υπάρχουν κι άτομα.. που γίνονται κομμάτια)
Έλλη Πασπαλά - Summertime in Prague (καθένας με τον πόνο του)
<απαραίτητο αφιέρωμα στον Καββαδία, γιατί είμαι ο εαυτός μου>
Δημήτρης Ζερβουδάκης - Γράμμα σε έναν ποιητή (κλάσσικ)
Μαρίζα Κωχ - Φάτα Μοργκάνα (ντουγρού για το μάτι!)
Ξέμπαρκοι - Ένας δόκιμος στην γέφυρα εν ώρα κινδύνου (μα ήτανε τόσο κόκκινα κι υγρά τα ωραία του χείλια)
< / αφιέρωμα Καββαδία> (είναι αργά και το κλείσιμο του tag γαμιέται στο blogger)
<αφιέρωμα Μαρκόπουλος για παρόμοιους λόγους>
Βίκυ Μοσχολιού - Το Πέραμα (ίσως το μόνο τραγούδι που μου αρέσει από την Μοσχολιού)
Λάκης Χαλκιάς - Η Φάμπρικα (ναι δεν είναι τόσο ρομαντίκ, αλλά είναι συγκινητικό)
< / αφιέρωμα Μαρκόπουλου>
Μανώλης Μητσιάς - Ερωτικό (must)
Μελίνα Κανά - Σαλαμάνδρα
Δήμος Μούτσης - Ο Άγιος Φεβρουάριος (κι εγώ...)
και κάτι ευχάριστο για το τέλος, αν και εμένα με θλίβει για δικούς μου λόγους: Διονύσης Σαββόπουλος - Τσάμικο(αυτό το αφιέρωμα το έκρυψα καλά...)

+ σχεδόν όλη η δισκογραφία του Αλκίνοου, βεβαίως βεβαίως...

Άμα έχω όρεξη και νοιώσω ότι υπάρχει λόγος μπορεί να προσθέσω links για τα παραπάνω.

ΥΓ. Ευχαριστώ το ανηλικάκι για την έμπνευση, καθώς και την ζουμπρούφκα.

ΥΓ2. Ιδού και ο ντάουνλόαντ λίνκς. (Ναι το ξέρω ότι το ράπιντσέαρ βρωμάει, αλλά...)(επίσης παίζει τα ταγκς να τομπαίρν')

10+1 Κοκιές που δεν θέλατε να ξέρετε

2008-06-26T03:46:00.003+03:00

Μετά από σχετικό κάλεσμα (με τον μοναδικό τρόπο του διαπεραστικού κρωξίματος των εν ίντερνε χαζευόντων στις 4 το χάραμα ~25χρονων παραμορφωμένων) του linguafranca, θα δώσω κι εγώ κατ' αναλογία του διασημότερου και πλέον ενδιαφέροντος site με facts, μία λίστα με εντελώς άχρηστες πληροφορίες που δεν θα σας ένοιαζε και ιδιαίτερα να μάθετε και τις οποίες θα διαβάσετε πεταχτά καθώς θα βαρεθείτε τελεσίδικα περίπου στην μεθεπόμενη γραμμή.

Θα παραλείψω πασίγνωστα και δεδομένα στοιχεία όπως το ότι δεν ξέρω τι κάνω στη ζωή μου, δεν διαβάζω τις εξεταστικές κλπ.

1. Ανακάλυψα πριν κανένα μήνα ένα ημερολόγιο που είχα στην 1η γυμνασίου, όπου έλεγα ότι θα σκεφτόμουν να γίνω καλόγρια (!!) εάν οι ορθόδοξες καλόγριες λειτουργούσαν με "κοινωνικό" τρόπο, γιατί μου αρέσει τόσο πολύ να προσφέρω στους ανθρώπους και να κάνω το καλό. Έγραφα ότι θαύμαζα τις καθολικές καλόγριες που αφοσιώνονταν στο να προσφέρουν βοήθεια σε φτωχούς, εκπαίδευση σε παιδιά, και άλλα "κοινωνικά" έργα. Τι αθώο ζωντανό ήμουν, θεέ μου.

2. Μιλώντας για θεούς, όταν ήμουν μικρή ήμουν ενθουσιασμένη με την ιδέα της αγάπης, αποδοχής και λοιπές χριστιανικές διδαχές. Παρ'όλα αυτά απεχθανόμουν την εκκλησία από μικρή ηλικία. Κάπου μεσο-τέλη δημοτικού, μας είπε μια κατηχήτρια ότι εάν η φίλη μας μας πει ότι το αγόρι τάδε μας κοιτάει, είναι εχθρός μας γιατί μας οδηγεί στον δρόμο του σατανά. Μετά από μια μακροσκελέστατη επιχειρηματολογία, δεν ξαναπάτησα στο κατηχητικό. Αντίστοιχες μαλακίες φυσικά άκουσα και αργότερα από θεολόγους, οι οποίοι σταθερά με αντιπαθούσαν καθώς ως μαθήτρια του 19 δεν είχαν να μου προσάψουν τίποτα. Για όσους ίσως απορούν, η βασική μου θέση περί θρησκείας και θεών τα τελευταία 15 χρόνια είναι ότι είναι απόλυτα προσωπικό ζήτημα.

3. Έχω κι εγώ ένα "αρκουδάκι", σκυλάκι για την ακρίβεια, που κουβαλάω από περίπου το 89-90. Είναι το κλασσικό από τη σειρά "τα κουταβάκια" (θα την θυμάστε οι παλαιότεροι) στο μεσαίο μέγεθος. Είναι ιδανικός στο σχήμα για αγκαλιά, και με συνοδεύει μέχρι σήμερα (ναι ακόμα και σε περιόδους συμβίωσης, τον είχα κατά τόπους πάρει μαζί μου).

4. Από όταν ήμουν μικρή (ήδη πριν τα 5) είχα/έχω ένα μεγάλο κόλλημα με την αδικία. Θυμάμαι σκεφτόμουν πόσο άδικο είναι που χρησιμοποιούμε περισσότερο μερικά δάχτυλα/το ένα χέρι, και προσπαθούσα να χρησιμοποιώ και τα άλλα για να μην νοιώθουν άσχημα. Στο ίδιο πλαίσιο, κοιμόμουν με ΟΛΑ τα αρκουδάκια μου εκ περιτροπής, για να μην νοιώθει κάποιο αδικημένο. Βέβαια στις εξοχές και τα λοιπά συνήθως έπαιρνα τον Μπούμπη (βλ. 3) και κάνα δύο άλλα εάν γινόταν.

5. Έχω "δικό μου" κουτάλι, πηρούνι, πιάτο και μαξιλάρι. Αυτά συνήθως είναι κάποια αταίριαστα με τα λοιπά σερβίτσια κοκ, που κάποια στιγμή κάπου μάζεψα από το πέταμα και τα υιοθέτησα.

6. Στο γυμνάσιο/λύκειο μέτραγα τα πάντα σε CD. Ήταν η νομισματική μου μονάδα. Τα πρώτα μου CD ήταν μία επίθεση στο δισκάδικο με Nirvana, Aerosmith & Bon Jovi στην 1η γυμνασίου.

7. Η μάνα μου έφερνε μια φίλη της στο παλιό σπίτι (max '88) και μου έκανε αγγλικά, την ώρα που είχε THUNDERCATS. Περιττό να σας πω ότι το είχα διαγράψει από τη μνήμη μου για 10 τουλάχιστον χρόνια, το θυμήθηκα όταν βρήκα το βιβλιαράκι τυχαία σε ένα συρτάρι. Αντιστοίχως δεν θυμόμουν ότι μου είχε φέρει μια κοπελιά να μου κάνει έξτρα από το μπλε βιβλίο (δεν θυμάμαι λόγω ώρας τίνος διασήμου) γραμματική και συντακτικό γιατί δεν την κάνανε στο σχολείο. Για χρόνια απορούσα που δεν ξέρανε οι υπόλοιποι κάποιους πολύ βασικούς κανόνες, και επέμενα "ΜΑ ΑΦΟΥ ΤΑ ΚΑΝΑΜΕ ΣΕ ΕΚΕΙΝΟ ΤΟ ΜΠΛΕ ΒΙΒΛΙΟ". Το αποτέλεσμα είναι ένας ακόμα grammar nazi (και δεν μου φαίνεται, το ξέρω).

8. Μου αρέσουν ΔΑΙΜΟΝΙΣΜΕΝΑ τα ριγέ. ΤΑ ΠΑΝΤΑ ριγέ. Τα αγαπημένα μου χρώματα είναι φούξια και γαλάζιο, κυρίως. Έχω κάτι ριγέ καλτσούλες με φούξια και γαλάζιο, και σαν να μην έφτανε αυτό, έχουν και μία αγελάδα πάνω!!! Love at first sight!

9. Ωραία αυτό το έχω αρνηθεί στο παρελθόν, αλλά πλέον έχω συμβιβαστεί: μέχρι το γυμνάσιο ήμουν Παναθηναϊκός σαν τον πατέρα μου. Κάπου 1η ή 2α το γύρισα σε ΑΕΚ. Έκρυβα για χρόνια το αμαρτωλό παρελθόν μου, αλλά ήρθε η ώρα να συφιλιωθώ μαζί του.

10. Στην πέμπτη περίπου δημοτικού αποφάσισα ότι το μπαλέτο είναι πολύ κοριτσίστικο. Μεταξύ άλμπουμ με αυτοκόλλητα ποδοσφαιριστών, φόρμουλα 1, φαρδιά ρούχα και hip hop, μέχρι το γυμνάσιο είχα πλήρως επιτύχει να με περνάνε (από πίσω .. γκουχ γκουχ) οι θείες για αγόρι. Believe it or not ήμουν πολύ περήφανη για αυτό.

+1 Η κρυφότερη επιθυμία μου είναι να γίνω ναυτικός. Επειδή ξέρω ότι αυτό είναι πρακτικώς αδύνατο, προσπαθώ να κρατάω τον εαυτό μου σε φόρμα σκαρώνοντας εναλλακτικές.

there you go, στην αρχή δεν έβρισκα τι να γράψω, αλλά τώρα σας τα έπρηξα κανονικά και δίχως ντροπη!

Θα ήθελα να κάνω τους πάντες ping, γιατί ας το παραδεχθούμε: εάν δεν ήμαστε ναρκισσιστικά κοπρόσκυλα που χαζεύουν στο ίντερνετ δεν θα ήμασταν καν εδώ τώρα! Οπότε μην ντρέπεστε καλά μου, go ahead! Και link στα comments if you do ;p I DON'T HAVE ALL DAY (χοχοχο).

Κτηματολόγιο ΑΕ goes IE-FREE

2008-06-25T15:00:00.003+03:00

Αγαπητή κυρία,

Σας ενημερώνουμε ότι η ηλεκτρονική δήλωση μπορεί να γίνει πλέον από οποιοδήποτε λειτουργικό σύστημα.

Σας ευχαριστούμε για την κατανόησή σας.

Ομάδα Τεχνικής Υποστήριξης Διαδικτυακών Εφαρμογών Κτηματολόγιο ΑΕ

Έπιασε τόπο το ευγενικό email μου και -υποθέτω- πολλών άλλων! ΟΛΕ!

Re: Καλοκαιρινά Soundtrack

2008-06-19T23:19:00.003+03:00

Σε παραδιπλανό blog, o Gio_R έκανε αναφορά σε εναλλακτικές προτάσεις για καλοκαιρινή μουσική.

Απαντώ κι εγώ με την πρόταση αυτή, από τον Μεσιέ Girl Talk, έναν 'hot' mashup ντιτζέι από το ΠίτσμπερΓΚ, ο οποίος έβγαλε το νέο του άλμπουμ σε έκδοση αλά Radiohead "δώσ'τε ό,τι νομίζετε" :) Θα το βρείτε εδώ.

Αυτά τα ολίγα και βιαστικά από ένα διαβαστερό κακόκι.

ΥΓ. Εγώ έδωσα ήδη 5 ολόκληρα δολλάρια (έναν φραπέ στην παραλιακή) για να επικροτήσω την τακτική :)

Η αλαζονεία είναι η κυριακάτικη φορεσιά της τεμπελιάς

2008-06-19T00:34:00.003+03:00

Νομίζω πως ένα από τα μεγαλύτερα προβλήματά μου από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου είναι το να πιστεύω πως είμαι έξυπνη.
Η αλήθεια είναι πως συνήθως έχω δίκιο, κι αυτό κάνει τα πράγματα χειρότερα.
Το αποτέλεσμα, για να μην σας κουράζω και για να μην χάνω ΚΙ ΑΛΛΟ χρόνο, είναι ότι δεν διαβάζω.

Κυρίως επειδή είμαι τεμπέλα, αυτό. Αλλά ταυτόχρονα υπάρχει μέσα μου μια μικρή βρωμερή φωνούλα που επιμένει ότι μπορώ να το κάνω, μπορώ να διαβάσω το μάθημα σε 5 ώρες και να γράψω 7.

Το δυστυχές γεγονός της παραπάνω φαντασίωσης, είναι ότι μετά παρεμβαίνει μια άλλη φωνούλα και λέει "δεν προλαβαίνεις, είσαι άθλια, είσαι απαίσια, τα έκανες σκατά" και έρχεται το άγχος... Οπότε και καταπνίγονται οι αλαζονικές φωνούλες.

Ελπίζω να πάρω το κωλοπτυχίο, για να μπορέσω να είμαι πάλι on top of the situation, και να ακούω μόνο τις ψωνοφωνές, όπως έκανα μέχρι το 2ο-3ο έτος. Απέδιδε πολύ καλά, το ομολογώ.

Αν ήξερε ο πατέρας μου πως αντί να μου πρήζει τα σκώτια με το πόσο σκατά τα έχω κάνει, αρκεί να μου πουλάει φούμαρα για το πόσο γαμάτη είμαι....

ΥΓ. Edit στις 05:50 (πολλές ώρες μετά). On a happier note που λένε και οι αγγλόφωνοι, βρήκα ένα ποιηματοειδές μου -από το ύφος και τα υπαρξιακά το τοποθετώ γύρω στο 2001-2- στο βιβλίο που διάβαζα. Βέβαια, σε μία νότα πολύ πιο βαριά, το κείμενο είναι μαύρη μαυρίλα αλλά τελοσπάντων. Δεν νομίζω, παρεμπιπτόντως, να το μοιραστώ κάποια στιγμή. :>

Δεν ζήταγα κι ένα μυριάκι ευρά;

2008-06-09T22:30:00.006+03:00

1/
Δεν ξέρω ούτε πόσο θα κρατήσει, ούτε εάν είναι επικίνδυνο, αλλά πήρα μπρος εχθές. Γράφω πτυχιακή με δαιμονισμένους ρυθμούς.

Το βασικό πρόβλημα είναι ότι έχω κι άλλες εργασίες (με προθεσμίες τσουχτερές) αλλά δεν θέλω να καταστρέψω τον ειρμό μου...

28 σελίδες μαδεφάκερςςςς!!!!!

2/
Τις προάλλες είχα μια αναλαμπή κάπου μεταξύ της ακράτου σαπίλας μου και του πόνου στον κώλο από το 24ωρο καθιστικότατης ζωής: είπα πάει τέρμα τελείωσε θα πάω γυμναστήριο. το αποφάσισα, το υπέγραψα, έδωσα όρκους αίματος κλπ

Αλλά τελικά μου ήρθε μια καλύτερη ιδέα, εμπνευσμένη από την φίλη μου την Μαρία (thanks) και άλλους συνgeeks: πήρα ένα Wii Fit.
Γελάστε όσο θέλετε μαζί μου, εγώ γυμνάζω το ατελείωτο (!) κορμί μου και περνάω και ζάχαρη και δεν τρέχω και σε γυμναστήρια με φωτισμό εκκοκκιστήριου, κάγκουρες και ντροπή που είμαι σαν μουσχάρ'.

ένα ειλικρινές wii. ευτυχώς εγώ πήρα από τα ευγενικά.

3/
Τι θα γίνει με τους μαθηματικούς όρους και τα ελληνικά; Μου χουν γίνει τα νεύρα κορδέλλες! (το ίδιο και στους θαμώνες του #linux στο GRnet)

Ψηφίστε και κερδίστε:
Dimensionality =

Διαστατικότητα
Διαστατότητα
Διαστασιακοτηττα
Δεν υπάρχει όρος, γράψ'το περιφραστικά.

Καλά, επί του παραπάνω ζητήματος έχω κι εγώ αλλά και οι έλληνες καθηγητές/συγγραφείς αποφασίσει προ πολλού (κυρίως στα 1, 4) αλλά σας βάζω εύκολα για εξάσκηση. Για να σας δω στα eigenmaps!

'Αντε πάω πίσω να αυγατίσω καμιά σελίδα.

ΥΓ. [κάμποσες -6- ώρες μετά] Έχω υποψίες που έρχονται και φεύγουν ότι η πτυχιακή μου είναι βασισμένη σε κάτι που δεν ισχύει. Ελπίζω να την γλυτώσω φθηνά. Πάντως έγραψα άλλες 3μιση σελίδες.

Κρίση Πανικού. Ζητείται Κρίση Παραγωγικότητας -Πληρώνω Όσο Όσο

2008-06-06T17:01:00.005+03:00

Κίνηση πρώτη: καθάρισα κι άλλο το γραφείο. Εντυπωσιαστήκατε;
- με το καθάρισα εννοώ συμμάζεμα, η σκόνη δίπλα στο ups ευτυχώς κρύβεται σε αυτό το μέγεθος εικόνας.

Κίνηση δεύτερη: Κόλλησα με σελοτέιπ το πρόγραμμα της εξεταστικής δίπλα στο κεφάλι μου (στον τοίχο). Επίσης κατάρτισα πλήρες ημερήσιο χρονοδιάγραμμα, το οποίο απέτυχα παταγωδώς να τηρήσω ήδη από σήμερα. Το κόλλησα κι αυτό στο ύψος των ματιών, παραδίπλα από το πρόγραμμα της εξεταστικής, δίπλα από τον σκελετό της πτυχιακής και διαγώνια πάνω από την κατάσταση των πόσων χρωστάω.

Κίνηση τρίτη: Άνοιξα το kile και στα recent documents βρήκα το Πτυχιακή.tex (γιατί διαφορετικά σιγά μην θυμόμουν πού σκατά το έχω).

Στο παρακάτω στιγμιότυπο θα βρείτε το πώς γεμίζουν τον πρόλογο της πτυχιακής τους για να μην τον βλέπουν να χάσκει άδειος, και επίσης για να φουσκώσουν τις σελίδες και το εγώ τους. Περισσότερα στον Lorel Ipsum Generator -ναι υποστηρίζει και ελληνικά thank god.

Τώρα μου μένει να γράψω κάποιες αντιενοχικές σελίδες πτυχιακής και να στείλω email στον υπεύθυνο διδακτορικό και καθηγητή μου. Πριν στείλουν τηλεγράφημα στην Interpol να με ψάξει, ή με δείτε στο Μετρό σε LCD με τα χαμένα θρακιωτάκια.

ΥΓ. Το ξέρω ότι η μέθοδος της πάπιας δεν δουλεύει καλά στα emails "πώς πάει η πτυχιακή -ΜΕΤΑ ΑΠΟ 2 ΜΗΝΕΣ ΣΙΩΠΗΣ????", αλλά υπόσχομαι ότι θα απαντήσω. Λίγες κατευναστικές σελιδίτσες μόνο...!!!

Επίδειξη Desktop

2008-06-04T19:15:00.004+03:00

Καλά ότι κλέβω κατάφωρα, δεν το συζητώ: όσο έλειπα στο Dubai η μάνα έκανε επιδρομή και μάζεψε τα πάντα. Αυτό είναι η βέλτιστη εκδοχή του μπάχαλου:

Στη φωτογραφία απεικονίζονται:

πολλά καλώδια σε κακή κατάσταση
ένα wrap firewall με pfsense (ασημί κάτω αριστερά)
στο πάτωμα δίπλα του ένα spa3000, ένα switch και το adsl modem
πωπω σκόνη στην καρέκλα....
ένα spa941
νερά και βάζο με υπολείμματα καφέ
εκτυπωτής, ups και pc
οθόνη που δείχνει το desktop του kargig
το πρόγραμμα της εξεταστικής, το προσχέδιο της πτυχιακής, η αναλυτική και άλλα δυσάρεστα
ένα ημιθανές zaurus
διάφορες μπουρδίτσες

Τώρα πείτε ευχαριστώ στον comzeradd για το irc ping του που σας έλυσε την απορία για το επίσημο κορκικό οικοσύστημα.

ΥΓ. Για να μην κατηγορηθώ ότι παίζω άδικα, ιδού μια ΜΙΚΡΗ γεύση του πώς ήταν τα πράγματα πριν την επίθεση της μάνας στο σπίτι μου.

HOWTO: Φραπέ(ς)

2008-06-03T17:03:00.010+03:00

Πρόσφατα μου έτυχε να παραδώσω μαθήματα φραπεδογνωσίας τέσσερις φορές σε έναν μήνα. Για αυτό και αποφάσισα να φτιάξω ένα σχετικό βλογ έντρυ, μιας και επαναλαμβάνομαι.

Η μέθοδος είναι απλή και επιβεβαιωμένη από προσωπική πείρα λόγω χρόνιας φραπεδοποσίας και συντρόφους φραπεδολάτρες με προϋπηρεσία σε καφετέριες.

Α. Τα Υλικά1. Ποτήρι, κατά προτίμηση κλάσης "βάζο"
2. Καφές, προσωπική προτίμηση Gold. NAI κάνει και για φραπέ, και μάλιστα once you go gold you never go back!
3. Ζάχαρη
4. Γάλα εβαπορέ
5. Παγωμένο νερό - υπάρχουν φαν που χτυπούν τον φραπέ τους με νερό βρύσης συνειδητά, αλλά προσωπικά ενίσταμαι στην τακτική
6. Παγάκια
7. Φραπεδιέρα ολκής. Αυτές του 5ευρου από το Μαρινόπουλο ΔΕΝ κάνουν. Χρειάζεται δυνατό μιξεράκι, κάτι που συνήθως βρίσκει κανείς σε "σταθερές" εκδόσεις -όχι "του χεριού", και επίσης αρκετά δυνατό ήταν το χειροκίνητο μιξεράκι που έδινε ο νεσκαφέ μια περίοδο.

Β. Δοσολογία

1. Αρχικά σε καθαρό ποτήρι ή βάζο βάζετε 1 ή 2 κουταλιές γλυκού καφέ αντίστοιχα. Περίπου ανά 200 ml και 1 κουταλιά. (Η κουταλιά περιγράφεται στην φωτό παραπλεύρως.)

2. Μετά προσθέτετε την επιθυμητή ζάχαρη. Το μέτριο βγαίνει με ίση ποσότητα ζάχαρης με τον καφέ.

3. Κατόπιν προσθέτετε νερό, 1-2 δάχτυλα στο ποτήρι, και 2+ στο βάζο.

Σημείωση: όσο χειρότερη η φραπεδιέρα, τόσο λιγότερο νερό! Σε μέτρια φραπεδιέρα γενικά το πρόβλημα διορθώνεται με λίγη υπομονή και έξτρα χτύπημα.

3.1. Παραλλαγή: Στην περίπτωση που επιθυμείτε να πειραματιστείτε προσθέτοντας το γάλα πριν το χτύπημα, προσθέτετε την επιθυμητή ποσότητα ιδιαίτερα παγωμένου εβαπορέ σε αυτό το βήμα. Μπορείτε να πειραματιστείτε είτε βάζοντας το εβαπορέ κατάψυξη για κάποια λεπτά πριν το χτύπημα, κάνοντας παγάκια από γάλα ή προσθέτοντας ένα μικρό παγάκι νερού σε αυτό το βήμα, έχοντας βάλει ελάχιστα λιγότερο νερό στο προηγ. βήμα.

Γ. Χτύπημα

1. Χτυπάτε αλύπητα τον φραπέ
Hint: Εγώ σαν τεμπελόσκυλο βάζω κάτι να το κρατά από κάτω και να χτυπιέται όσο πάω να φέρω παγάκια και καλαμάκι.

2. Ο φραπές πρέπει να έχει γίνει κρεμώδης, ακόμα και σε σημείο να το γέρνεις και να μην σαλεύει (στην φωτογραφία σάλεψε, γιατί δεν είμαι καλή με το multi tasking ως φωτογράφος)

Συμπληρώνετε σε αυτό το σημείο με παγάκια, γάλα (εάν δεν βάλατε πριν) και νερό στο τέλος.

2.1. Στην περίπτωση που προσθέσατε γάλα ΊΣΩΣ να βγει λίγο πιο μπουρμπουλιθρέ στην επιφάνεια. Μην ανησυχείτε, το βασικό είναι να είναι κρεμώδης και ομοιόμορφος στο σύνολο και πηχτός όσο το δυνατό περισσότερο.

Δ. Απόλαυση

Καλαμάκι και είσαστε έτοιμοι!
Μην ξεχνάτε να ανακατεύετε από την πρώτη στιγμή, για να μην πίνετε νερό με πάγο. Ειδικά αυτό όταν προσθέσατε στο τέλος το γάλα!

Ο σωστός καφές διατηρεί τον αφρό του και μετά από ώρα, μένει ομοιόμορφος και πηχτός. Δεν δικαιολογείται να χαλάσει η αναλογία νερωμένου:αφρισμένου μέρους πάνω από 1.

Σημείωση: Ο φραπές που χτυπήθηκε με γάλα, τείνει να διατηρείται για περισσότερη ώρα κρεμώδης παρ'ότι κατ'αρχήν φαίνεται λίγο πιο αραιός.

Δυσάρεστο side effect: Θα σας αηδειάζουν οι στεγνές και κολλώδεις φουσκαλίτσες στον καφέ της καφετέριας από εδώ και πέρα.

Αυτά από εμένα! ENJOY!!!

Το συναυλιακό (μου) παράδοξο

2008-06-02T03:25:00.004+03:00

..δεν έχει να κάνει καθόλου με τις συνήθεις γκρίνιες για τις συναυλίες στην Ελλάδα.

Έχω περάσει τη ζωή μου γκρινιάζοντας για τις συναυλίες. Το παράδοξο είναι ότι αυτή η δυσφορία μοιράζεται εξίσου σε απελπισία για την έλλειψη συναυλιών με ενδιαφέρον και σε απόγνωση για συναυλίες που δεν προλαβαίνω/έχω λεφτά να πάω. Σε κάθε περίπτωση θα είμαι πάντα σε άβολη θέση.

Φέτος δε, το έχει παραχέσει το ζήτημα η θεία χάρη της συναυλιακής κακοτοπιάς. Θέλω να περάσω 6 μαθήματα στην εξεταστική αυτή (άντε 5) και έχει ένα κάρο συναυλίες που πρέπει να πάω.

Αρχίζουμε:

Nick Cave 7 Ιουνίου, για ζέσταμα
υπό ΚΣ θα σκεφτόμουν σοβαρά και την Olga Kouklaki με τους Nouvelle Vague
Eject με James (πες ότι τους είδα αυτούς.. αλλά) και Unkle, Stereo MCs & Hercules and the Love Affair στις 28/06
PJ Harvey στις 30/06. Ρισκάρεις να την χάσεις και να κάνει πάλι απίστευτο σόου;
Ευτυχώς τους Deus τους έχω δει και δεν έχω απωθυμένο, και η Siouxsie είναι καλή αλλά πολύ μεστωμένη για κάποιον που χρωστάει τόσα μαθήματα
αλλά δεν μπορείς να μην πας στον Manu στην επόμενη ημέρα του RockWave (ναι ζει ακόμα το φεστιβάλ αυτό)
και μετά από λίγες μέρες στο Fly Beeyond έχουμε Massive Attack ΜΕ Gogol Bordello
κλείνοντας πριν το 15αυγουστο με Bjork 31/07.

Είναι δυνατόν να μην εκνευρίζομαι; Έφτιαξα ωραιότατο το πρόγαμμα της εξεταστικής και το εκτύπωσα, και τώρα σημειώνω στα κλεφτά με μολύβι επάνω τις ημέρες των συναυλιών.

Σνιφ, Γκριν, Σομπ, Λυγμ και άλλοι ήχοι ανάμικτων συναισθημάτων.

Ένα βήμα μπροστά, δύο πίσω

2008-05-31T16:07:00.002+03:00

Με ποινικές διώξεις για παράβαση καθήκοντος απειλεί ο εισαγγελέας του Αρείου Πάγου όσους δημάρχους αποδεχθούν να παντρέψουν ομόφυλα ζευγάρια

Τουλάχιστον υπάρχουν και άνθρωποι σαν τον δήμαρχο Τήλου, κύριο Τάσο Αλιφέρη, που επιμένουν στις ιδέες τους και κρατούν μυαλό ανοιχτό. Δεν υπάρχουν αρκετές ευχές και ευχαριστίες για να τον δικαιώσουν, αλλά τις στέλνω έτσι κι αλλιώς. Συγχαρητήρια κύριε Αλιφέρη!

Περισσότερα στο άρθρο της επικεφαλίδας, και τα ελληνικά ΜΜΕ.

Διακοπές Express στο Dubai

2008-05-29T16:11:00.009+03:00

Το μόνο σίγουρο που μπορεί κανείς να πει για το Ντουμπάι είναι ότι είναι ένα συνονθύλευμα πολιτισμών, αρχιτεκτονικών, ανθρώπων, θέλω, μπορώ, οικονομιών... και η λίστα δεν τελειώνει· είναι ένα μέτα-συνονθύλευμα, ένα συνονθύλευμα συνονθυλευμάτων.
Παρά τις αποδοκιμασίες τύπου "Πφφ.. μα γιατί πας στο Ντουμπάι, εκεί είναι μόνο εμπορικά κέντρα" το ταξίδι αυτό το ευχαριστήθηκα όσο λίγα, και εάν μου ζητηθεί η γνώμη μου, θα συμβούλευα φίλους να πάνε.

Είναι αλήθεια πως το Ντουμπάι είναι υπό διαρκή κατασκευή, έχει άλλωστε ένα εντυπωσιακό ποσοστό του συνολικού πλήθους γερανών παγκοσμίως. Εντυπωσιακά κτίσματα σε -πολύ- επαναλαμβανόμενα μοτίβα "γυαλί και αμέτρητοι όροφοι" με αραβικές λεπτομέρειες και λούσο. Η κτηματομεσιτική είναι άλλη μια εντυπωσιακά αναπτυσσόμενη οικονομία σε αυτό το Εμιράτο, μετά πάντα από τον τουρισμό που έχει ήδη ξεπεράσει σε κερδοφορία και τα πετρέλαια, όπως μαθαίνω.

Η περιοχή με τα πλέον εντυπωσιακά κτίσματα αυτού του τύπου, είναι η Jumeirah, η παραλία της, η πιο πρόσφατη Marina και η προς τα εκεί περιοχές. Τα υπερ-πολυτελή ξενοδοχεία είναι αμέτρητα, με κήπους, παραλίες, εστιατόρια και μπαρ που ικανοποιούν κάθε γούστο. Σε αυτό το μέρος του Dubai είναι πρακτικώς αδύνατο να κινηθεί κανείς με τα πόδια (αλλά γενικά το ταξί είναι πάμφθηνο, με σημαία στα 3 dirhams και χαμηλή ταρίφα), καθώς ανάμεσα από τους ουρανοξύστες, τα εμπορικά και τα λοιπά ευμεγέθη κτίσματα υπάρχουν λεωφόροι ταχείας κυκλοφορίας. Για εμένα το σκηνικό αυτό είναι λιγάκι απρόσωπο, χαίρομαι λοιπόν που η τύχη μας έφερε να μένουμε στην Deira.

Η Deira είναι μια πιο ενδιάμεση κατάσταση, μια περιοχή που μαζί με τα πολυτελή ξενοδοχεία, θα βρει κανείς και τα δευτεροκλασσάτα (που στην Ελλάδα θα ήταν πρωτοκλασσάτα) ξενοδοχεία ανθρώπινων διαστάσεων, μαγαζιά παντός είδους, εστιατόρια και γραφεία που θυμίζουν μεγέθη Αθήνας, καθώς και κατοικίες. Όσο πιο "έξω" πάει κανείς από το κέντρο, τόσο πυκνώνουν οι κατοικίες προς αυτή τη μεριά. Η Deira άλλωστε φιλοξενεί και τα souq, τις παραδοσιακότερες δηλαδή αγορές -όχι ακριβώς παζάρια, αλλά μαγαζιά συνωστισμένα ιδίου τύπου.

Στο κέντρο του Dubai και ορίζοντας τις αρχές της Deira είναι το Dubai Creek, ένας "ποταμός" ή καλύτερα μακρόστενος όρμος που χωρίζει την πόλη στα δύο. Γύρω από αυτόν μπορεί να βρει κανείς και πάλι πολυτελέστατα ξενοδοχεία, εστιατόρια, και άλλα ενδιαφέροντα ή μη. Μπορεί κανείς να το διασχίσει με καραβάκι (abra νομίζω λέγεται) σε εξευτελιστική τιμή ή να κανονίσει κρουαζιερίτσα (με φαΐ) στα 40-50 Ε το άτομο.

Στα δικά μας τώρα, μείναμε στο ξενοδοχείο Grand Moov στην περιοχή Deira, αρκετά κοντά στο μεγάλο εμπορικό City Centre, τα souqs και το Creek. Το ξενοδοχείο συνίσταται ανεπιφύλακτα, ειδικά με κράτηση μέσω του booking.com. Η τιμή που μας ήρθε ήταν περίπου στα 300 AED το βράδυ (αυτό συνήθως είναι γύρω στα 50-55 Ε) το δωμάτιο, σε ένα πάρα πολύ άνετο και καθαρό ξενοδοχείο 4 αστέρων. Ήταν πραγματικά πολύ οικονομικά, και παρ'ότι στερείτο ανέσεων τύπου εντυπωσιακά pool bar και εστιατόρια (είχε κάποια μέτρια δείγματα και από τα δύο, βέβαια) εάν πηγαίνεις για λίγες ημέρες και θέλεις να γυρίσεις, βολεύει ιδιαίτερα!

Από τις πιο ενδιαφέρουσες εξερευνητικές δραστηριότητες, είναι το Desert Safari, το οποίο κρατάει περί τις 5-6 ώρες, στοιχίζει περί τα 50 Ε και περιλαμβάνει μια βόλτα με τζιπ-άρες στην έρημο, που κάνει τα τρενάκια στα λούνα παρκ να μοιάζουν του κατηχητικού. Το στομάχι σου βρίσκεται σε όλες τις πιθανές θέσεις κατά τη διάρκεια των ταχύτατων και δριμύτατων εξορμήσεων στους απότομους αμμόλοφους, και εάν αντέξεις, αξίζει τον κόπο! Εάν δεν αντέξεις, την πάτησες, γιατί δεν υπάρχει έξοδος κινδύνου :) Το δαιμονισμένο ταρακούνημα του ταξιδιού αυτού έκλεισε σε έναν τουριστικά διαμορφωμένο χώρο με όλες τις παραδοσιακές αραβικές ατραξιόν: μίνι βόλτα με καμήλες, ναργιλές, καφές, χέννα, ανατολίτικοι χοροί και ένα γευστικότατο μπάρμπεκιου.

Το συστήνω ανεπιφύλακτα σε οποιονδήποτε επιχειρήσει τουρισμό στο Ντουμπάι! Είμαι σχεδόν σίγουρη πως το παρέχουν όλα τα ξενοδοχεία, όπως επίσης και το πλωτό δείπνο στο Dubai Creek.

Στο πρόγραμμα φυσικά υπήρχαν και τα εμπορικά κέντρα, περιοριστήκαμε στο Mall of the Emirates με τα πολλά λουσάτα μαγαζιά και το χιονοδρομικό κέντρο, και το Deira City Centre το οποίο είναι το πιο γνωστό ίσως, καλύπτοντας μια ευρεία γκάμα budget. Τα εμπορικά φυσικά συνήθως συνοδεύονται με ξενοδοχεία, multiplex cinema, εστιατόρια και ό,τι άλλο μπορεί να πωληθεί πακέτο :> Οι τιμές είναι συνήθως συμπαθητικές, μερικές φορές αρκετά καλές και στα αμερικάνικα προϊόντα αρκετά καλύτερες για εμάς τους Ευρωπαίους.

Το εκθεσιακό κέντρο του Dubai, δίπλα στο World Trade Centre πύργο είναι πραγματικά εντυπωσιακό, έτοιμο να υποδεχθεί εκθέσεις με .. ανάγκες! Λούσο, γυαλί και αραβικά μοτίβα και εδώ σε ένα σύμπλεγμα κτηρίων και αιθουσών πλήρως εξοπλισμένο και οργανωμένο όπως όλα στο Ντουμπάι.

Το σήμα κατατεθέν του Dubai όμως -μέχρι σήμερα τουλάχιστον- είναι το πασίγνωστο ξενοδοχείο σε σχήμα πανιού ιστιοπλοϊκού, το Burj Al Arab. Θυμηθείτε να κάνετε κράτηση μία μέρα πριν πάτε, ακόμα και εάν επιθυμείτε απλά να μπείτε, γιατί έχει έλεγχο ακόμα και στην είσοδο. Οι βραζιλιάνοι φίλοι μας που γνωρίσαμε στο σαφάρι, μας είπαν πως άπαξ και μπεις, μπορείς να επισκεφθείς τα επί μέρους εστιατόρια και μπαρ πουλώντας λίγον αέρα και στυλ, ακόμα και χωρίς κράτηση. Η πρότασή τους ήταν να ζητήσεις να κόψεις κίνηση γιατί θέλεις να κάνεις κράτηση. Οι τακτικές αυτές έμελλαν να μείνουν ανεπιβεβαίωτες από εμάς, καθώς δεν προλάβαμε, δυστυχώς.

Το Hyatt Regency στο Dubai είναι φυσικά ένα πολυτελέστατο ξενοδοχείο, από τα παλαιότερα εκεί, σε στυλ πελώριου ξενοδοχειακού μπλοκ, όπως το Αθηναϊκό Χίλτον σε γενικές γραμμές. Αυτό που κάνει σίγουρα την διαφορά σε αυτό το ξενοδοχείο, και μία από τις καλύτερες προτάσεις για τους επισκέπτες της πόλης είναι το Al Dawaar, το περιστρεφόμενο εστιατόριο. Σε ένα κτίσμα που μοιάζει σαν πύργος ελέγχου αεροδρομίου μπορεί κανείς να απολαύσει ένα γευστικότατο και πολυπολιτισμικό μπουφέ, παρακολουθώντας την θέα σε 360 μοίρες καθώς το εστιατόριο περιστρέφεται αργά αργά. Το κόστος για ένα δείπνο είναι περί τα 200 AED (με πλήρες μενού από μπουφέ), και για μεσημέρι λίγο φθηνότερα. Αξία ανεκτίμητη!

Ένα άλλο ιδιαιτέρως γραφικό και γαστρονομικώς αξιοπρόσεκτο εστιατόριο που τιμήσαμε ήταν στο αδελφό ξενοδοχείο Hyatt Park στο Dubai Creek. Το Cafe Arabesque τους είναι σίγουρα ένας από τους καλύτερους τρόπους να γευθεί κανείς αραβικές συνταγές με θέα στην παραλιακή ζώνη του Creek και μαγευτική ατμόσφαιρα. Βέβαια, το Park είναι εν γένει ένα μαγευτικό ξενοδοχείο καθώς κάνει την διαφορά απέχοντας από το σετ γυαλί + 100 όροφοι, επιλέγοντας μια αραβική αισθητική προσεγμένη μέχρι την παραμικρή λεπτομέρεια, μια αρχιτεκτονική που θυμίζει περισσότερο Taj Mahal παρά ουρανοξύστες που συναγωνίζονται για τα πρωτεία. Είναι σίγουρα για αρκετά γενναιόδωρο budget, οπότε εάν δεν μπορείτε να απολάυσετε τη διαμονή σας εκεί, σίγουρα επισκεφθείτε κάποιο από τα εστιατόρια ή μπαρ του!

Από νυχτερινή ζωή, είχαμε διαβάσει πολλά, αλλά η πρόταση των φίλων βραζιλιάνων και πάλι έδωσε ρέστα! Το Dubai διαθέτει ένα Buddha Bar, το οποίο θα είναι κρίμα να χάσετε! Κοσμοπολίτικα σκηνικά και κόσμος από κάθε γωνιά του πλανήτη, μουσικές στην τελευταία λέξη της μόδας και πολύ κέφι! Το Buddha Bar θα το βρείτε στο Grosvenor House Hotel στην περιοχή της Μαρίνας. Έχετε την δυνατότητα να δειπνήσετε -με κράτηση ή απλά να πιείτε ένα ποτό στο μπαρ (στα 8 περίπου Ευρώ το κοκτέιλ) ελεύθερα. Στον 44ο όροφο του ιδίου ξενοδοχείου υπάρχει ένα πιο lounge bar, για ένα χαλαρό κλείσιμο της νύχτας.
Επισκεφθήκαμε επίσης το μπαρ Kasbar στο Royal Mirage, ένα αραβικώς διακοσμημένο μέρος, που κινείται σε πολύ χορευτικούς ρυθμούς. Σε αυτό το σημείο να θυμήσω σε όλους τους ενδιαφερόμενους να κρατούν κάποια ταυτότητα εάν δεν μοιάζουν για 30+, γιατί δεν επιτρέπεται η είσοδος σε όσους είναι κάτω από 25 στα bars και clubs στο Dubai.

Πηγή πληροφοριών ανεκτίμητη υπήρξε το Wikitravel, και ευχαριστώ πάρα πολύ τη συλλογική προσπάθεια για τις πολύ χρήσιμες προτάσεις!

Σαν συμπέρασμα θα πω να μην μασάτε, και εάν θέλετε κάτι σε "Αραβικές διακοπές για αδερφές (μτφ του μτφ)" το Dubai σας περιμένει! Μια γερή γεύση αραπιάς, σε πακέτο εύπεπτο για δυτικούς! Nothing wrong with that in my book!

ΥΓ. Προσέθεσα κάποιες φωτό στις 30/05

Ελληνικοί Υπότιτλοι

2008-05-20T20:03:00.005+03:00

Ένα mini post σήμερα, για να ευχαριστήσω με την γνωστή μέθοδο του συνδέσμου δύο πολύ αγαπητά μου websites/projects.
Σίγουρα δεν θα είμαι μόνο εγώ που έχω πολύ κακές αναμνήσεις από την προσπάθεια εύρεσης υποτίτλων στο διαδίκτυο, και ειδικά ελληνικών.

Ευτυχώς, εδώ και λίγους μήνες έχω εντοπίσει το Greek Subtitles Project, και λίαν πρόσφατα μετά από υπόδειξη των admin/devs του πρώτου και το αδελφό site με το πιο εύκολο στην μνήμη όνομα Subtitles.gr.

Πολύ όμορφα και τα δύο αισθητικώς, και οφείλω να ομολογήσω πως η λιτότητα του subtitles.gr με έχει κερδίσει.

Από λειτουργικής απόψεως, οφείλω να παραδεχτώ πως κάθε άλλο παρά παράπονα ή δυσκολίες μπορεί να εντοπίσει κανείς. Η συλλογή ταινιών και σειρών είναι πάρα πολύ μεγάλη, καθώς λειτουργούν και τα δύο σε ένα meta επίπεδο, αυτό της μηχανής αναζήτησης (ή σκεφτείτε το μοντέλο skroutz.gr), και τα συνεργαζόμενα websites είναι πολύ πλούσια. Στα συν το μενού εύρεσης σειράς/επεισοδίου.

Ένα μπράβο λοιπόν, και καλή συνέχεια στις έξυπνες ιδέες με άξια υλοποίηση.

Υπαρξιακά #2

2008-05-16T14:25:00.002+03:00

Κατ'αρχάς δέχομαι ότι κανείς δεν διαβάζει αυτό το βλογ, οπότε δεν θα νοιώσω και τύψεις που γράφω τα υπαρξιακά μου!
Δικό μου είναι, ό,τι θέλω θα γράφω!

Εχθές καθώς περίμενα να δω τον πατέρα μου στο Ιπποκράτειο -καλά είναι, ευχαριστώ που ρώτησες φανταστικέ αναγνώστη- έπιασα τον εαυτό μου -εγώ και ο ίδιος ο εργάτης- να παρατηρώ με προσήλωση και περίσσιο ενδιαφέρον την προσπάθεια ενός καθαριστή να τοποθετήσει τις μεγάλες μαύρες σακούλες και τα διπλωμένα χαρτόκουτα στον πελώριο κάδο με ροδάκια που μετέφερε. Οι σακούλες και τα κουτιά ήταν εμφανώς περισσότερα από όσα χωρούσε ο κάδος, και ήταν μια μικρή πρόκληση να τα βάλει με τον βολικότερο τρόπο ώστε να μην χρειαστεί δεύτερη βόλτα στους ορόφους.

Δεν ξέρω γιατί και πώς, αλλά μου φάνηκε καταπληκτική ενασχόληση. Με αυτόν τον παιδικό -με την καλή έννοια- τρόπο που μπορείς να βρεις μια κατάσταση ενδιαφέρουσα και δημιουργική με τα δικά σου μέτρα, ασχέτως της πρακτικής σημασίας αυτού του συναισθήματος.

Έχω αρχίσει να υποψιάζομαι τελευταία, ότι θα ήμουν πιο χαρούμενη στοιβάζοντας σακιά σε κάδους ή κάνοντας κάποια άλλη εξίσου διασκεδαστική και χειρωνακτική εργασία που προσφέρει μια μικρή αλλά πρακτική πρόκληση, παρά με οποιαδήποτε τεχνολογική δουλειά. Βέβαια, αυτά εύκολα μπορούν να κατηγοριοποιηθούν σε ψευδαισθήσεις των ανθρώπων της πόλης και της καλοπέρασης, και να διαγραφούν από το αρχείο... Αλλά έχω όλο και πιο έντονα την αίσθηση ότι δεν είναι έτσι. Αποφεύγω να ενθουσιαστώ με ιδέες χειρωνακτικών ηλιόλουστων ημερών στην εξοχή και άλλες ονειρικές πλασματικές εικόνες, ώστε να σκεφτώ με ψυχραιμία. Το συμπέρασμα είναι πάντα το ίδιο.. παίζει κάτι να έχω κάνει λάθος στον επαγγελματικό προσανατολισμό μου. Μάλλον κάπου έμπλεξα το χόμπυ με την δουλειά!

Καλά, με αφήνω τώρα. Αρκετά υπαρξιακά.

Μετά το λύκειο, τι;

2008-05-07T23:09:00.003+03:00

"Μετά το λύκειο, τι;", έλεγε ένα σποττάκι της 'εποχής μου' στην τηλεόραση.
Υπάρχουν δύο περίεργα σχετιζόμενες καταστάσεις στις οποίες βρίσκομαι αυτήν την περίοδο:
α) ισορροπίας μεταξύ της επιμονής και υπομονής και της αναβλητικότητας για το διάβασμα που χρειάζεται για να πάρω το πτυχίο τον Σεπτέμβρη
β) ανυπομονησίας αλλά και ανασφάλειας για το τι θα γίνει "μετά".

Αυτές οι δύο καταστάσεις φαίνονται να τρέφουν η μία την άλλη.

Έστω λοιπόν ότι κάποιος παίρνει το πτυχίο του στην Πληροφορική. Τι μπορεί να κάνει μετά;

Η λίστα, πέρα από τις βασικές παρουσίες, χρειάστηκε την συμβολή της Wikipedia για να συσταθεί.

Προγραμματιστής (γενικά)
SysAdmin
Web Developper
(Σοβαρή) Δουλειά σχετική με hardware (σπάνιο, αλλά όχι αδύνατο)
"Δικτυάς" (απλός)
Υπερ-Δικτυάς (έχει τη διαφορά του αναλυτή από τον προγραμματιστή)
Αναλυτής
Δουλειά σχετική με Ασφάλεια (Συστημάτων, Δικτύων κοκ)
Πωλητής σε πληροφορικοστρεφή εταιρεία
"Βασάς" (και πάλι παίρνει διάκριση μερικές φορές, αλλά σπανιότερα)
Πλαίσιο ή χειρότερα (τεχνικός)
Web Master (and like) (κάτι από web dev κάτι από admin, κάτι από πουλατζή..)
Ακαδημαϊκός ή ερευνητής
Καθηγητής Πληροφορικής

και ειδικές κατηγορίες των παραπάνω, ή μικρότερες άλλες κατηγορίες. Και ο ΙΕΕΕς πάνω κάτω συμφωνεί με εμένα.
και 15. Ψαράς

Ωραία και την έκανα την λίστα... Και τώρα τι;
Αρχίζω δια της εις άτοπον..

1,2,3 δεν ειναι για εμένα. Ειδικά το (1). Το 4 θέλει @@, και είναι σπάνιο. Τα 5 & 6 είναι εφικτά, αλλά παρά-είναι "δουλειά", είναι σαν το κλητήρας... (pays the bills που λένε) Και το 7 πάλι, σαν καριέρα σε τράπεζα μου ακούγεται. Το 8 θα μπορούσε να έχει ενδιαφέρον... αλλά μάλλον θα καταλήξει σαν το 7. Το 9 είναι απαπαπαπα, το 10 "δουλειά", το 11 είναι χειρότερο από το 15, το 12 συδυάζεται με ενδιαφέροντα τρόπο με το 15, το 13 είναι για επιδέξιους κώλους και -μαζί με- το 14 για γερά νεύρα.

26 χρονών γαϊδούρα και ακόμα δεν ξέρω τι θέλω να κάνω με τη ζωή μου. Η μόνη λύση φαίνεται να είναι να κάνω ένα μεταπτυχιακό, να ξεμπλέξω από τις αποφάσεις και τα διλήμματα για κανένα δύο χρόνια, και μετά ίσως να κάνω ένα δεύτερο.

Αυτά κάθομαι και σκέφτομαι για να μην διαβάζω, και δεν διαβάζω για να μη χρειαστεί να τα σκεφτώ. Χεχε. Βασικά δεν διαβάζω γιατί είμαι τεμπέλα, αλλά δεν ακούγεται πιο φιλοσοφημένο το άλλο;

Ακούγεται λογικό...

2008-05-01T19:40:00.005+03:00

That pretty much sums it all.

(αφιερωμένο στον πάτροκλο :> :>)

Έφτασε η άνοιξη, εμπρός βήμα ταχύ! Να το κάψουμε ανεπιστρεπτί...
Είναι καταραμένος όποιος σπουδάζει σε αυτή την χώρα. Κάθε άνοιξη τα ίδια. Και όποιος δουλεύει δηλαδή... και γενικά όποιος είναι πάνω από 10 χρονών.

Χάρτες και οδηγίες αλά ελληνικά

2008-04-23T13:46:00.007+03:00

Μιας και με έπιασαν οι θύμησες... με το skywalker (φτου φτου μακριά μας), όταν αναφερόμουν στο εξαιρετικό jobsite.gr. Ας θυμηθώ τις εποχές που δοκίμαζα να δω τους χάρτες του flash.gr στο Mandrake του 2002... Ήταν ή windows ή driveme.gr.

Αγαπητό driveme.gr,

σε ευχαριστώ πολύ για τα τόσα χρόνια συνεργασίας. Μου έσπασες τα νεύρα πολλές φορές, και ακόμα και σήμερα εξακολουθείς να με εκνευρίζεις λιγάκι σχεδόν κάθε φορά. Αλλά παρόλο το μέγεθος μινιατούρας των χαρτών σου, με βοήθησες και μου στάθηκες στις δύσκολες στιγμές. Μπορεί να μην μπορούσα να δώσω πραγματικά καλές οδηγίες, και μερικές φορές να μου 'δειχνες ντε και καλά τη διαδρομή από το Σύνταγμα, αλλά με έφερες στο σωστό σημείο, έστω και μπαϊλντισμένη κάθε φορά.

Ήρθε όμως η ώρα να χωρίσουμε. Στην αρχή ήταν το viamichelin, μετά τα googlemaps, μετά ήρθε και το yahoo, και όμως σε επισκεπτόμουν.
Έφτασε όμως το πλήρωμα του χρόνου, στο ελληνικό ίντερνετ ανατέλλει μια νέα ημέρα, και τελευταία σε έχω ξεχάσει πίσω πίσω στο τελευταίο συρτάρι, γιατί κάποιος μου σφύριξε ότι υπάρχει ελπίδα!

Συγκεκριμένα, υπάρχουν ελπίδες:

Ploigos.gr από την Mobics
Πλήρως εξελληνισμένη εφαρμογή των χαρτών του google, με μια ευρύτατη γκάμα σημείων ενδιαφέροντος, καλά οργανωμένα και απεικονισμένα.
Σημ. Φυσικά υποστηρίζονται όλοι οι νομοί της Ελλάδας

Μια εικόνα, χίλια κοκοβλογς:

Roadexplorer από την Road (ναι αυτήν την Road με τους χάρτες!) και την Terra
Εδώ έχουμε μια εντελώς διαφορετική προσέγγιση, καθώς οι χάρτες και οι μηχανισμοί δεν είναι googleικά, αλλά της Road και της Terra αντίστοιχα.
Πολύ ωραίοι και ακριβείς χάρτες, από όλη την Ελλάδα και πάλι, κατατοπιστικότατες οδηγίες (τις έχω ήδη δοκιμάσει!) και σημεία ενδιαφέροντος! Τα τελευταία, βέβαια, ομολογώ πως είναι σε πολύ λιγότερο εύχρηστη έκδοση από του Πλοηγού.

Στιγμιότυπο χρήσης:

Και εις άλλα με υγεία, ελληνικό διαδίκτυο!

Σύγχρονο website αγγελιών εργασίας

2008-04-23T01:51:00.004+03:00

Όλοι κάποτε έχουμε δοκιμάσει να βρούμε αγγελίες για δουλειά στο διαδίκτυο. Και όλοι νοιώθουμε την ίδια άνοστη γεύση.
Θυμάμαι (οι θύμησες... ) πόση αφόρητη δυσαρέσκεια μου προκαλούσε πάντα το skywalker. Πιο άσχημο και πιο δύσχρηστο μπορεί να γίνει;

Και τότε, σε μία περίοδο που κάθε εβδομάδα εκπλήσσομαι και από μία νέα ενδιαφέρουσα ελληνική startup στο διαδίκτυο, ήρθε το jobsite.gr

To έχω ήδη μαρτυρήσει σε όποιο αυτί βρήκα διαθέσιμο, και θα βγω να το φωνάξω να το πω: υπάρχει ωραίο και σοβαρό website για εύρεση εργασίας στο ελληνικό διαδίκτυο. Χα! δεν το περιμένατε αυτό, έτσι; :)

Αν και σίγουρα θα έχετε ήδη ανοίξει σε διπλανό tab την σελίδα, παραθέτω screenshot εξαιρετικής αισθητικής, για να γεμίσω κι εγώ το βλογ μου με ομορφιές.

Έκτακτο, έκτακτο!
Μπράβο στους δημιουργούς, και τις θερμότερες των ευχών μου!

Sic-Rec DIY Productions

2008-04-18T16:40:00.002+03:00

Απροσδόκητο κέρδος από την couchsurfing εμπειρία μου:

4 CD με υλικό καλλιτεχνών της ανεξάρτητης "do it yourself" δισκογραφικής των φιλοξενούμενών μου :)

Είμαι τουλάχιστον χαρούμενη με αυτό μου το δώρο, φυσικά. Ο χώρος της εναλλακτικής/ανεξάρτητης σκηνής είναι πάντα μια καλή ιδέα, για εμένα, αλλά συχνά δεν ξέρεις πώς να κινηθείς σε αυτά τα μονοπάτια :)

Αυτό που νοιώθω τώρα πρέπον, είναι να "διαφημίσω" αυτή την δραστηριότητα όσο μπορώ, και ιδού η προσφορά μου:

Official Site
Myspace
Last.fm (με free mp3ιά)

Enjoy! Γιατί εμένα σίγουρα μου άρεσαν :) :)

Η Atheros κάνει ένα μεγάλο βήμα προς το Linux

2008-04-16T21:25:00.002+03:00

Η Atheros προσέλαβε τον Luis Rodriguez, developer του ath5k, ενός project που προσφέρει έναν εντελώς ελεύθερο και συμβατό (λειτουργικά και ηθικά) με το Linux driver για τις ασύρματες κάρτες της Atheros.

Σκοπεύει με αυτήν την κίνηση σύντομα να δει τις κάρτες της πλήρως υποστηριζόμενες επίσημα στον πυρήνα του Linux.

Καταπληκτικά νέα!

Σημ. Ας μην ξεχάσουμε και τον έλληνα developer Νίκο Κοσσυφίδη που έχει προσφέρει πολλά στους madwifi και όχι μόνο!

My first real couchsurfing experience

2008-04-13T12:22:00.005+03:00

I used to be a member of hospitalityclub a few years ago, but did not have the option of hosting anyone. I only showed some people around town. drunk a coffee or two, etc. Time flew, I was engaged in other activities and totally forgot about it.

But then, I heard about CouchSurfing.com. It seems it's the new trend in international hospitality.

So I signed up, a few months ago, completed my profile and waited. Nothing really happened until less than a month ago, when I got not one but two requests for this week!

So here I am, hosting a Dutch vegan couple of artists!
It's a really great experience, feeling you are helping some one, for free, just for the fun and goodness of it.

My guests are great, and that helps a lot, but the whole couchsurfing/hospitality club etc initiative is a really wonderful idea. At first, I thought my parents (who live upstairs) would not like the idea of me hosting two strangers. But when I talked about the Couchsurfing thingy, well they were really touched. Such communities restore your faith in humanity -and I have to admit mine is in a very bad shape.

[Note to self:]Maybe I should try and travel a bit, now that I got started in actually living the CS reality. [Note to others:] I suggest that you do the same, to everyone who might ever read this. You should host, too. If you get your facts straight from the beginning, all you need to spare is a couch, an air mattress, or even your floor. It doesn't cost you anything, and it really pays off.

PS. I've read that some people are dissatisfied with couchsurfing.com and propose alternatives. If you want to be extra informed, maybe you should check opencouchsurfing and bewelcome, too.

Dans le port d' Amsterdam

2008-04-08T22:14:00.003+03:00

Σαν σήμερα, το 1929 ο κόσμος τιμήθηκε με την γέννηση του Jacques Brel.

Τα λόγια είναι περιττά! Ευτυχώς, πολυγραφότατος, άφησε μια πολύ γενναιόδωρη δισκογραφία :)

(και στίχοι)

Δεν γίνεται να ακούσω αυτό το τραγούδι και να μην ξεσηκωθεί το σύμπαν μέσα μου..! Για πολλή ώρα.. και λίγη ακόμα.
Ειδικά με αυτό, πιστεύω ακόμα και ο Καββαδίας θα έκλαιγε γοερά.

Περισσότερα στο google και την wikipedia.

ΥΓ.
O Brel, μεταξύ άλλων -μαζί με την Piaf- ήταν και είναι ο πιο ευχάριστος τρόπος να κάνω practice το γαλλικό ΓΓΓΓΓ μου (το οποίο εξακολουθεί να είναι μέτριο, για αυτό ας ακούσω λίγο επετειακό brel!)

Τσάι, το

2008-04-06T20:20:00.004+03:00

Το τσάι κυκλοφορεί σε πολλές εκδοχές, συσκευασίες, γεύσεις και ποιότητες. Ακόμα και το ακριβές νόημα της λέξης συχνά ποικίλλει, καθώς περιγράφει τα πολυάριθμα ροφήματα που προκύπτουν από το βράσιμο φύλλων διαφορετικών ποικιλιών τσαγιού, διαφορετικής επεξεργασίας, ή ακόμα και διαφορετικών φυτών!

Το πράσινο τσάι και το μαύρο, που είναι πολύ διαδεδομένα στην Ασία και τον Δυτικό κόσμο αντίστοιχα, είναι οι πιο γνωστές στο ευρύ κοινό μορφές τσαγιού, και προέρχονται από το ίδιο φυτό, τα ίδια φύλλα, με διαφορετική απλώς επεξεργασία.
Το πράσινο τσάι παράγεται με λιγότερη επεξεργασία, και για αυτό διατηρεί μεγαλύτερο ποσοστό των αντιοξειδωτικών στοιχείων του φυτού. Είναι μάλιστα συχνά δοξασμένο για αυτές του τις ιδιότητες, καθώς υπάρχουν ακόμα και επιστημονικές έρευνες σε διεθνή ιατρικά περιοδικά που συνηγορούν στο ότι είναι ένα ευεργετικό ρόφημα που ανταμοίβει όσους το ενσωματώνουν στην καθημερινότητά τους.

Εκτός από αυτές τις παραλλαγές του γνωστού αρωματικού φυτού, υπάρχουν και άλλα φυτά που παράγουν αφεψήματα εξίσου ενδιαφέροντα και ευεργετικά, που συχνά αποκαλούνται και αυτά τσάι. Για παράδειγμα, το κόκκινο (και πράσινο) rooibos και το honeybush από την Αφρική, το τσάι από κάνναβη ;>, το mate, κά.

Στην Ελλάδα καλώς ή κακώς το τσάι είναι μια όχι και τόσο διαδεδομένη συνήθεια, και μια αρκετά παρεξηγημένη γεύση. Η αιτία και το αποτέλεσμα αυτής της πραγματικότητας είναι το ότι όταν λέμε "τσάι" ο νους μας πηγαίνει σε σακκουλάκια τσάι-σκόνη από το σούπερ μάρκετ, ή δροσιστικά ζαχαρούχα ροφήματα από το ψυγείο του περίπτερου.

Η -πικρή (κυριολεκτικά)- αλήθεια όμως είναι ότι αυτό το τσάι σε σακκουλάκια, δεν είναι συνήθως παρά τα ψιχουλάκια τελευταίας διαλογής από το τσάι, πατικωμένα και σερβιρισμένα στο φλυτζάνι σας, που όμως πλέον δεν περιέχει σχεδόν τίποτα από το άρωμα, την γεύση και τα ευεργετικά στοιχεία του ροφήματος.

Οι προσπάθειες για εξυγίανση όμως ενός κακοκίου δεν θα μπορούσαν να είναι φιλότιμες εάν δεν προσέθεταν αυτές τις ευχάριστες και υγιεινές συνήθειες στο ημερήσιο πρόγραμμα. Από πού να ξεκινήσει όμως κανείς, ψάχνοντας ένα σωστό τσαγάκι;
Έχουν τα καφεκοπτεία και τσάι;
Έχει εδώ κοντά κανένα κατάστημα "υγιεινών τροφήμων";
Πόσο έχει πέσει το εισητήριο για Λονδίνο; Θυμάμαι από εκεί είχα πάρει κάτι φοβερές ποικιλίες... <αναμνήσεις><διακοπή για διαφημίσεις easyjet><κοκ>

Και άλλα τέτοια ερωτήματα βασάνιζαν το λιγοστό μυαλό μου, όταν σκέφτηκα να στραφώ στο ίντερνε(τ)!

Το ενδιαφέρον και άξιο αναφοράς (και βλογός) εύρημα των ερευνών μου λοιπόν, ονομάζεται www.tsai.gr και σας το παρουσιάζω με υπερηφάνεια. Περιέργως λιτό, πλούσιο σε ποικιλία και λειτουργικό (!) eshop για τσάι (!) στην Ελλάδα (!!).

Πήρα τα 4-5 διαφορετικά μου είδη -η εξυγίανση δεν περιλαμβάνει και αντιμετώπιση της καταναλωτικής μανίας σε "υγιεινά" είδη- και πίνω δαιμονισμένα. Έχω δε προσηλυτίσει και τη μομό μου (προφέρεται με ο/α κλειστό στο σημείο που μοιάζουν αυτά να είναι το ίδιο γράμμα), και εφόσον ντροπή δεν είναι, και το διάβασμα καραδοκεί να μου την πέσει, είπα να ενημερώσω και το ευρύ αναγνωστικό μου κοινό.

Να συστήσω ανεπιφύλακτα οποιαδήποτε εκδοχή του κόκκινου rooibos, καθώς είναι πολύ νόστιμο το άτιμο!

MixTape #1

2008-03-27T23:43:00.002+02:00

Τελευταία έχω μια τάση να κατεβάζω mp3 "με το κιλό" και να τα ακούω μέχρι κάποια να μου κάνουν κλικ.

Η πρώτη (για αυτό το βλογ) φουρνιά λοιπόν, που είναι αποτέλεσμα του πρώτου εικοσαήμερου περίπου του Μαρτίου, δημιούργησε την ακόλουθη mixtape (σε τυχαία σειρά, γιατί είμαι πολύ τεμπέλα για κάτι καλύτερο από shuffle fan):

Είδος: Alternative/Indie Rock/Pop

Hot Toddies - Sugar Daddy [amateur video] γλυκό τραγουδάκι σαν από παλιά αμερικάνικη ταινία
Forward Russia - Breaking Standing [video] rockish pop hitοειδές
Niccokick - The Poet [video] παρομοίως
Xiu Xiu - Under Pressure [mp3] συνίσταται ανεπιφύλακτα!
Guillemots - Get Over It [video] βλ. 2 παραπάνω
Wild Beats - Assembly [mp3] κάτι σαν να πήρε ο Anthony κουμπιά, να μπήκε στα late 90s και να έκανε συγκρότημα αμερικάνικου τύπου (πώς το ξεκινάει σαν γκέυ ντίβα και το καταλήγει σε killers, δεν ξέρω.. αλλά πλάκα έχει)
Hercules and Love Affair - Blind [video] με τον Anthony(!)
Vampire Weekend - A-Punk [video] ρομαντίκ punkίζον ωλτερνατιβοσυγκρότημα
Elbow - Grounds for Divorce [video] dove-ο-madrugadικό αγγλικό ροκ, me likes
Florence and The Machine - Girl With One Eye [video] [mp3] από τα καλά!
Taken By Cars - Uh Oh [video] προσωπικά στην αρχή μου θυμίζει σαν Closer εάν τους θυμάται κανείς.. :)
Be Your Own Pet - Becky [live video] κάπως σαν Detroit Cobras, έχω αδυναμία στις τύπισσες που τα σπάνε
Dengue Fever - Tiger Phone Card [live video] ωραίο ντουέτο, η τύπισα μου folk-ίζει λίγο, αλλά αυτό δεν είναι καθόλου κακό!
The Kills - Cheap and Cheerful [video] τραγούδι που για κάποιο λόγο μου θυμίζει Peaches (ftw)

Open Source Alternatives, Νέο Επεισόδιο

2008-03-27T16:52:00.006+02:00

Όπως έγραψα νωρίτερα -και πήρα φόρα- σχετικά πρόσφατα η άδικη ζωή με έκανε να ξανα-ανακαλύψω τον κόσμο των Windows :) Άδικη, γιατί είμαι ντεφορμέ, και οι εφαρμογές θέλουν συνήθως $$, ή παρανομία, πόνο και ρίσκο :> :>

Τελικά όμως τα πράγματα δεν είναι και τόσο άσχημα! Εάν ψάξεις, βρίσκεις!
(Παρεμπιπτόνως ένα καλό site που παρότι ήξερα, δεν θυμήθηκα να ψάξω όταν το χρειαζόμουν είναι το www.osalt.com)

Έψαξα λοιπόν και βρήκα, και σας παρουσιάζω τα δοκιμασμένα αποτελέσματα των ερευνών μου.

1.7Zip

Το 7Zip λοιπόν, είναι ένα καταπληκτικό utility για (απο)συμπίεση αρχείων, που υποστηρίζει όλα τα διάσημα format, βάζει context menus στον explorer (στο δεξί κλικ, κλπ) και συνάμμα διατηρεί το ευχάριστο, λιτό και λειτουργικό ύφος που συνηθίζουν να επιλέγουν οι open source εφαρμογές στα Windows. Επιπροσθέτως, έχει και ένα δικό του format συμπίεσης, το οποίο γενικώς έχει πολύ καλά αποτελέσματα.

Ένα στιγμιότυπο χρήσης του φαίνεται στην παρακάτω εικόνα:

Και φυσικά όλα αυτά στην καταπληκτική τιμή των GNU LGPL. Περισσότερα για το 7Zip και τα .7z αρχεία στο website τους.

2. Paint.NET

Το γνωστό και μη εξαιρετέο M$ Paint ήρθε ο καιρός να meet its maker, που λένε και οι φίλοι μας οι αμερικάνοι. Το Paint.NET είναι πολλά, πάρα πολλά περισσότερα. Γραμμένο σε -ω τι έκπληξη- .NET παίζει εξαίσια και είναι πανάλαφρο -σε σύγκριση με το σύνηθες "επόμενο βήμα" του Paint, δηλαδή το Adobe Photoshop.

Τα λόγια είναι περιττά: (εικόνα από το softpedia)

Και πάλι, στην καταπληκτική τιμή της MIT License, περισσότερα στο αντίστοιχο website.

3. Notepad++

Αφού λοιπόν πιάσαμε το M$ Paint, ας ασχοληθούμε και με την άλλη πελώρια σαχλαμάρα, το Notepad. Δεν λέω, καλό είναι, αλλά εάν ποτέ χρειαστείς να νταραβερίσεις αρχεία από/προς linux μπορεί να σου γίνει και το νευρικό σύστημα κλωστοϋφαντουργείο. Για αυτό λοιπόν, έψαξα για εναλλακτική, και πέτυχα διαμάντι!

Το Nodepad++ εκτός του ότι είναι ένας καθόλα σοβαρός (plain) text editor, είναι φοβερό εργαλείο για συγγραφή κώδικα -εάν δεν μιλάμε για ανάγκη ολόκληρου IDE- με syntax highlighting, plugins, tabs (!), autocomplete, .nfo/ascii friendly , και χίλια (;) άλλα. Περιττό να πω, ότι έμεινα κατενθουσιασμένη. Και πάντα GPL, όχι ό,τι κι ό,τι!

Voila ένα screenshot:
.. και ας μην σας κουράζω με ελεύθερο κείμενο, όταν μπορείτε να τα δείτε όλα και να κατεβάσετε την εφαρμογή εδώ.

4. GimpShop

Και μιας και έθιξα το Paint.NET, ας αναφερθώ επιγραμματικά και στο gimpshop. Είτε γνωρίζετε το gimp, είτε όχι, σας ενδιαφέρει πιθανώς να δείτε το hack αυτό του Gimp για Windows, Mac OS X αλλά και Linux, το οποίο κάνει το Gimp να μοιάζει με το Adobe Photoshop! Φερ'ειπείν:

Έτσι, δεν θέλω πλέον δικαιολογίες και cracks! Ορίστε, για όσους επικαλούνται την συνήθεια
και το βόλεμα στα μενού :) Δοκιμασμένο και εγγυημένο, για άλλη μια φορά, συνίσταται ανεπιφύλακτα!

Όλα αυτά -δεν θα μπορούσε παρά- σε GPL και στο Plasticbugs.

Η λίστα φυσικά θα μπορούσε να είναι ατελείωτη, για αυτό απλά θα κλείσω παρακινώντας τον αναγνώστη να "την ψάχνει", γιατί επιλογές υπάρχουν πολλές και είναι κρίμα να βρίσκεται κάποιος εγκλωβισμένος λόγω άγνοιας!

InfraRecorder - Γιατί τελικά δεν χρειάζεται το Nero

2008-03-26T12:11:00.000+02:00

Στην δουλειά είμαι αναγκασμένη να χρησιμοποιώ Windows. Εντάξει, ομολογώ πως δεν υπάρχει κανένα πρόβλημα να βάλω Linux, απλά θα ήταν ιδιαιτέρως αντιπαραγωγικό όταν πχ απαντώ σε ένα τηλέφωνο υποστήριξης ή όταν χρησιμοποιώ κάποιο από τα ιδιαιτέρως στριμμένα IE-only web εργαλεία που έχουμε.

Το πρόβλημά μου είναι ότι Windows για περισσότερο από 5 λεπτά είχα να χρησιμοποιήσω πάρα πολλά χρόνια, και μου είναι εξαιρετικά κουραστικό να ψάχνω να βρίσκω προγράμματα, πόσο μάλλον licenses, cracks και τα λοιπά. Δεν μου αρέσει και η λογική του crack, και την βρίσκω και επίφοβη. Μου πήρε λοιπόν κάποιο καιρό, αλλά έχω βρει πολλές και πολύ καλές ελεύθερες εναλλακτικές σε γνωστά και άγνωστα προγράμματα, τα οποία μάλιστα και σκοπεύω να περιγράψω -μεταξύ άλλων- σε αυτό το βλογ.

Ο InfraRecorder λοιπόν, είναι μια λειτουργικότατη και συμπαθέστατη εναλλακτική στο διάσημο Nero και τα λοιπά προγράμματα εγγραφής/αντιγραφής/κοκ ΣιΝτιών, ΝτιΒιΝτιών και τα λοιπά. Θυμίζει περισσότερο τον παλιό λιτό Nero και όχι την υπερφορτωμένη φανφάρα που θα λάβει κανείς πατώντας το setup μιας σύγχρονης έκδοσης, και αυτό για εμένα είναι στα μεγάλα ΥΠΕΡ.

Υποστηρίζει CD, DVD, Dual Layer DVD, σβήσιμο-γράψιμο-αντιγραφή, ανάγνωση και δημιουργία images, και από ό,τι βλέπω -αλλά δεν έχω δοκιμάσει- και εξαγωγή mp3ών και λοιπών χρήσιμων αρχείων ήχου από Audio CD. Και φυσικά διανέμεται με βάση την άδεια GPL2!

Το μενού είναι απλό και ακόμα και ο νέος χρήστης βρίσκει γρήγορα άκρη, είτε είναι φαν των wizards είτε της παλιάς καλής προβολής Commander/Explorer σε διπλό ταμπλώ.

Δύο ενδεικτικά screenshots είναι τα ακόλουθα, που δεν είναι παρά η πρώτη οθόνη που βλέπει κανείς εάν αντίστοιχα επιλέξει InfraRecorder ή InfraExpress.

Τα λόγια είναι περιττά, αρκεί ίσως μόνο να πω ότι από όση χρήση του έχω κάνει, δεν έχω βρει κανένα μα κανένα πρόβλημα, αντ'αυτού φαίνεται να είναι πολύ σταθερή εφαρμογή και σίγουρα αξίζει να την δοκιμάσει κανείς.

Όπως ήταν προφανές παραπάνω, η εφαρμογή αυτή είναι για Windows συστήματα, και υποστηρίζει μια μεγάλη γκάμα των εκδόσεων αυτών. Επιπλέον, διαθέτει portable έκδοση, για όσους αρέσκονται στο να κρατούν σε ένα usb flash τις αγαπημένες τους εφαρμογές :)

Περισσότερα θα βρείτε στο επίσημο site του InfraRecorder.