Μία ιστορία με τέλος.

Στα μικρά μικρά μου χρόνια υπήρχε ένα πρόσωπο με το οποίο ήμουν ερωτευμένη κυριολεκτικά. Ο Αντώνης, ο μικρός γιος της νονάς μου, ήταν μονάχα 6-7 χρόνια μεγαλύτερος μου (ίσως και λιγότερα -μα τι σημασία έχει) και λάτρευε να παίζει μαζί μου. Ήμουν ομολογουμένως πολύ χαριτωμένο μωρό, και μετέπειτα παιδάκι, και ο Αντώνης με είχε σαν ένα από τα πιο αγαπημένα του παιχνίδια.

Θυμάμαι με δυσκολία (μα και νοσταλγία) -και ίσως από φωτογραφίες και εξιστορήσεις- να μένω απογεύματα ή και μέρες στην νονά μου, τότε ο παππούς μπαινόβγαινε στα νοσοκομεία και ήταν δύσκολα για μία one woman show μαμά. Ήταν η καλύτερή μας και των δύο! Ακόμα γελάω με τις φωτογραφίες με εκείνον τον πελώριο ψεύτικο σκύλο ή την γνωριμία μου με το action figure του batman. Ήταν τόσο όμορφο και γλυκό παιδί! Ήταν σίγουρο πως θα μεγαλώσει για να γίνει καρδιοκατακτητής :)

Το ποιηαμάτι κου μου έλεγε η μητέρα μου όταν πονούσα πήγαινε κάπως έτσι: "το χεράκι (πχ) μου πονεί και ποιος θα μου το γιάνει, ένας ψηλός μελαχροινός που τονε λένε γιάννη" και εκνευριζόμουν απίστευτα. Βλέπετε, Γιάννη λέγανε τον μεγάλο γιο της νονάς που, εντάξει, ήταν καλός και άγιος αλλά δεν ήταν Αντώνης!! Ο Αντώνης ήταν ο "ένας"! Έλεγα κι εγώ το ποιηματάκι με Αντώνη μέσα, και να πάνε κι οι ρίμες από εκεί που ήρθαν.. :)

Αλλά δεν ήμουν εγώ η μόνη που είχε ..ποιητικές διαθέσεις. Τα αγαπημένα μου παιχνίδια κατά την διάρκεια όλης της παιδικής μου ηλικίας ήταν τα Πόνυ. Μου έλεγε λοιπόν το αθεόφοβο.. "Μικρό μου πόνυ μικρό πεπόνι" και δώστου τσατιζόμουν εγώ! Πολύ με στεναχωρούσε που μου έλεγε τα λατρεμένα μου πόνυ πεπόνια :( Τι χαζά θεέ μου! Αχ γλυκιά παιδική ηλικία..

Καθώς μεγάλωσα το pattern με τον συνυφασμό της έννοιας και του ονόματος του Αντώνη με το καλό, το ωραίο και το επιθυμητό δεν σταμάτησε να με επηρεάζει. Θυμάμαι στην Κύθνο είχα δύο πολύ καλούς φίλους από τις αρχές δημοτικού, τον Γιάννη και τον Αντώνη. Τον Γιάννη τον συμπαθούσα και όλα καλά, αλλά η μεγάλη μου αδυναμία ήταν ο Αντώνης. Ήταν κι αυτός διαόλι και πρασινομάτης σαν τον αιώνιο έρωτα.. Ήταν αναπόφευκτη η συμπάθεια! Κάποτε που τσακώθηκαν, και όσα δίκια και εάν είχε ο Γιάννης είχε γραφτεί πλέον στο DNA μου (ποιος είπε ότι δεν αλλάζει το DNA και μαλακίες) ότι οποιοσδήποτε Αντώνης νικάει οποιονδήποτε Γιάννη. Πάει και τελείωσε.. (σ.σ. πού να ήξερε ο τότε εαυτός μου ότι θα χρηματίσουν 3 ολόκληροι γιάννηδες (ενός κοκκόρου γνώση) κοκογκόμενοι στο μέλλον..).

Ε μετά μεγάλωνε ο Αντώνης, τα κολλητηλίκια φυσικά εκόπησαν. Το παιδί πήγαινε γυμνάσιο, λύκειο, γκομένιζε.. έκανε τις επαναστάσεις του (και δεν ήταν καθόλου ευκαταφρόνητες!) εγώ ήμουν νιάνιαρο, αλλά πάντα τον θαύμαζα από απόσταση. Μου εξιστορούσε η νονά και ο νονός τα ανδραγαθήματά του, πως πήρε την μεγάλη μηχανή -"γκαμήλα" την έλεγε, πώς τους έφερε το τερατώδες τρελλό λυκόσκυλο που το λυπήθηκε γιατί ήταν failed ανιχνευτής ναρκωτικών με αμφίβολλο μέλλον (ή ήταν ο Γιάννης αυτός;). Πως εξαφανίστηκε για κοντά έναν μήνα στα νησιά της Ελλάδας, και αυτά πριν από τα κινητά και τις πολυτέλειες.. (αυτός σίγουρα ήταν ο Αντώνης..) Και μετά, πώς έκανε τον laser artist σε κάτι djs (ή αυτό καταλάβαινα από τα λεγόμενα των νονών), πώς έκανε τον μαλάκα και τον deliverά στην αρχή στην δουλειά στο περιοδικό.. Και πώς με το να είναι τόσο καλό παιδί και καλός γραφίστας σιγά σιγά τον προσέξανε.. και ανέβηκε κι άλλο και άλλο και άλλο..! Ήμουν τόσο απίστευτα χαρούμενη και περήφανη όταν άκουγα το πόσο καλά πήγε. Θυμάμαι κάτι οικογενειακά Πάσχατα στο δικό μου γυμνάσιο να χαμογελάω αμήχανα συνυπάρχοντας στο ίδιο τραπέζι μαζί του, βρίσκοντας χαριτωμένο (χε χε) το πώς ήθελα μικρή να παντρευτώ τον Αντώνη!

Ο Αντώνης και η γυναίκα του προτίμησαν έναν δικό τους προσωπικό γάμο, χωρίς σόγια και βλακείες. Και παρ'ότι θα ήθελα να τους δω, πολύ εκτίμησα την τακτική τους. Αυτά είναι! Μπράβο παιδιά! Το ίδιο και για τα βαφτίσια του παιδιού. Οι γονείς μου φυσικά ε όσο και να το παίζουν ανώτεροι νοιώσαν λίγο περίεργα που δεν τηρήθηκαν τα κοινωνικά στερεότυπα, αλλά εγώ ένοιωθα περήφανη -αν και ζήλευα λίγο με τον γλυκό τρόπο, με έναν τρόπο που απλά σου έχει μείνει κατάλοιπο από παιδί (DNA είπαμε είναι αυτό!). Οι νονοί, κομιστές των νέων, είναι ξετρελλαμένοι με τον εγγονό. Νομίζω πρέπει να είναι κάπου στα 5 τώρα, ολόκληρος άντρας.. Θα ήθελα να ξέρω ποια θα είναι η τυχερή μπέμπα που θα τον ερωτευτεί τώρα.. ;)

Σήμερα το πρωί ξύπνησα λίγο νωχελικά. Οι γονείς μου λείπουν διακοπές και έπρεπε να πάω να ποτίσω τις 120+ γλάστρες στην ταράτσα πριν φύγω.. αλλά τεμπέλιασα λίγο στο κρεββάτι. Δεν γαμιέται, σκέφτηκα, ήρθε η εξεταστική από εδώ και πέρα στο lab τα πράγματα είναι φλου.. Τελικά με τα πολλά σηκώθηκα και πήγα προς τα επάνω. Δεν πρόλαβα να κλείσω την πόρτα του σκύλου στην ταράτσα, και άκουσα το τηλέφωνο στο δωματιάκι να χτυπάει. Συνήθως δεν το σηκώνω, μου την σπάει που δεν έχει αναγνώριση -άτιμη σύγχρονη εποχή!- αλλά κάτι που σκέφτηκα ότι ίσως είναι οι γονείς.. το σήκωσα.

Δεν το εύχομαι ούτε στον εχθρό μου. Δεν υπάρχει τίποτα στην ζωή μου πιο φριχτό που να έχω ζήσει ή σκεφτεί από το να ακούω τον άνθρωπο που έχω σαν δεύτερο πατέρα να μου λέει πως έχασε το παιδί του. "Πέθανε ο Αντώνης μου, Διαλεκτή".


Αντίο. Ελπίζω όλα να πάνε καλά. Ελπίζω οι δικοί σου να έχουν την αυταπάτη της μετέπειτα ζωής, ίσως τους κάνει να ελπίζουν σε κάτι.

Κανείς δεν το αξίζει αυτό, και ειδικά εσύ.

Κοκοδιάγραμμα

Σας έχω ξεχάσει αγαπητοί φαν(ατικοί θαυμαστές). Αλλά τα καλά κρατούνε λίγο (2 μήνες και κάτι εν προκειμένω)

Θα ήθελα να σας ενημερώσω πως είμαι καλά, πολύ καλά, όλα πάνε δεξά (ουχί πολιτικώς) και είμαι σε διαρκή λανθάνουσα ή μη υπερένταση η οποία έχει μία (ψευδοτυχαία) περιοδικότητα της μορφής:

- Άρνηση
- Πανικός
- Παραγωγικότητα


Τώρα είμαι στην μίνι υπο-λούπα του πανικού, όπου εισάγω λίγη άρνηση (γράφω στο βλογ αντί να κάνω δουλειά, duh) με το πρόσχημα της παραγωγικότητας (κοίτα κοίτα, ανακαλύπτω τον εαυτό μου- αυτό είναι πάντα καλό, ε; ε; ε;).

Σας αφήνω και πάω να μην καταλαβαίνω και πάλι τι διαβάζω/γράφω (το 2ο το λέω για να μην ομολογήσω δίχως μάχη ότι δεν έχω κάνει τίποτα).

ματς μουτς

Η ώρα της μαλακίας

Άκουσα και διάβασα διάφορα για την "Ώρα της Γης" ή την "'Ωρα της Υποκρισίας" ή άλλες παραλλαγές, και σκέφτηκα ότι εγώ δεν είπα την γνώμη μου, και είναι μεγάλη απώλεια.

Ελάτε όλοι μαζί να δοξάσουμε πόσο γαμάτοι είμαστε, κάνοντας μία τρύπα στο νερό!
Πιάστε όλοι το κουπί στην οικολαγνεία πασπαρτού για απανταχού πολιτικούς και πολιτικές, ώστε με λίγο FUD από εδώ, με λίγη "πράσινη δράση" από εκεί, με αδιαφορία για την επιστήμη και την πραγματικότητα, να παίξουμε τα ενοχικά συναισθήματα της ανθρωπότητας ζάρια.

Αφού πλέον δεν φοριέται τόσο πολύ το Save με τον στανιό Mama Africa -και αφού της γαμήσαμε την παναχαϊκή με βοήθεια και βγήκαν πόσοι και πόσοι αξιόλογοι άνθρωποι και είπαν "Stop it, you are killing me".. βρήκαμε άλλο φτηνό κόλπο.

Έτσι, έτσι, βελάξτε όλοι μαζί στα σκοτεινά!

Γιατί δεν υπάρχει μεγαλύτερη αρρωστημένη απόλαυση, από την ενοχή! Αυτοτροφοδοτούμενη και φαύλα, σαν τον κύκλο που δημιουργεί.



Πάντως εάν είναι να ακολουθήσετε (sic), σας συμβουλεύω να αγοράσετε όλο το πακέτο προσφοράς, όπως το περιέγραψε ο Τζουμ ντε λα Τζουμ, και να το ρίξετε και σε ένα free sex :P Μην πάει τζάμπα 1 ώρα σκοτάδι!

``Όλοι από τα χεράκια μου θα περάσετε...''

Άκουσα σήμερα στο ραδιόφωνο πως έγινε, λέει, μία έρευνα για το ποια επαγγέλματα έχουν ζήτηση τώρα με τηνε κρίση. Και τι είπαν οι ερευνητές;
Οι πωλητές, οι λογιστές, οι σύμβουλοι οικονομικής κρίσης, και οι .. πληροφορικοί!

Έτσι, έτσι.. Πληροφορικοί, τα κοράκια του αιώνα! Κανείς σας δεν θα γλυτώσει! Και στις κρίσεις εμείς θα σας τρώμε τα λεφτά (λέμε τώρα).


Και το snippet της (όπως την θυμάμαι) ιστορίας του τίτλου..
Ήταν μία φίλη (φίλης), που σπούδαζε αισθητικός. Και είχε την επαγγελματική βλέψη, να γίνει μακιγιέρ για τα πτώματα. Όλοι όταν το έλεγε αηδίαζαν ή χειρότερα, και τους απαντούσε αφοπλιστικά (σε ελεύθερη απόδοση): ``Γελάτε, γελάτε, αλλά όλοι από τα χέρια μου θα περάσετε..''.

Μου ήρθε το χαρτί..

Σάββατο απόγευμα με πήρε ένας ανήλικος υποψήφιος μπάτσος και με ενημέρωσε ότι πρέπει Δευτέρα πρωί να πάω στο τμήμα. Μετά από μία αμήχανη σιωπή με ενημέρωσε ότι είναι ``κάτι για την Πολιτική Άμυνα''.
Το extreme googling δεν απέδωσε, τελικώς. Μετά από έρευνες επί ερευνών εξετάσθηκαν πολλά σενάρια, αλλά τελικά το χαρτί ήταν απλά ενημερωτικό. Αναμείνατε να λάβετε κι εσείς κάποια στιγμή. Τι λέει; (το παραφράζω γιατί α) δεν έχω σκάννερ και β) είναι ``εμπιστευτικό'' και δεν κάνει να το δείξω σε τρίτον. Υποσχεθείτε πως θα είστε δεύτεροι!)

'Σας ενημερώνουμε πως όταν γίνει επιστράτευση πρέπει να παρουσιαστείτε δίχως προσωπική πρόσκληση στο τάδε γραφείο στην τάδε περιοχή. Δεν πρέπει να το χάσετε, δεν θα σας το ξαναπούμε, φυλάξτε το και άμα φύγετε εκτός Ελλάδας ή αλλάξετε διεύθυνση πηγαίντε στο τμήμα με αυτό.'

Αυτά.

Ευτυχώς από την μία γιατί είχα σκιαχτεί. Δέκα χρόνια το ξύνω άνευ συστολής και στην μόνη φάση που χρειάζομαι όλο τον χρόνο που έχω έπρεπε να μου τύχει; -σκεφτόμουν σε περίπτωση που έπρεπε να πάω και για τίποτα σχετικά σεμινάρια.
Από την άλλη, τόσο σασπένς για ένα χαρτί; :)

Ε λοιπόν σε περίπτωση που ακούσετε για αυτήν την Πολιτική Άμυνα, now you know.


ΥΓ. Μπάι δε γουέι, το χαρτί αυτό ονομάζεται 'Φύλλο Ατομικής Πρόσκλησης Πολιτικής Επιστράτευσης΄( ΦΑΠΠΕ ). ΦΑΠΠΕ ΦΑΠΠΕ, λοιπόν. Και ο νόμος είναι 17/1974 (ταταμ..). "Περί Πολιτικής Σχεδιάσεως Εκτάκτου Ανάγκης". Η ευθύνη είναι στις νομαρχίες να φέρουν εις πέρας την ενημέρωση. πχ και πχ