Σας έχω ξεχάσει αγαπητοί φαν(ατικοί θαυμαστές). Αλλά τα καλά κρατούνε λίγο (2 μήνες και κάτι εν προκειμένω)
Θα ήθελα να σας ενημερώσω πως είμαι καλά, πολύ καλά, όλα πάνε δεξά (ουχί πολιτικώς) και είμαι σε διαρκή λανθάνουσα ή μη υπερένταση η οποία έχει μία (ψευδοτυχαία) περιοδικότητα της μορφής:
- Άρνηση
- Πανικός
- Παραγωγικότητα
Τώρα είμαι στην μίνι υπο-λούπα του πανικού, όπου εισάγω λίγη άρνηση (γράφω στο βλογ αντί να κάνω δουλειά, duh) με το πρόσχημα της παραγωγικότητας (κοίτα κοίτα, ανακαλύπτω τον εαυτό μου- αυτό είναι πάντα καλό, ε; ε; ε;).
Σας αφήνω και πάω να μην καταλαβαίνω και πάλι τι διαβάζω/γράφω (το 2ο το λέω για να μην ομολογήσω δίχως μάχη ότι δεν έχω κάνει τίποτα).
ματς μουτς
31/5/09
28/3/09
Η ώρα της μαλακίας
Άκουσα και διάβασα διάφορα για την "Ώρα της Γης" ή την "'Ωρα της Υποκρισίας" ή άλλες παραλλαγές, και σκέφτηκα ότι εγώ δεν είπα την γνώμη μου, και είναι μεγάλη απώλεια.
Ελάτε όλοι μαζί να δοξάσουμε πόσο γαμάτοι είμαστε, κάνοντας μία τρύπα στο νερό!
Πιάστε όλοι το κουπί στην οικολαγνεία πασπαρτού για απανταχού πολιτικούς και πολιτικές, ώστε με λίγο FUD από εδώ, με λίγη "πράσινη δράση" από εκεί, με αδιαφορία για την επιστήμη και την πραγματικότητα, να παίξουμε τα ενοχικά συναισθήματα της ανθρωπότητας ζάρια.
Αφού πλέον δεν φοριέται τόσο πολύ το Save με τον στανιό Mama Africa -και αφού της γαμήσαμε την παναχαϊκή με βοήθεια και βγήκαν πόσοι και πόσοι αξιόλογοι άνθρωποι και είπαν "Stop it, you are killing me".. βρήκαμε άλλο φτηνό κόλπο.
Έτσι, έτσι, βελάξτε όλοι μαζί στα σκοτεινά!
Γιατί δεν υπάρχει μεγαλύτερη αρρωστημένη απόλαυση, από την ενοχή! Αυτοτροφοδοτούμενη και φαύλα, σαν τον κύκλο που δημιουργεί.
Πάντως εάν είναι να ακολουθήσετε (sic), σας συμβουλεύω να αγοράσετε όλο το πακέτο προσφοράς, όπως το περιέγραψε ο Τζουμ ντε λα Τζουμ, και να το ρίξετε και σε ένα free sex :P Μην πάει τζάμπα 1 ώρα σκοτάδι!
Ελάτε όλοι μαζί να δοξάσουμε πόσο γαμάτοι είμαστε, κάνοντας μία τρύπα στο νερό!
Πιάστε όλοι το κουπί στην οικολαγνεία πασπαρτού για απανταχού πολιτικούς και πολιτικές, ώστε με λίγο FUD από εδώ, με λίγη "πράσινη δράση" από εκεί, με αδιαφορία για την επιστήμη και την πραγματικότητα, να παίξουμε τα ενοχικά συναισθήματα της ανθρωπότητας ζάρια.
Αφού πλέον δεν φοριέται τόσο πολύ το Save με τον στανιό Mama Africa -και αφού της γαμήσαμε την παναχαϊκή με βοήθεια και βγήκαν πόσοι και πόσοι αξιόλογοι άνθρωποι και είπαν "Stop it, you are killing me".. βρήκαμε άλλο φτηνό κόλπο.
Έτσι, έτσι, βελάξτε όλοι μαζί στα σκοτεινά!
Γιατί δεν υπάρχει μεγαλύτερη αρρωστημένη απόλαυση, από την ενοχή! Αυτοτροφοδοτούμενη και φαύλα, σαν τον κύκλο που δημιουργεί.
Πάντως εάν είναι να ακολουθήσετε (sic), σας συμβουλεύω να αγοράσετε όλο το πακέτο προσφοράς, όπως το περιέγραψε ο Τζουμ ντε λα Τζουμ, και να το ρίξετε και σε ένα free sex :P Μην πάει τζάμπα 1 ώρα σκοτάδι!
18/3/09
``Όλοι από τα χεράκια μου θα περάσετε...''
Άκουσα σήμερα στο ραδιόφωνο πως έγινε, λέει, μία έρευνα για το ποια επαγγέλματα έχουν ζήτηση τώρα με τηνε κρίση. Και τι είπαν οι ερευνητές;
Οι πωλητές, οι λογιστές, οι σύμβουλοι οικονομικής κρίσης, και οι .. πληροφορικοί!
Έτσι, έτσι.. Πληροφορικοί, τα κοράκια του αιώνα! Κανείς σας δεν θα γλυτώσει! Και στις κρίσεις εμείς θα σας τρώμε τα λεφτά (λέμε τώρα).
Και το snippet της (όπως την θυμάμαι) ιστορίας του τίτλου..
Ήταν μία φίλη (φίλης), που σπούδαζε αισθητικός. Και είχε την επαγγελματική βλέψη, να γίνει μακιγιέρ για τα πτώματα. Όλοι όταν το έλεγε αηδίαζαν ή χειρότερα, και τους απαντούσε αφοπλιστικά (σε ελεύθερη απόδοση): ``Γελάτε, γελάτε, αλλά όλοι από τα χέρια μου θα περάσετε..''.
Οι πωλητές, οι λογιστές, οι σύμβουλοι οικονομικής κρίσης, και οι .. πληροφορικοί!
Έτσι, έτσι.. Πληροφορικοί, τα κοράκια του αιώνα! Κανείς σας δεν θα γλυτώσει! Και στις κρίσεις εμείς θα σας τρώμε τα λεφτά (λέμε τώρα).
Και το snippet της (όπως την θυμάμαι) ιστορίας του τίτλου..
Ήταν μία φίλη (φίλης), που σπούδαζε αισθητικός. Και είχε την επαγγελματική βλέψη, να γίνει μακιγιέρ για τα πτώματα. Όλοι όταν το έλεγε αηδίαζαν ή χειρότερα, και τους απαντούσε αφοπλιστικά (σε ελεύθερη απόδοση): ``Γελάτε, γελάτε, αλλά όλοι από τα χέρια μου θα περάσετε..''.
16/3/09
Μου ήρθε το χαρτί..
Σάββατο απόγευμα με πήρε ένας ανήλικος υποψήφιος μπάτσος και με ενημέρωσε ότι πρέπει Δευτέρα πρωί να πάω στο τμήμα. Μετά από μία αμήχανη σιωπή με ενημέρωσε ότι είναι ``κάτι για την Πολιτική Άμυνα''.
Το extreme googling δεν απέδωσε, τελικώς. Μετά από έρευνες επί ερευνών εξετάσθηκαν πολλά σενάρια, αλλά τελικά το χαρτί ήταν απλά ενημερωτικό. Αναμείνατε να λάβετε κι εσείς κάποια στιγμή. Τι λέει; (το παραφράζω γιατί α) δεν έχω σκάννερ και β) είναι ``εμπιστευτικό'' και δεν κάνει να το δείξω σε τρίτον. Υποσχεθείτε πως θα είστε δεύτεροι!)
Αυτά.
Ευτυχώς από την μία γιατί είχα σκιαχτεί. Δέκα χρόνια το ξύνω άνευ συστολής και στην μόνη φάση που χρειάζομαι όλο τον χρόνο που έχω έπρεπε να μου τύχει; -σκεφτόμουν σε περίπτωση που έπρεπε να πάω και για τίποτα σχετικά σεμινάρια.
Από την άλλη, τόσο σασπένς για ένα χαρτί; :)
Ε λοιπόν σε περίπτωση που ακούσετε για αυτήν την Πολιτική Άμυνα, now you know.
ΥΓ. Μπάι δε γουέι, το χαρτί αυτό ονομάζεται 'Φύλλο Ατομικής Πρόσκλησης Πολιτικής Επιστράτευσης΄( ΦΑΠΠΕ ). ΦΑΠΠΕ ΦΑΠΠΕ, λοιπόν. Και ο νόμος είναι 17/1974 (ταταμ..). "Περί Πολιτικής Σχεδιάσεως Εκτάκτου Ανάγκης". Η ευθύνη είναι στις νομαρχίες να φέρουν εις πέρας την ενημέρωση. πχ και πχ
Το extreme googling δεν απέδωσε, τελικώς. Μετά από έρευνες επί ερευνών εξετάσθηκαν πολλά σενάρια, αλλά τελικά το χαρτί ήταν απλά ενημερωτικό. Αναμείνατε να λάβετε κι εσείς κάποια στιγμή. Τι λέει; (το παραφράζω γιατί α) δεν έχω σκάννερ και β) είναι ``εμπιστευτικό'' και δεν κάνει να το δείξω σε τρίτον. Υποσχεθείτε πως θα είστε δεύτεροι!)
'Σας ενημερώνουμε πως όταν γίνει επιστράτευση πρέπει να παρουσιαστείτε δίχως προσωπική πρόσκληση στο τάδε γραφείο στην τάδε περιοχή. Δεν πρέπει να το χάσετε, δεν θα σας το ξαναπούμε, φυλάξτε το και άμα φύγετε εκτός Ελλάδας ή αλλάξετε διεύθυνση πηγαίντε στο τμήμα με αυτό.'
Αυτά.
Ευτυχώς από την μία γιατί είχα σκιαχτεί. Δέκα χρόνια το ξύνω άνευ συστολής και στην μόνη φάση που χρειάζομαι όλο τον χρόνο που έχω έπρεπε να μου τύχει; -σκεφτόμουν σε περίπτωση που έπρεπε να πάω και για τίποτα σχετικά σεμινάρια.
Από την άλλη, τόσο σασπένς για ένα χαρτί; :)
Ε λοιπόν σε περίπτωση που ακούσετε για αυτήν την Πολιτική Άμυνα, now you know.
ΥΓ. Μπάι δε γουέι, το χαρτί αυτό ονομάζεται 'Φύλλο Ατομικής Πρόσκλησης Πολιτικής Επιστράτευσης΄( ΦΑΠΠΕ ). ΦΑΠΠΕ ΦΑΠΠΕ, λοιπόν. Και ο νόμος είναι 17/1974 (ταταμ..). "Περί Πολιτικής Σχεδιάσεως Εκτάκτου Ανάγκης". Η ευθύνη είναι στις νομαρχίες να φέρουν εις πέρας την ενημέρωση. πχ και πχ
22/2/09
Η αξία των σκατών
Παρά το γεγονός ότι οι σύντροφοι ενοχικοί δυσκολεύονται να το αποδεχθούν, είναι μερικές φορές που το να κάνεις μαλακίες είναι όχι μόνο μες στο πρόγραμμα, αλλά και παραγωγικό. (Σημ. αναφέρομαι στις μαλακίες αζ ιν λάθη, όχι αζ ιν το ξύνω).
Πολλές φορές πρόσφατα, μες στους υπαρξιακούς μου (και φίλων) λαβυρίνθους, βρέθηκα απέναντι στο ερώτημα του εάν θα άλλαζα το παρελθόν μου, εάν νοιώθω πραγματικά ότι υπήρξε κάποιο σημείο στο οποίο εάν έκανα διαφορετικά θα ήταν όλα καλύτερα, εάν με άλλα λόγια πιστεύω πως κάπου απέτυχα. Η απάντησή μου είναι πως όχι.
Έχω περάσει το μεγαλύτερο μέρος της ζωής μου κάτω από τον πήχη που έχω θέσει εγώ ή άλλοι για εμένα· κάθε βράδυ τύψεις, πάντα στην σκιά ενός ιδανικού εαυτού μου. Μου πήρε αδικαιολόγητα πολύ καιρό να καταλάβω πόσο αντιπαραγωγικό είναι αυτό, και ακόμα περισσότερο να καταφέρω να κάνω κάποια δειλά βήματα προς την υπερπήδησή του. Θυμάμαι από το δημοτικό στο ενδιάμεσο του ύπνου και του ξύπνιου να φαντάζομαι φριχτούς θανάτους μου που με εξάγνιζαν, από όσο μπορώ να καταλάβω κοιτάζοντας την άβυσσο της ψυχολογίας.
Κοιτάζω πίσω, βλέπω από μία ηλικία και μετά (άτιμη εφηβεία) ένα κάρο μαλακίες· και δεν μιλάω μόνο για αυτά που κρίνω ή έκρινα σαν μαλακίες επειδή τρέφομαι από ενοχές, μιλάω για ξεκάθαρες κουταμάρες και λάθη. Το να πεις ντε και καλά ότι δεν ήταν λάθη, δεν νομίζω πως τελικά βοηθάει. Κάνουμε λάθη, έκανα λάθη. Κάνω λάθη. Έπεσα, χτύπησα ε, και τι μ'αυτό;
Πρώτη φάση στην απεξάρτησή μου από την τυψολαγνεία ήταν το να αποδεχθώ ότι δεν υπάρχει συνήθως σωστό και λάθος, ότι δεν υπάρχει απολύτως κανένας λόγος να ανταγωνίζομαι εξιδανικευμένα πρότυπα που δημιούργησαν άλλοι αποτυχημένοι σαν και του λόγου μου για να τρέφουν παιδιά, μαθητές, εργαζόμενους, καταναλωτές τους. Επίσης δεν υπάρχει κάποιο καλούπι ανθρώπου, και δεν γνωρίζω καμία θεία διαθήκη ή επιστημονική έρευνα που να λέει πως τα κοινωνικά στερεότυπα του πώς πρέπει να ντύνεσαι, πότε να ξυπνάς, σε ποια σχολή να μπαίνεις, πότε να την τελειώνεις, πότε να δουλεύεις και με ποιους να κάνεις παρέα -για αρχή, είναι άγια και σωστά. Εγώ ήμουν τζιμάνι όλα τα χρόνια μέχρι τα 20, ο ξάδερφός μου πήρε μπρος μετά τα 17, η φίλη μου η Ιωάννα δεν σταμάτησε ποτέ, και πόσες άλλες διαφορετικές εκδοχές της ιστορίας της νεότητας και των ονείρων. Ποιος μπορεί να κρίνει ποια συνταγή είναι σωστή; Ποιος μπορεί καν να πει ποιο αποτέλεσμα είναι το καλύτερο;
Δεύτερο βήμα, και αυτό το οποίο συνειδητοποιώ τώρα, είναι αφού καταφέραμε να απενοχοποιήσουμε το παρελθόν μας εν γένει, να αποδεχθούμε ότι ναι κάναμε και μαλακίες. Εντάξει δεν είμαστε όλοι ίδιοι, δεν υπάρχει χρυσός κανόνας και εάν υπάρχει μπορείς να τον χέσεις γιατί ζωή σου είναι και σε σένα δίνεις λογαριασμό, αλλά τα λάθη είναι στο πρόγραμμα. Και μάλιστα όπως λένε και οι παλιοί και οι έμπειροι, πολλές φορές είναι αυτά που σε κάνουν καλύτερο. Ναι, ναι, αγαπητοί τυψοτραφείς το ξέρω πως το έχουμε ακούσει όλοι πολλές φορές αλλά το βάζουμε στο κουτάκι με τις σοφίες που έχουν θεωρητική αξία για να τις γράφουμε στις εκθέσεις στο λύκειο. Αλλά έρχεται η στιγμή που καταλαβαίνεις πως κι αν τα έκανες σκατά, πως κι αν πέρασες σκατά, αυτό σε έκανε σαφώς καλύτερο άνθρωπο.
Ας εξηγηθώ, με κάποια -γενικόλογα- παραδείγματα. Μεγάλωσα σε ένα περιβάλλον που εάν θέλουμε να είμαστε ειλικρινείς ήταν πολύ καλό. Γονείς που με αγαπούν όσο τίποτε άλλο, που έχουν επενδύσει τα κέρατά τους από τότε που ήμουν νιάνιαρο στο να μάθω και να σπουδάσω ό,τι υπάρχει και θελήσω, περιέργως βγήκα και καλό παιδί και ποτέ δεν 'ζήταγα', είχα ελευθερία λόγου και επιλογών πρωτόγνωρη (και κατακριτέα από πολλούς στο συγγενικό περιβάλλον) πήγα σε καλά σχολεία, ήμουν πάντα καλή μαθήτρια, γαλλικά πιάνο μπαλέτο καλόγριες, το ξέρετε το ποίημα. Πέρασα σε καλή σχολή, το μέλλον προδιαγραφόταν στολισμένο με άνθη. Ε και κάπου εκεί τα έκανα σκατά, για λόγους στους οποίους δεν θέλω να αναφερθώ και που δεν παίζουν και ρόλο στην μικρή μας ιστορία. Αλλά μιλάμε για σκατά· ε τι να λέω τώρα, ένατο έτος φέτος, χρειάζονται κι άλλα; :) :)
Δεν θέλω να μου φρικάρετε κι εσείς τώρα με το ένατο, γιατί όπως λέω και συνήθως απολογούμενη στον εαυτό μου κυρίως, έχω και 4 χρόνια εμπειρία εργασιακή, ε! 'Αμα πάρω και το πτυχίο, ποιος νοιάστηκε για την χρονολογική σειρά ;)
Αλλά ας έλθουμε στα σκατάκια, και πάλι, αφού είναι τόσο ευχάριστο θέμα. Με κοιτάω, ετών 19 και περνάω τα μαθηματάκια στην σχολή. Και τι βλέπω; Έναν μπουμπούνα, που ζει στον κόσμο του πάλμολιβ, που δεν έχει μάθει τι θα πει αποτυχία στην ζωή του και που είναι έτοιμος να φάει τα μούτρα του γερά. Όχι απλά ήταν αναμενόμενο, στον εξωτερικό παρατηρητή, όχι απλά μου άξιζε αλλά και μου χρειαζόταν. Εάν δεν έσπαγε ο διάολος το ποδάρι του και δεν μου τη βάραγε τότε να αυτομολήσω, και τελείωνα το πανεπιστήμιο και τα έκανα όλα καλά και καμωμένα, τι θα είχαμε στο κρεβάτι της αυτοψίας; Έναν μπουμπούνα και πάλι, έναν μπουμπούνα που δεν ξέρει την ζωή, που φοβάται να μιλήσει μήπως και δεν τα πει σωστά, που δεν ξέρει να αντιμετωπίσει ούτε τα κακά, ούτε τα στραβά, ούτε τίποτα: μόνο τα καλά. Γιατί είναι μερικοί άνθρωποι που από μικροί έχουν μάθει ότι υπάρχει το καλά υπάρχει και το κακά, αλλά υπάρχουν και μερικά καλομαθημένα (και δεν μιλάω για κακομαθημένα) που δεν ξέρουν πώς να διαχειριστούν το παραμικρό παραπάτημα.
Αυτό είμαι και σήμερα. Ήθελα να πάω στο γραφείο του καθηγητή μου που ήξερα ότι θα τα ακούσω, και φοβόμουν τόσο πολύ ότι θα βάλω τα κλάματα από το πρώτο δευτερόλεπτο. Αλλά το βλέπω, το αναλύω, κάθε φορά που τα κάνω σκατά και πρέπει να τα διορθώσω μαθαίνω πώς είναι να αντιμετωπίζεις μία δύσκολη κατάσταση. Κάθε λάθος μου είναι και ένα μάθημα. Σε κάποιον άλλον ίσως δεν ήταν μάθημα σε αυτό το κεφάλαιο, αλλά σε κάτι άλλο. Είμαστε εμπειρικές υπάρξεις. Είναι γνωστό πως εάν δεν δοκιμάσεις δεν θα μάθεις. Εάν δεν μπεις στην ζωή, δεν ζυμωθείς, θα μείνεις μπουμπούνας, ανίκανος να διαχειριστείς την ίδια σου την ζωή, και θα μείνεις για πάντα θεατής και παραχαράκτης της.
Μερικά μαθήματα δυστυχώς παίρνουν πολύ καιρό για να τα μάθει κάποιος, όπως για εμένα το ότι το να φεύγω, ή να τα κρύβω κάτω από το χαλάκι δεν είναι λύση. Το ξέρεις, το καταλαβαίνεις όταν το κάνεις αλλά συνήθως αυτό σε οδηγεί σε κάτι φαύλους κύκλους ηττοπάθειας και τύψεων. Αρκετά με την κότα μέσα μου, και αρκετά με το να μην μπορώ να αποδεχθώ ότι το να είσαι κότα, το να κάνεις λάθη, το να μαλακίζεσαι δεν είναι έγκλημα, είναι ανθρώπινο· πρέπει να το δεις στις σωστές του διαστάσεις και να συνεχίσεις. Και να ξανασυνεχίσεις και να ξανασυνεχίσεις.
Θέλω να ζητήσω συγγνώμη σε αυτό το σημείο από όλους τους ενοχλητικούς τυπάκους σαν και του λόγου μου που ξερνάνε κόρακες με τα ηθικοδιδακτικά κείμενα. Μα τον τουτάτις και τον γιαραμπί, δεν είχα κανέναν τέτοιον σκοπό και συγγνώμη εάν κούρασα. Είναι πιο πολύ κάτι σαν προσωπικό log, κάτι σαν σημειώσεις: αυτές είναι οι σκέψεις μου, αυτά τα βήματα της κατανόησης του πώς δουλεύει αυτό το μαραφέτι μέσα στο οποίο κατοικώ που κατέκτησα σήμερα. Και με το μπαρδόν για τον sensational τίτλο.
Πολλές φορές πρόσφατα, μες στους υπαρξιακούς μου (και φίλων) λαβυρίνθους, βρέθηκα απέναντι στο ερώτημα του εάν θα άλλαζα το παρελθόν μου, εάν νοιώθω πραγματικά ότι υπήρξε κάποιο σημείο στο οποίο εάν έκανα διαφορετικά θα ήταν όλα καλύτερα, εάν με άλλα λόγια πιστεύω πως κάπου απέτυχα. Η απάντησή μου είναι πως όχι.
Έχω περάσει το μεγαλύτερο μέρος της ζωής μου κάτω από τον πήχη που έχω θέσει εγώ ή άλλοι για εμένα· κάθε βράδυ τύψεις, πάντα στην σκιά ενός ιδανικού εαυτού μου. Μου πήρε αδικαιολόγητα πολύ καιρό να καταλάβω πόσο αντιπαραγωγικό είναι αυτό, και ακόμα περισσότερο να καταφέρω να κάνω κάποια δειλά βήματα προς την υπερπήδησή του. Θυμάμαι από το δημοτικό στο ενδιάμεσο του ύπνου και του ξύπνιου να φαντάζομαι φριχτούς θανάτους μου που με εξάγνιζαν, από όσο μπορώ να καταλάβω κοιτάζοντας την άβυσσο της ψυχολογίας.
Κοιτάζω πίσω, βλέπω από μία ηλικία και μετά (άτιμη εφηβεία) ένα κάρο μαλακίες· και δεν μιλάω μόνο για αυτά που κρίνω ή έκρινα σαν μαλακίες επειδή τρέφομαι από ενοχές, μιλάω για ξεκάθαρες κουταμάρες και λάθη. Το να πεις ντε και καλά ότι δεν ήταν λάθη, δεν νομίζω πως τελικά βοηθάει. Κάνουμε λάθη, έκανα λάθη. Κάνω λάθη. Έπεσα, χτύπησα ε, και τι μ'αυτό;
Πρώτη φάση στην απεξάρτησή μου από την τυψολαγνεία ήταν το να αποδεχθώ ότι δεν υπάρχει συνήθως σωστό και λάθος, ότι δεν υπάρχει απολύτως κανένας λόγος να ανταγωνίζομαι εξιδανικευμένα πρότυπα που δημιούργησαν άλλοι αποτυχημένοι σαν και του λόγου μου για να τρέφουν παιδιά, μαθητές, εργαζόμενους, καταναλωτές τους. Επίσης δεν υπάρχει κάποιο καλούπι ανθρώπου, και δεν γνωρίζω καμία θεία διαθήκη ή επιστημονική έρευνα που να λέει πως τα κοινωνικά στερεότυπα του πώς πρέπει να ντύνεσαι, πότε να ξυπνάς, σε ποια σχολή να μπαίνεις, πότε να την τελειώνεις, πότε να δουλεύεις και με ποιους να κάνεις παρέα -για αρχή, είναι άγια και σωστά. Εγώ ήμουν τζιμάνι όλα τα χρόνια μέχρι τα 20, ο ξάδερφός μου πήρε μπρος μετά τα 17, η φίλη μου η Ιωάννα δεν σταμάτησε ποτέ, και πόσες άλλες διαφορετικές εκδοχές της ιστορίας της νεότητας και των ονείρων. Ποιος μπορεί να κρίνει ποια συνταγή είναι σωστή; Ποιος μπορεί καν να πει ποιο αποτέλεσμα είναι το καλύτερο;
Δεύτερο βήμα, και αυτό το οποίο συνειδητοποιώ τώρα, είναι αφού καταφέραμε να απενοχοποιήσουμε το παρελθόν μας εν γένει, να αποδεχθούμε ότι ναι κάναμε και μαλακίες. Εντάξει δεν είμαστε όλοι ίδιοι, δεν υπάρχει χρυσός κανόνας και εάν υπάρχει μπορείς να τον χέσεις γιατί ζωή σου είναι και σε σένα δίνεις λογαριασμό, αλλά τα λάθη είναι στο πρόγραμμα. Και μάλιστα όπως λένε και οι παλιοί και οι έμπειροι, πολλές φορές είναι αυτά που σε κάνουν καλύτερο. Ναι, ναι, αγαπητοί τυψοτραφείς το ξέρω πως το έχουμε ακούσει όλοι πολλές φορές αλλά το βάζουμε στο κουτάκι με τις σοφίες που έχουν θεωρητική αξία για να τις γράφουμε στις εκθέσεις στο λύκειο. Αλλά έρχεται η στιγμή που καταλαβαίνεις πως κι αν τα έκανες σκατά, πως κι αν πέρασες σκατά, αυτό σε έκανε σαφώς καλύτερο άνθρωπο.
Ας εξηγηθώ, με κάποια -γενικόλογα- παραδείγματα. Μεγάλωσα σε ένα περιβάλλον που εάν θέλουμε να είμαστε ειλικρινείς ήταν πολύ καλό. Γονείς που με αγαπούν όσο τίποτε άλλο, που έχουν επενδύσει τα κέρατά τους από τότε που ήμουν νιάνιαρο στο να μάθω και να σπουδάσω ό,τι υπάρχει και θελήσω, περιέργως βγήκα και καλό παιδί και ποτέ δεν 'ζήταγα', είχα ελευθερία λόγου και επιλογών πρωτόγνωρη (και κατακριτέα από πολλούς στο συγγενικό περιβάλλον) πήγα σε καλά σχολεία, ήμουν πάντα καλή μαθήτρια, γαλλικά πιάνο μπαλέτο καλόγριες, το ξέρετε το ποίημα. Πέρασα σε καλή σχολή, το μέλλον προδιαγραφόταν στολισμένο με άνθη. Ε και κάπου εκεί τα έκανα σκατά, για λόγους στους οποίους δεν θέλω να αναφερθώ και που δεν παίζουν και ρόλο στην μικρή μας ιστορία. Αλλά μιλάμε για σκατά· ε τι να λέω τώρα, ένατο έτος φέτος, χρειάζονται κι άλλα; :) :)
Δεν θέλω να μου φρικάρετε κι εσείς τώρα με το ένατο, γιατί όπως λέω και συνήθως απολογούμενη στον εαυτό μου κυρίως, έχω και 4 χρόνια εμπειρία εργασιακή, ε! 'Αμα πάρω και το πτυχίο, ποιος νοιάστηκε για την χρονολογική σειρά ;)
Αλλά ας έλθουμε στα σκατάκια, και πάλι, αφού είναι τόσο ευχάριστο θέμα. Με κοιτάω, ετών 19 και περνάω τα μαθηματάκια στην σχολή. Και τι βλέπω; Έναν μπουμπούνα, που ζει στον κόσμο του πάλμολιβ, που δεν έχει μάθει τι θα πει αποτυχία στην ζωή του και που είναι έτοιμος να φάει τα μούτρα του γερά. Όχι απλά ήταν αναμενόμενο, στον εξωτερικό παρατηρητή, όχι απλά μου άξιζε αλλά και μου χρειαζόταν. Εάν δεν έσπαγε ο διάολος το ποδάρι του και δεν μου τη βάραγε τότε να αυτομολήσω, και τελείωνα το πανεπιστήμιο και τα έκανα όλα καλά και καμωμένα, τι θα είχαμε στο κρεβάτι της αυτοψίας; Έναν μπουμπούνα και πάλι, έναν μπουμπούνα που δεν ξέρει την ζωή, που φοβάται να μιλήσει μήπως και δεν τα πει σωστά, που δεν ξέρει να αντιμετωπίσει ούτε τα κακά, ούτε τα στραβά, ούτε τίποτα: μόνο τα καλά. Γιατί είναι μερικοί άνθρωποι που από μικροί έχουν μάθει ότι υπάρχει το καλά υπάρχει και το κακά, αλλά υπάρχουν και μερικά καλομαθημένα (και δεν μιλάω για κακομαθημένα) που δεν ξέρουν πώς να διαχειριστούν το παραμικρό παραπάτημα.
Αυτό είμαι και σήμερα. Ήθελα να πάω στο γραφείο του καθηγητή μου που ήξερα ότι θα τα ακούσω, και φοβόμουν τόσο πολύ ότι θα βάλω τα κλάματα από το πρώτο δευτερόλεπτο. Αλλά το βλέπω, το αναλύω, κάθε φορά που τα κάνω σκατά και πρέπει να τα διορθώσω μαθαίνω πώς είναι να αντιμετωπίζεις μία δύσκολη κατάσταση. Κάθε λάθος μου είναι και ένα μάθημα. Σε κάποιον άλλον ίσως δεν ήταν μάθημα σε αυτό το κεφάλαιο, αλλά σε κάτι άλλο. Είμαστε εμπειρικές υπάρξεις. Είναι γνωστό πως εάν δεν δοκιμάσεις δεν θα μάθεις. Εάν δεν μπεις στην ζωή, δεν ζυμωθείς, θα μείνεις μπουμπούνας, ανίκανος να διαχειριστείς την ίδια σου την ζωή, και θα μείνεις για πάντα θεατής και παραχαράκτης της.
Μερικά μαθήματα δυστυχώς παίρνουν πολύ καιρό για να τα μάθει κάποιος, όπως για εμένα το ότι το να φεύγω, ή να τα κρύβω κάτω από το χαλάκι δεν είναι λύση. Το ξέρεις, το καταλαβαίνεις όταν το κάνεις αλλά συνήθως αυτό σε οδηγεί σε κάτι φαύλους κύκλους ηττοπάθειας και τύψεων. Αρκετά με την κότα μέσα μου, και αρκετά με το να μην μπορώ να αποδεχθώ ότι το να είσαι κότα, το να κάνεις λάθη, το να μαλακίζεσαι δεν είναι έγκλημα, είναι ανθρώπινο· πρέπει να το δεις στις σωστές του διαστάσεις και να συνεχίσεις. Και να ξανασυνεχίσεις και να ξανασυνεχίσεις.
Θέλω να ζητήσω συγγνώμη σε αυτό το σημείο από όλους τους ενοχλητικούς τυπάκους σαν και του λόγου μου που ξερνάνε κόρακες με τα ηθικοδιδακτικά κείμενα. Μα τον τουτάτις και τον γιαραμπί, δεν είχα κανέναν τέτοιον σκοπό και συγγνώμη εάν κούρασα. Είναι πιο πολύ κάτι σαν προσωπικό log, κάτι σαν σημειώσεις: αυτές είναι οι σκέψεις μου, αυτά τα βήματα της κατανόησης του πώς δουλεύει αυτό το μαραφέτι μέσα στο οποίο κατοικώ που κατέκτησα σήμερα. Και με το μπαρδόν για τον sensational τίτλο.
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)
Αναρτήσεις
